What's new

உதயேந்திர வர்மன் - அத்தியாயம் 14

JLine

Moderator
Staff member
1567956484560.png
 

Author: JLine
Article Title: உதயேந்திர வர்மன் - அத்தியாயம் 14
Source URL: JLine Tamil Novels & Stories-https://jlineartsandsilks.com/community
Quote & Share Rules: Short quotations can be made from the article provided that the source is included, but the entire article cannot be copied to another site or published elsewhere without permission of the author.

JLine

Moderator
Staff member
உதயேந்திர வர்மன்

அத்தியாயம் 14


கண்களில் ஏளனமும் அதில் பளிச்சிடும் எள்ளலுமாகத் தன்னைப் பார்த்திருந்த வர்ம இளவரசன் மற்றவர்களுக்கு முதுகு காட்டி நின்றிருந்தாலும், எழுந்து நின்றிருந்த தனக்கு மட்டுமே தெரியும் வகையில் முகத்தைச் சற்றே இலகுவாகத் திருப்பி உதடுகளில் இகழ்ச்சிப் புன்னகையுடன், 'உனது வீரத்தை, அதாவது வீரம் இருப்பதாக நீ பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கும் வித்தையை என்னிடம் காட்ட விரும்புவதென்றால் இன்று மாலை சந்திக்கலாம்..' என்று கூறிவிட்டு விருட்டென்று வெளியேறியதை எண்ணும் ஒவ்வொரு நொடியும், மகிழ்வதனியின் மனத்தினுள் ஆழி பெருவெள்ளமாய்ச் சீற்றத்தின் அலைகள் அடித்து மோதிக் கொண்டிருந்தன.

'என்னை யார் என்று நினைத்துவிட்டார் அவர்? பூஞ்சோலைக்குத் தனித்துச் செல்லும் ஒருத்தியைப் பின் தொடர்ந்து வந்ததுமில்லாமல், ஒரு பெண் என்றும் பாராமல் அத்துமீறும் கரங்களுடன் இறுக்கப் பிடித்திருந்த இவரின் செய்கைகளில் மட்டும் வீரம் இருந்ததா? சப்தமேதுமிடாது எனக்குப் பின்னால் கள்வன் போல் மறைந்திருந்திருந்து தாக்க முயன்ற அவரின் வீரம் பெரிதென்றால், எதிரியின் கண்ணெதிரே தோன்றி அவன் சுதாரிக்கும் முன் அவனது தலையைச் சீவி எறியும் எனது வீரம் எங்கனம் சளைத்தது?'

**********************************************

சுட்டெரித்தது போதுமென வெங்கதிரோன் தனது கூட்டுக்குள் அடைந்து கொண்ட கார்காலம் துவங்கியிருந்த மாலை நேரம் அது..

வர்ம இளவரசனின் வார்த்தைகளினால் அடிபட்ட மனத்துடன் மணித்துளிகள் பல அறை முழுவதையும் ஆராய்ந்துவிடுவது போல் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்தவள், அகங்காரமாகக் கதறிக் கொண்டிருக்கும் மனதை சாந்தப்படுத்தும் வழியறியாது சலனப்பட்டுப் போயிருந்தாள்.

பெற்றோரோ உற்றார் உறவினரின் துணையோ இல்லாத, தங்குவதற்கும் போக்கிடம் அற்ற, அடுத்தவரின் உபகாரத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கும் நிலையில் தன்னை இழுத்துக் கொண்டு வந்துவிட்ட விதியை நொந்தவாறே உள்ளத்திற்குள் அரற்றிக் கொண்டிருந்த மகிழ்வதனியின் மனத்திற்கு ஆறுதல் அளிக்கும் வகையில், அவளது அறைக்கு அருகிலிருந்த மரமொன்றில் கீதமாய்க் கேட்ட குயிலின் சப்தத்தில் தன்னையும் அறியாது மனம் இலகுவாவதைப் போல் உணர்ந்தவளின் இதயத்திற்குள் வேல் பாய்ச்சியதைப் போன்று இருந்தது,

"இளவரசர் உங்களைப் பயிற்சிக் கூடத்திற்கு அழைத்து வரச் சொன்னார்.." என்றவாறே அறைக்குள் நுழைந்த பணிப்பெண் ஒருத்தியின் கூற்று.

அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் தனது முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் துன்பத்தின் தொய்வை மறைத்தவாறே, "நந்த இளவரசரா?" என்று வினவ, "இல்லை, வர்ம இளவரசர்.." என்ற பணிப் பெண்ணின் பதிலில் அதுவரை சோகத்தைச் சுமந்திருந்த கன்னியவளின் உள்ளத்தில் இருந்து களைப்பு துடைத்தெறியப்பட்டு, அவ்விடத்தை மீண்டும் சீற்றமும் சினமும் ஆட்கொண்டன.

"நான் வருகிறேன் என்று சொல்.."

"உ.. உங்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்க அவருக்கு நேரமில்லை என்றும், உங்களை என்னுடனே அழைத்து வரவும் அவர் ப... பணித்திருக்கிறார்!"

மெல்லிய குரலில் சிறிதே தடுமாற்றமும் இணைந்தவாறே கூறும் பணிமகளின் வதனத்தில் தெரிந்த அச்சத்தையும் கலக்கத்தையும் வைத்தே, இவளிடம் கட்டளையிடும் போது கூட அவரது ஆணவத்தையும் அதிகாரத்தையும் தான் காட்டியிருக்க வேண்டும் என்று புரிந்து கொண்ட மகிழ்வதனிக்கு,

தனது இராஜ்யத்தைச் சேராத வேறொரு அரசின் நகரத்திலேயே இத்தனை ஆளுமையைக் காட்டுகிறவர், தனது மக்களிடம் எத்தனை கர்வத்துடனும் பரிவற்ற குணத்துடனும் நடந்து கொள்வார் என்றே எண்ணத் தோன்றியது.

இப்பொழுது செல்லவில்லை என்றால் இப்பெண்ணை அவர் கடிந்துக் கொண்டாலும் கொள்வார் என்பது புரிபடவே சட்டெனத் தனது உடைவாளை எடுத்தவள் அவளைத் தொடர, மாளிகையின் வாயிலிற்கருகே சேணம் போடப்பட்டுத் தனக்காக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த தனது கறுப்பு நிறப் புரவியைக் கண்டவளின் அழகிய அகன்ற விழிகள் மேலும் அகல விரிந்ததில், அவளது பேரழகு வதனமே ஒளிர்ந்தது போல் தோன்றியது அப்பணிமகளுக்கு.

"எனது புரவியை இங்குக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருப்பவர் யார் என்று உனக்குத் தெரியுமா?"

புரவியின் மீது ஏறிக்கொண்டே கேள்வியைத் தொடுத்தவளைக் கண்ட அப்பெண், "இளவரசர்.." என்று மட்டும் கூற, எந்த இளவரசர் என்று கேட்டால் மீண்டும் வர்ம இளவரசரின் பெயரையே அவள் கூறினாலும் கூறுவாள் என்று தோன்றியதில், உதயேந்திரனைப் பற்றி மேற்கொண்டு விசாரிக்க விருப்பம் இல்லாதது போல் தன் முகபாவனைகளை வலிய மாற்றியவள், "பயிற்சிக் கூடத்திற்கான வழியை நான் அறியேனே.." என்றாள்

"அங்குச் செல்வதற்கான வழியை ஏற்கனவே உங்களது புரவிக்குக் காட்டிக் கொடுத்திருப்பதாக இளவரசர் கூறினார்.."

அவளது கூற்றில் அளப்பறிய வியப்புக் கிளம்ப, கடிவாளக் கயிறை தான் சுருட்டி இழுத்த நிமிடமே தங்கு தடையின்றி நடந்து சென்ற புரவியைக் கண்டு ஆச்சரியத்தில் மூழ்கிப் போனவளாக,

"உண்மையில் எனது புரவியை இங்குக் கொண்டு வரப் பணித்திருப்பவரும், பயிற்சிக் கூடத்திற்கான பாதையைப் பழக்கியிருப்பவரும், நிச்சயம் வர்ம இளவரசராக இருக்க வாய்ப்பே இல்லை.. அந்த அளவிற்கு அவருக்கு இரக்கமோ கருணையோ இருந்திருந்தால் ஒரு பெண்ணை இவ்வாறு இழிவாகப் பேசியிருப்பாரா?" என்று சற்று உரத்தக் குரலிலேயே முணுமுணுத்தவாறே புரவியைச் செலுத்த,

மகிழ்வதனிக்கென்றே ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அம்மாளிகையைக் கடந்து ஏறக்குறைய அரை நாழிகை தொலைவில் அமைக்கப்பட்டிருந்த மிகப்பெரிய மண்டபத்தை அடைந்தவளை புன்னகையோடு எதிர் நோக்கியிருந்தான் சந்திர நந்தன்.

ஏதோ தீவிர யோசனையில் ஆழ்ந்திருப்பது போல் வெகு நிதானமாகப் புரவியைச் செலுத்தி வந்து கொண்டிருப்பவளைக் கண்டவாறே தனது செம்மன் நிறத்துப் புரவியில் நின்றுக் கொண்டிருந்தவன், பயிற்சிக் கூடத்தை அடைந்தும் யோசனைகளில் இருந்து விடுபடாதவளாகப் புரவியின் மீதே அமர்ந்திருந்தவளைக் கண்டு வியந்துப் போனவனாகக் கீழே குதித்து இறங்கினான்.

தான் வெடுக்கென்று புரவியில் இருந்து இறங்கியதில் நிலத்தில் கால் பதிக்கும் பொழுது ஏற்பட்ட சப்தத்தைக் கேட்டோ, தான் இறங்கும் பொழுது கேட்ட புரவியின் கனைப்பிலோ அல்லது பயிற்சிக் கூடத்தை நாம் அடைந்துவிட்டோம் என்பதனை அவளுக்கு வலியுறுத்தும் வகையில் தனது நடையை நிறுத்திய அவளது புரவியின் அமைதியிலோ கூட அவளது கவனம் கலையாததைக் கண்டவனாக அவளை நெருங்கியவன், "நிகழ்காலமா, எதிர்காலமா?" என்றதில் திடுமெனச் சுயநினைவு பெற்றவள் போல் குனிந்துப் பார்த்தாள் மகிழ்வதனி.

அவனது வினாவின் பொருள் புரியாவிட்டாலும் புன்னகைத்தவாறே கீழே இறங்காது அமர்ந்திருந்தவளைக் கண்டு வாய்விட்டு உரத்தக் குரலில் சிரித்த சந்திர நந்தன், அவள் இறங்குவதற்கு உதவி செய்ய விரும்புவது போல் தனது கரத்தை நீட்ட, அவனது கரத்தை சற்றே யோசனையுடன் பார்த்திருந்தவள் அவனது உபகாரத்தை மறுப்பது போல் தானாகவே குதித்துக் கீழ் இறங்கினாள்.

"எனது உதவிகளைப் பெறுவதில் தங்களுக்கு விருப்பம் இல்லை போல் தெரிகிறதே?"

நிதானமாகக் கேட்டாலும் சற்று அழுத்தத்தோடு வந்தது போல் தோன்றியது நந்த இளவரசனின் சாரீரம்.

சட்டென அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தவளுக்குப் புன்னகையைச் சுமந்த முகத்துடன் அவன் கூறினாலும், அவனது கண்களில் துலங்கிய சிந்தனைகள் அவனது வினாவிற்கு இரு வேறு அர்த்தங்கள் இருப்பதைப் போன்று பேதையவளுக்கு உணர்த்த, உள்ளுக்குள் கலங்கியவளாக,

"இல்லை இளவரசே.. அவ்வாறு இல்லை.. நீங்கள் என்னைத் தவறாக எண்ண வேண்டாம்.. உங்களது உதவியை நாடித் தான் நான் இங்கு வந்திருக்கின்றேன், ஆயினும் சிறு வயது முதலே புரவியேற்றம் யானையேற்றம் என்று பழகியிருப்பவள் நான்.. எவ்வகையான சூழலிலும் புரவியின் வேகத்தைக் கணக்கிட்டு அதன் மீது ஏறுவதற்கோ, அதனில் இருந்து தடுமாறாது குதித்துக் கீழ் இறங்குவதற்கோ பயிற்சிப் பெற்றிருப்பவள் நான்.. ஆகையால் தான் உங்களது உதவியை எதிர்பாராது நானே கீழே இறங்கிவிட்டேன்.. அது மட்டும் அல்ல, நந்த இளவரசரின் கரத்தைப் பற்றும் தகுதி எனக்கில்லை.." என்றாள், மென்மையான சாரீரித்தில் சந்திர நந்தனின் விழிகளுக்குள் தன் தனிவான பார்வையைச் செலுத்தியவாறே.

அவளது கலக்கத்தைக் கண்டு தன் வலிய இதழ்களை அழகாய் விரித்துச் சிரித்தவன், "விகடமாய்க் கேட்டேன்.. அதற்கு ஏன் இந்தக் கலக்கம்?" என்றான் வெகு அமைதியாக..

உரையாடிக் கொண்டே பயிற்சிக் கூடத்தை நோக்கி நடந்தவர்களில் சட்டென நின்ற மகிழ்வதனி, "உங்களது கேள்வியின் அர்த்தம் எனக்குப் புரியவில்லை இளவரசே.." என்றாள், எதனையோ யோசிக்கும் முகபாவனையுடன்..

"கேள்வியா, நான் வினவினேனா? எப்பொழுது?"

"புரவியில் நான் அமர்ந்திருக்கும் பொழுது நிகழ்காலமா, எதிர்காலமா என்று கேட்டீர்களே, அதனைச் சொன்னேன்.."

"ஓ! புரவியின் மீது அமர்ந்து கொண்டே நீங்கள் ஏதோ கனவுலகத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருப்பது போல் எனக்குத் தோன்றியது, ஆகவே உங்களது கனவுலகம் நிகழ்காலத்துடன் தொடர்புக் கொண்டதா அல்லது எதிர்காலத்தைப் பற்றியதா என்று கேட்டேன்.."

அவனது கூற்றுகளுக்குச் சற்று உரக்கவே சிரித்து வைத்தவளை காதலும் தாபமும் ஒளிரும் கண்களின் வழியாகவே தன் இதயத்திற்குள் உள்ளிழுத்துக் கொண்ட சந்த நந்தின், நடையைத் தொடருமாறு அவளுக்கு முன் தன் வலது கரத்தை இலேசாக நீட்டியவாறே சைகை செய்ய, மேற்கொண்டு பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டே பயிற்சிக் கூடத்தினுள் நுழைந்தவர்களின் கணீர் சிரிப்பு சப்தங்களும் அதனுடன் இணைந்த மகிழ்ச்சி சம்பாஷணைளும், பயிற்சி கூடத்தின் மேல் தளத்தில் மகிழ்வதனியின் வருகைக்காகக் காத்து நின்றிருந்த உதயேந்திரனிடம் வெகு துல்லியமாகச் சென்று சேர்ந்தது.

உன்னை வரப் பணித்தது நான், உனது புரவியை ஆயத்தப்படுத்தி உனக்காகக் காத்திருக்கச் செய்தது நான், பயிற்சிக் கூடத்திற்கான வழியை அதற்குக் கற்பித்துக் கொடுத்தது நான்..

ஆனால் என்னைக் கண்டு வெறுப்பை உமிழும் உனது உதடுகள், சந்திராவைக் காணும் பொழுது மட்டும் சிரிப்பை உதிர்க்கின்றனவே..

மனம் முழுவதிலும் 'இவள் இந்த உதயேந்திரனுக்கு மட்டும் தான்' என்று பல நூறு பறைகளை ஒன்றாக முழங்க செய்வது போல், ஒவ்வொரு துடிப்பிற்கும் வர்ம இளவரசனின் இதயம் சப்தமாக வீறிட்டு குரல் கொடுக்க, அவளை நெருங்கியவாறே நடந்து கொண்டிருக்கும் சந்திர நந்தனின் முகத்தில் அரும்பியிருக்கும் மோகன புன்னகையே உதயேந்திரனுக்கு எடுத்துக் காட்டியது, மகிழ்வதனியின் பால் சாய்ந்திருக்கும் தனது தோழனின் மனதை.

"வாள், புரவி, மனைவி இவை மூன்றையுமே மற்றொருவருடன் பகிர்ந்து கொள்ள இயலாது சந்திரா.. நீ என் உயிர் நண்பன்.. உனது உயிரைக் காக்க எனது உயிரையும் கூடக் கொடுப்பேன்.. ஆனால் என்னால் இவளை உனக்கு விட்டுத் தர இயலாது..."

உதடுகளைப் பிரிக்காமலேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டவன் மின்னலை விட விரைவான வேகத்துடன் விடுவிடுவென்று படிகளில் இறங்கினான்.

மகிழ்வதனியின் கருப்பு நிற இடைக்கச்சையில் சொருகியிருந்த நீண்ட மெல்லிய வாளின் மீது பார்வையைப் பதித்த சந்திர நந்தன் தான் அதனைப் பார்க்க விரும்புவதாகக் கேட்கவும், அதனை உறையில் இருந்து உருவியவள் அவனிடம் தனது வாளை நீட்டும் நேரம் தனக்குப் பின்னால் தடதடவென்று யாரோ படிகளில் இறங்கி வரும் ஓசையும், அதனைத் தொடர்ந்து தங்கள் இருவரையும் நோக்கி வரும் அழுத்தமான காலடிகளையும் கேட்டதுமே புரிந்து போனது, அக்காலடிச் சப்தம் எவருடையதாக இருக்க வேண்டும் என்று.

அந்நொடி அவளையும் அறியாது மனமும் உடலும் ஒருங்கே சிலிர்த்தெழுந்ததில், பெண்ணவளின் உடல் ரோமங்கள் கூட மெல்ல மேலெழுந்து பின் அடங்கியது.

தன்னைச் சந்தித்த இரு வேளைகளும் தன்னிடம் முரட்டுத்தனமாகவோ அல்லது எள்ளலாகவோ நடந்து கொண்டவனின் பிரசன்னம், ஏன் தென்றல் காற்றினையும் தோற்கடிக்கும் சிலுசிலுப்பை தன் இதயத்தில் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று பேதையவள் திகைத்து நிற்கும் அதே வேளையில்,

பொட்டல்வெளியில் தனித்திருக்கும் மரத்தின் மேல் தென்றல் காற்றும் சூராவளியும் ஒரே நேரத்தில் வீசினால் ஏற்படும் எதிர்மறையான சூழ்நிலையை ஒத்த, இரு வேறு உணர்வுகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள் மகிழ்தவதனி, அடுத்து வர்ம இளவரசன் கூறிய சொற்களினால்.

"வித்தையைக் காட்டுவதற்குத் தயாராகவே வந்திருக்கின்றாய் என்பது நன்றாகவே தெரிகிறது.. ஆனால் அதனை உனது வாளை வேடிக்கை காண்பித்து நிரூபிக்க வேண்டுமா?"

மணமுடித்தவர்களை எவ்வாறு மற்றவர்களுடன் பகிரக் கூடாதோ அதனைப் போன்றே தங்கள் வாட்களையும் புரவிகளையும் பகிரக் கூடாது என்ற சாங்கியம் ஆண்களுக்கு மட்டுமல்ல, நான் ஒரு வீரமகள் என்று கூறிக் கொள்ளும் உனக்கும் அது பொருந்த வேண்டும் என்ற ஆத்திரத்திலும், என்னவளின் வாளைத் தொடும் உரிமைக் கூட எனக்கு மட்டுமே உரியது என்ற கர்வத்திலும் தான், சந்திர நந்தனின் கரம் மகிழ்வதனியின் வாளின் மீது படும் முன்பே உதயேந்திரன் அவ்வாறு கூறியது..

வர்ம இளவரசனின் சீண்டலைக் கேட்டு தன் கரத்தில் இருக்கும் வாளை கை நீட்டி பற்றப்போன சந்திர நந்தனின் மீது, தனது சஞ்சலம் நிறைந்த பார்வை ஒன்றை வீசியவள் அப்பொழுதும் உதயேந்திரனின் புறம் திரும்பாது தனது வாளை மெல்ல இழுத்துக் கொள்ள,

"வா உதயா.. உன்னைச் சந்திக்கத் தான் வந்து கொண்டிருந்தோம்.." என்ற நண்பனின் தோள் மீது கரம் போட்டவாறே மகிழ்வதனிக்கு எதிரில் வந்து நின்ற உதயேந்திரனின் விழிகள், மின்னலடித்தது போல் பளபளத்தவாறே காரிகையின் உடலை அங்குலம் அங்குலமாக அளவெடுக்கத் துவங்கியது.

சிற்பத்தை ஒத்த வடிவான உடல் அழகை அப்பட்டமாக எடுத்துக் காட்டும் மெல்லிய மேலாடையையும், திண்ணிய தொடைகளின் பரிமாணத்தை மறைக்க மறந்த நீளக் கால்சராயும், உள்ளதே தெரியாதளவிலான குறுகி சிறுத்த இடையை மேலும் இறுக்கிப் பிடித்திருக்கும் கறுப்பு நிற இடைக்கச்சையும்,

இடையையும் தாண்டி தொங்கும் அடர்ந்த கேசத்தை இழுத்து பட்டுத்துணியால் முடிச்சிட்டிருந்தவளின் பேரழகு வதனத்தில் தெளிந்த நீரோடையினுள் துறுதுறுவென்று நீந்திக் கொண்டிருக்கும் மீண்களைப் போன்ற விழிகளும், ஆடவனைப் பிரமையில் ஆழ்த்தத் துவங்கியதில் சில விநாடிகள் பேச்சிழந்து நின்றான் வர்ம இளவரசன்.

அவனது குறும்புக் கலந்த கூரிய விழிப்பார்வை தனது நுதலில் துவங்கி பின் கண்களில் தவழ்ந்து, அதரங்களின் மீது விநாடிகள் சில அழுத்தமாகப் படிந்து, பின் கழுத்திற்குக் கீழ் இறங்கிப் போனதில் பெண்ணவள் சலனத்தின் எல்லையைத் தொடத் துவங்கினாள் என்றால்,

தனது துளைத்தெடுக்கும் பார்வையின் போக்கைத் தாங்க இயலாதவளாகத் திடமாக நிற்பதைப் போல் தோற்றத்தை விளைவித்தவாறே நாடகமாடிக் கொண்டிருப்பவளை அறிந்துக் கொண்டவனின் இதழ்களில் குறுமுறுவல் பூத்தது.

என் பார்வையின் வீரியத்தையே தாங்க இயலாதவளாகத் தத்தளித்து நிற்கும் உனக்கு எனது மறு புறத்தை நான் வெளிக்காட்டினால் தாங்குவாயோ பெண்ணே என்று உள்ளுக்குள் நினைத்துக் கொண்டவனாகத் தன் விழிகளின் பயணத்தைத் தொடர, அவனது புன்முறுவலையும், தன்னுடலில் சில பாகங்களில் நிலைத்துப் பின் மறு இடங்களிற்குப் போகும் விழிகளின் போக்கையும் கண்டவளின் இதயம் வெகு வேகமாகத் துடித்துக் கொள்ளத் துவங்கியது.

சேலையில் பெண்கள் தேவதையாய் தெரிந்தால், இது போன்ற இறுக்கிப் பிடித்த ஆடைகளில் மயக்கும் மோகினியாய் தெரிகின்றார்களே!

ஆக இவள் தேவதையா மோகினியா என்ற ஐயுறவே வேண்டாம்.. நேரத்திற்கும் அணிந்திருக்கும் ஆடைக்கும் தக்கப்படி தேவதையாகவோ மோகினியாகவோ மாறும் சக்தி பெற்றவள் இவள் என்று உள்ளுக்குள் நினைத்தவனாய் உருகி நின்றவனின் பார்வை, தன்னிச்சையாக அவளது வாளின் மீது பதிந்தது.

"இது உன்னுடைய வாளா?"

"அதில் உங்களுக்கு என்ன சந்தேகம்.."

இப்பொழுது அழுத்தமாக உதயேந்திரனின் விழிகள் அவ்வாளின் மீது படிந்ததில், பின் அவனது ஒற்றைப் புருவம் வெகுவாக உயர்ந்ததில் நெற்றியின் இடது புறத்தில் இருந்த வடுவும் இலேசாக உயர, வழக்கம் போல் அவனது இடது கரம் வடுவை அழுந்தித் தேய்த்துக் கொண்டது.

சிங்கத்தின் தலையையும் காண்டாமிருகத்தின் உடலையும் கொண்டு அசுரன் போல் பொறிக்கப்பட்ட அலங்காரமான கைப்பிடிக்கும் நீண்ட கத்திக்கும் இடையே, கேசத்தை முழுவதுமாக விரித்துவிட்டவாறே வெண்கல நிறத்தில் ஒரு பெண்ணின் முகமும், அவளின் வதனத்தில் தழும்புகளும் என்று வடிவமைக்கப்பட்டிருக்க, அகலம் குறைவான நீண்ட மெல்லிய வாளானது எதிராளியின் தலையை ஒரே வீச்சில் துண்டுப் பெறச் செய்யும் வல்லமையுடன் மிகவும் கூர்மையாக இருக்க, 'கஸ்தானே' வகையைச் சார்ந்த அவ்வாளைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்த வர்ம இளவரசனின் உள்ளத்திற்குள் திடுமென அக்கேள்வி எழும்பியதில், அதனைச் சிறிதும் தயங்காது கேட்கவும் செய்தான்.

"மிகவும் அழகாக இருக்கின்றது இந்த வாள் என்பதில் சிறிதளவும் சந்தேகமேயில்லை... ஆனால் இவ்வாளை தரித்திருப்பவர்கள் அதி நிச்சயமாக மாபெரும் அரசர்களாகவோ ராஜஸ்திரிகளாகவோ அல்லது அதிகாரம் படைத்த தலைவர்களாகவோ இருப்பார்கள் என்று தான் நான் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன்.. ஆனால் இது எப்படி உனது கையில்?"

வாளின் மீது அவனது விழிகளைப் பதித்த மாத்திரத்திலேயே அதனின் சிறப்பைக் கண்டு கொண்டவனது கேள்வியில் திக்கென்று அதிர்ந்திருந்தாலும், தனது திகிலை வெளிக்காட்டாது நிமிர்ந்து நின்றவளாக,

"ராஜஸ்திரிகளைப் பற்றியோ அதிகாரம் படைத்த தலைவர்களைப் பற்றியோ எனக்குத் தெரியாது.. ஆனால் இது எனது வாள்.. எனது வாள் எனது கையில் இல்லாது பின் யார் கையில் இருக்கும்?" என்றாள் ஏளனப் புன்னகையுடன்.

"நான் வருவதற்கு முன் சந்திராவின் கைகளுக்கு இந்த வாள் இடமாற்றம் பெறப் போவது போல் தெரிந்ததே.."

அவனது சீண்டலுக்குத் தானும் விடாதுப் பதிலளிக்க விரும்பியவளாக வாய் திறக்கப் போனவள், தனது பதிலுக்குச் சளைக்காது இகழ்ச்சியாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பவனை நினைத்து உள்ளுக்குள் புகைச்சல் எடுக்கவே, தன்னைக் கட்டுப்படுத்த கீழுதட்டை பற்களால் அழுந்த கடித்துக் கொண்டவளின் மனத்திற்குள், 'இவரைச் சமாளிக்க நான் இல்லை, இது வரை இந்த உலகினுள் எப்பெண்ணும் பிறந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை..' என்றே தோன்றியது.

எதனையோ கூற வந்தவள் சட்டென்று பேச்சை நிறுத்தியதையும் அவளது மெல்லிய அதரங்களை இறுக்கக் கடித்துச் சமாளித்துக் கொண்டதையும் கண்டவனின் பார்வை மீண்டும் அவளது உதடுகளுக்குச் சென்று பின் கண்களுக்கு உயர, கண நேரம் அங்கு நிலவிய நிசப்தத்தைக் கலைப்பது போல்,

"சோலையில் அன்றிரவு நீ வைத்திருந்த வாள் இது அல்லவே.." என்றான் உன்னை விட என் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லையேயடி என்பது போல்..

'உஜ்வாலா தேசத்தையும் பாண்டிய வீரர்களையும் வென்று திரும்பி வந்த வேளையில், என் உயிரைக் காத்ததற்குமாகச் சேர்த்து நன்றி கூறும் வகையில் பேசிய என் தந்தையின் பேச்சிற்குக்கூட, வாய் திறந்து பதிலளிக்காத உதயேந்திர வர்மனா இச்சிறு பெண்ணிடம் வார்த்தைக்கு வார்த்தை சீண்டிக் கொண்டிருக்கின்றான்' என்று மிதமிஞ்சிய வியப்பில் ஆழ்ந்து போனான் சந்திர நந்தன்.

"ஏன், என்னிடம் ஒரு வாள் தான் இருக்க வேண்டுமா?"

"ஒரு வாள் வைத்திருப்பது தான் வீரர்களின் வழக்கம்.."

அவன் வீரர்களின் வழக்கம் என்று கூறியதை தவறாகப் புரிந்து கொண்டு,

"பரவாயில்லை உதயா.. இப்பொழுதாவது மகிழ்வதனியை வீரமகள் என்று ஒப்புக் கொண்டாயே?" என்றவாறே இருவரின் பேச்சுக்களுக்கும் இடையில் புகுந்த நந்த இளவரசனை நோக்கி மெள்ளத் திரும்பினான் உதயேந்திரன்.

"ஒப்புக் கொண்டேனா? தவறாகப் புரிந்துக் கொண்டாய் சந்திரா? வீரர்கள் ஒரு வாள் வைத்திருப்பது தான் வழக்கம் என்றேன்.. ஆனால் இவள் இரண்டு வாட்கள் அல்லவா வைத்திருக்கின்றாள்? அப்படி என்றால் எனது பேச்சின் பின் என்ன பொருள் பதிந்திருக்கின்றது என்று நீயே யூகித்துக் கொள்.." என்றான் தணிந்த குரலில் ஆனால் தெளிவான ஏளனத்துடன்.

மீண்டும் மீண்டும் தன்னை இகழ்ந்து கொண்டே நிற்பவனின் முகத்தை எரித்துவிடுவது போல் பார்த்தவளைக் கண்டு, அவளது உள்ளுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் சீற்றத்தை இரசிப்பவனாக உதயேந்திரனின் உதடுகளின் கடையோரத்தில் ஒரு குறுஞ்சிரிப்பு மின்னலிட்டு மறைய, "என்ன இது, வன்மத்தையும் வினயத்தையும் வெளிப்படுத்துவது போன்ற சிரிப்பு...' என்று தோன்றியதில், ஒரு கணம் பெண்ணவளின் பேரழகிய செவ்வதனதில் ஒரு சில்லிப்பு ஊடுருவியதை அந்தக் கணமே கண்டு கொண்டான் வர்ம இளவரசன்.

"அச்சம் தேவையில்லை பெண்ணே.."

"அச்சமா? எனக்கா?"

"வார்த்தைகளில் இல்லை, ஆனால் உன் கண்களில் கண்டேன்.. இந்த உதயேந்திரனின் வாளுக்குப் பகைவர்களை நன்றாகவே அடையாளம் காண இயலும்.. அவர்களின் உயிர்களிடம் மட்டும் தான் பேசும்.. உன்னைப் போல் பெண்களிடம் அல்ல.."

அவனது சொற்களில் தோன்றிய சில்லிப்பு மறுகணமே சீற்றமாய் மாறிப் போனதில்,

"வாய் வார்த்தைகள் போதும் இளவரசே.. உங்களது வாள் பேசும் மொழியைப் பரிட்சித்துப் பார்க்க நான் தயார்.." என்றவாறே தனது வாளை உதயேந்திரனுக்கு முன் உயர்த்த, அணிந்திருந்த மேலாடையைச் சட்டெனக் கழட்டியவன் இடது கரத்தின் புஜத்தில் அணிந்திருந்த தங்க கங்கணத்தை ஒரு முறை திருகியத் தோரணையில் நிலைகுலைந்துப் போனாள், வர்ம இளவரசனின் மனம் கவர்ந்தவள்.

சோலையின் மரக்கூடுகளுக்கு இடையே காரிருள் சூழ்ந்திருக்கும் அர்த்தசாம வேளையில் அவனது உடலை நன்றாகப் பார்த்திராதவளுக்கு, இப்பொழுது தன் கண்ணெதிரிலேயே அவன் மேல் சட்டையைக் கழட்டவும், திமிறிக் கொண்டிருந்த அவனது மார்பும், திரண்டிருந்த புஜங்களும், அகன்று விரிந்திருக்கும் தோள்களும், நரம்புகள் புடைத்திருக்கும் கரங்களும் அப்பட்டமாக வெளிப்போந்ததில்,

வாழ்க்கையில் இதுவரை உணர்ந்திராத நாணம் கூச்சம் வெட்கம் என்ற உணர்ச்சிகளை முதல் முறையாக உணர்ந்துக் கொண்டதில், இளஞ்சிவப்பு நிறத்தினால் ஆனவளின் முகம் மாணிக்கக் கற்களின் நிறத்திற்கு ஒத்ததாய் மாறிப் போனது.

அவளின் வதனச் சிவப்பை அகத்தினுள் இரசித்தவனாக உரையில் இருந்து தனது நீண்ட வாளை உதயேந்திரன் உருவ, பயிற்சிக் கூடத்தின் வாயிலை நோக்கி நடப்பதற்குக் காலடிகளை எடுத்து வைத்தான் சந்திர நந்தன்.

"என்ன சந்திரா? எங்குச் செல்கிறாய்?"

"எனக்கு வேறு வேலை இருக்கின்றது உதயா... இவருக்குப் பயிற்சிக் கூடத்தைக் காட்டவே நான் இங்கு வந்தேன்.."

கூறியவாறே மகிழ்வதனியிடம் விடைபெறும் நோக்கோடு தலையசைத்து வெளியேற எத்தனித்தவனின் குறுக்கால், தனது நீண்ட வாளை நீட்டினான் உதயேந்திரன்.

"சந்திரா! இவள் போரில் பல உஜ்வாலா வீரர்களின் தலைகளை உருளச் செய்ததாக அன்று பேரமைச்சர் கூறிய பொழுது வியந்துப் போனாய் அல்லவா? இவளது வீர பராக்கிரமங்களை நீயும் நேரில் பார்க்க வேண்டாமா?" என்றான் அதுவரை மின்னிக் கொண்டிருந்த இளநகையை முகத்தில் இருந்து சுத்தமாக வழித்தெடுத்து.

"இல்லை உதயா..." என்று மறுத்துப் பேச முனைந்த சந்திர நந்தனை சட்டென்று இடையில் புகுந்து தடுத்தாள் மகிழ்வதனி.

"வர்ம இளவரசருக்கு இன்னமும் எனது வீரத்தின் மீது நம்பிக்கை வரவில்லை நந்த இளவரசே.. இருவர் என்ன, என்னை எதிர்த்து ஒரு சேர நூறு வீரர்கள் வந்தாலும் என்னால் அவர்களை ஒரே நிமிடத்திற்குள் கொன்றுப் போட்டு விட முடியும்.. இன்னும் சொல்லப் போனால், இவர் ஒருவரிடம் மட்டும் என் வீரத்தைக் காட்டுவது எனக்கும், எனது திறனுக்குமே கொஞ்சம் கீழாகத்தான் தெரிகின்றது...."

விழிகளில் விஷமத்தைக் கக்கக் கூறியவளைச் சரேலெனத் திரும்பிப் பார்த்த உதயேந்திரனது வதனத்தில், துளியளவும் பரிவோ அன்போ துலங்காதது மட்டுமல்லாது, அவளது சீண்டலின் விளைவால் ஆடவனின் உள்ளத்திற்குள் அக்கணமே அவளைத் தோற்கடித்துத் தன் காலடியில் இவளை விழச்செய்ய வேண்டும் என்ற காழ்ப்புணர்ச்சியே தலைத் தூக்கியது.

வேட்டையாடத் துடிக்கும் வேங்கையின் பளபளக்கும் விழிகள் எவ்வாறு அதன் இரையை அடித்துக் கொல்லும் வரை பின் தொடருமோ, அதே போன்று உதயேந்திரனின் கண்களில் காணப்பட்ட கூர்மையைச் சில நொடிகள் கண்களைச் சிமிட்டாது பார்த்திருந்த மகிழ்வதனியின் விழிகள் சட்டென நந்த இளவரசனின் புறம் சென்று, பின் உதயேந்திரனின் இடத்திற்குத் திசை மாறியது.

என்ன தான் துணிவும் தீரமும் மிக்கவளாக அவள் தோன்றினாலும் தனது பார்வையைத் தாங்க இயலாது அவளது விழிகளில் தெரிந்த பளபளப்பையும், பின் சட்டென்று அவை தாழ்ந்து சந்திர நந்தனின் புறம் இடம் மாறும் பொழுது தோன்றிய அச்சத்தையும் கண்டு கொள்ளத் தவறவில்லை, வர்ம இளவரசனின் தீட்சண்யமான கண்கள்.

தனது வாளை அருகில் இருக்கும் பீடத்தின் மீது வைத்தவன் மகிழ்வதனியை நெருங்க, திடுமெனத் தன்னை உரசுமளவிற்கு நெருங்கி நிற்பவனின் அருகாமையில் அரண்டவள், "இளவரசே!" என்றவாறே பின்னோக்கி நகர எத்தனிக்க, தனது நீண்ட இடது கரத்தை நீட்டியவன் மகிழ்வதனியின் இடையில் சுற்றப்பட்டிருந்த கறுப்பு நிறக் கச்சையைச் சடாரென்று உருவி எடுத்தான்.

அவனது வேகமான இழுப்பில் சுழற்றப்பட்டதால் தடுமாறியவள் சடுதியில் தன்னைக் கட்டுக்குள் கொணர்ந்து நிலைப்படுத்திக் கொள்ள, உதயேந்திரனின் பண்பற்ற செயலில் அதிர்ந்தவனாக,

"உதயா! என்ன இது?" என்று சற்று உரக்கவே கத்தினான் சந்திர நந்தன்.

"சந்திரா! என்னதான் என் ஒருவனிடம் மட்டும் போரிடுவது இவளது வீரத்திற்கு இழுக்கு என்று கூறினாலும், ஏனோ எனது கண்களைப் பார்க்கும் சக்தி இப்பெண்ணிற்கு இல்லை என்பது போல் எனக்குத் தோன்றுகிறது.. ஆகையால் எனது கண்களைப் பார்க்காது போரிடுவதே இவளுக்கு நல்லது.." என்றவன் மகிழ்வதனியின் புறம் திரும்பினான்.

"நீயே இந்தக் கறுப்பு நிறத் துணியினால் எனது கண்கள் மறையுமாறு இறுக்கக் கட்டு.."

துணியை அவளிடம் நீட்டவும் குழம்பியவளாக,

"கண்களை மறைத்து வாட்போரா? உங்களக்கு என்ன புத்திப் பேதலித்துவிட்டதா இளவரசே?" என்றாள் வியப்பிலும் ஏளனத்திலும் புருவங்கள் உயர..

அகத்தில் 'ஆம், உன்னைக் கண்ட விநாடியில் இருந்து உன்மத்தம் பிடித்துவிட்டதடி எனக்கு' என்று கூறிக் கொண்டவனாக, புறத்தில்,
"வாட்போர் செய்ய எனக்குப் பார்வை தேவையில்லை, ம்ம்.. கட்டு.." என்றான் அதிகாரமான கட்டளையிடும் தொனியில்.

சட்டென்று அவனது கரத்தில் இருந்து துணியை வாங்க வந்த சந்திர நந்தனைத் தடுத்தவன்,

"சந்திரா! நாம் இருவரும் நண்பர்கள்.. கருத்தொருமித்தவர்கள்.. ஆகையால் கண்களைக் கட்டிய பின் நான் போரில் வென்றால், நீ எனது நண்பன் என்ற காரணத்தினால் சரியாகக் கட்டவில்லை என்று கூட இவள் கூறுவதற்கும் வாய்ப்பிருக்கிறது... ஆகையால் இவளே அவளது கரத்தால் எனது கண்களைக் கட்டட்டும்..." என்றான் ஏறக்குறைய உத்தரவிடும் கம்பீரக் குரலில்.

சந்திர நந்தன் நகர்ந்து விட வேறு வழியின்றி உதயேந்திரனை நெருங்கிய மகிழ்வதனி அவனது கரத்தில் இருக்கும் துணியை வாங்க, தன் விழிகளை ஊடுருவது போல் பார்த்து நின்றவனின் கண்களை ஏறிட்டுப் பார்க்கும் துணிவுக் கூட எனக்கில்லை என்பது போல், விடுவிடுவென்று அவனது கண்களைச் சுற்றித் துணியை இறுக்கக் கட்டத் துவங்கினாள்.

தன்னை நெருங்கி நின்றவளின் மேனியில் கமழ்ந்து கொண்டிருந்த, கஸ்தூரி மஞ்சளையும் வெட்டி வேரினையும் சுகந்தி மலரின் சாற்றையும் ஒன்றாகக் கலந்து தயாரித்திருந்த ஸ்நானத் தைலத்தின் சுகந்தமும், தனது சிரசை எட்ட இயலாததால் அவளது பாத விரல்களின் நுனியை நிலத்தில் அழுந்த பதித்து எக்கியவாறே துணியைக் கட்டிக் கொண்டிருப்பவளின் தேகத்தின் அசைவும், தனது தலையைச் சுற்றி துணியைச் சுழற்றும் பொழுது பட்டும் படமாலும் உரசிக் கொண்டிருந்த அவளின் மெல்லிய விரல்களின் ஸ்பரிசமும், எல்லாமுமாகச் சேர்ந்து தன்னை எங்கோ சொர்க்கலோகத்திற்குக் கொண்டு செல்வதைப் போன்று உணர்ந்த உதயேந்திரன் வியப்பின் எல்லையைக் கடந்தான்.

எப்பேற்பட்ட வீரனையும் தனது காலடியில் அடிமைப்படுத்தும் திறன் பெண்களுக்கு மட்டுமே உரியது போலவே..

அவனது கண்களைத் துணிக் கொண்டு இறுக்கக் கட்டி முடித்தவள் வாளைத் தனது கரத்தில் இறுக்கிப் பிடித்தவாறே போரிடத் தயாராவதைப் போல் உயர்த்த, சட்டென்று தனது தலையை லேசாக இடது புறமாகத் திருப்பியவன்,

"இன்னும் ஒன்றை நீ செய்தாக வேண்டும்.." என்றான்..

"இன்னுமா?"

"ஆம்.. உனது வளையல்களையும் கால் கொலுசுகளையும் கழட்டிவிட வேண்டும்.."

"ஏன்?"

"அவற்றின் சத்தத்தை வைத்து நான் போரிடுவதாக நீ எண்ணிவிடக் கூடாது.."

சிறிதே இழுத்து மூச்சுவிட்டவளாக அணிந்திருந்த அணிகலன்கள் அனைத்தையும் கழட்டிவிட, இருவருக்குள்ளும் நடக்கும் வேடிக்கைகளை வினோதமாகப் பார்த்திருந்த சந்திர நந்தனின் உள்ளத்திற்குள், அவனையும் அறியாது, 'இவர்கள் இருவரும் உண்மையிலேயே சண்டையிட்டுக் கொள்கிறார்களா அல்லது ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றிக் கொள்கின்றனரா?' என்ற ஐயம் எழாமல் இல்லை.

"அணிகலன்கள் அனைத்தையும் கழட்டிவிட்டேன்.. ஒரு வேளை நான் எங்கு இருக்கிறேன் என்பது தெரியாது எனது வாள் உங்களைக் காயப்படுத்திவிட்டால்?"

"உன் இதயத்தின் ஒலியே போதும் பெண்ணே.. நீ எங்கு இருக்கின்றாய் என்பதை நான் அறிவதற்கு."'

விநோதமாய்ச் சன்னமான குரலில் கூறிய உதயேந்திரன் வாட் போருக்குத் தயாராக, வாளினை பிடித்திருந்த தன் கரத்தில் இறுக்கத்தைக் கூட்டிய மகிழ்வதனி வாளை வீசும் முன் சொல்லி வைத்தார் போன்று பயிற்சிக் கூடத்திற்குள் நுழைந்தான் காவலன் ஒருவன்.

அவனது காலடி சப்தத்தில் ஓசை வரும் திசையை நோக்கி வர்ம இளவரசன் தலையைத் திருப்ப, இளவரசர்களைக் கண்டு வணங்கியவாறே அரசர் பூபால நந்தன், சந்திர நந்தனை உடனே வருமாறு அழைத்ததாகத் தெரிவித்தான் காவலன்.

வேறு வழியின்றி அவர்களிடம் இருந்து விடைப்பெற்ற சந்திர நந்தன் வாயிலின் அருகே சென்றவன் சிறிதே உரத்தக் குரலில்,

"உதயா ஒருவனிடம் மட்டும் உங்களின் வீரத்தைக் காட்டுவதால் உங்களது திறமைக் குறைந்து போய்விடுவதாக எண்ணாதீர்கள் மகிழ்வதனி.. அவன் பல ஆயிரம் வீரர்களுக்குச் சமானம்.. அவனை வெல்வது அத்தனை எளிதல்ல.. ஆயினும் நீங்கள் வெற்றி பெற என் வாழ்த்துக்கள்.. உங்களது போட்டி முடிந்தவுடன் என்னைச் சந்திக்கப் பளிங்கு மாளிகைக்கு வந்துவிடுங்கள். அங்கு நாம் மற்ற விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொள்ளலாம்.." என்றவன் கூடத்தை விட்டு வெளியேற, அவனது தலை மறைந்த அக்கணமே,

உள்ளங்களில் காதலைச் சுமந்திருந்தாலும், உயிரையும் விட மேலானதாக நாங்கள் கருதும் எங்களின் தன்மானத்தைச் சீண்டினால், எங்கேயும் எவரையும் எதிர்த்து நிற்பதில் சளைத்தவர்கள் அல்ல நாங்கள் என்று ஒருவருக்கு ஒருவர் உணர்த்துவது போலான வாட்போர் அங்குத் துவங்கியது.


*************************************************************


கதிரவன் சுட்டெறிக்கும் பகல் நேரத்திலோ, அல்லது காரிருள் சூழ்ந்திருந்தாலும் அதனைக் கிழிக்கும் விதமாகப் பந்தங்களை எரியூட்டியிருக்கும் இரவு நேரத்திலோ மட்டும், எப்பொழுதும் யுத்தங்கள் நடைப்பெறும் என்று எதிர்ப்பார்த்து போர் பயிற்சி எடுத்துக் கொள்பவன் ஒரு சிறந்த வீரனாக முடியாது என்பதை நன்கு உணர்ந்திருந்ததால், இருளுக்குள்ளும் யுத்தம் செய்யப் பழகியிருந்தவன் வர்ம இளவரசன்.

யுத்த களங்களிலோ அல்லது யுத்தங்களுக்குச் செல்லும் வழிகளிலோ (மிளை) கூடப் பார்வையற்று போரிட வேண்டிய தருணங்களும், போரில் ஈடுப்பட்டிருக்கும் பொழுது கண்களில் காயம் பட்டுத் தற்காலிகமாகப் பார்வையை இழக்க நேரிடும் சூழ்நிலைகளும், அவ்வப்பொழுது வீரர்களுக்கு ஏற்படும் வாய்ப்பும் இருக்கின்றது..

அவ்வாறான நேரங்களில் எல்லாம் நம்மை நிலைப்படுத்துவது மட்டுமல்லாது நம்மைப் பாதுக்காத்துக் கொள்ளவும் தெரிய வேண்டும் என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தவன் அவன்.

எதிராளியை நெருங்கியிருந்து போரிடுங்கள் (Fight tight) அல்லது அவனுக்குச் சற்றுத் தொலைவில் (Fight wide) நின்று போரிடுங்கள் என்ற இரு வேறு போர் முறைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்திருந்த, எதிர்பாராத போருக்கு ஒருங்கிணைப்பு, சமநிலை மற்றும் விழிப்புணர்வுகள் மிக மிக அவசியம் என்பதையும் உணர்ந்திருந்த உதயேந்திரனுக்கு,

மகிழ்வதனியின் உயரத்தையும் உருவ அமைப்பையும் அவளின் கைகளின் நீளத்தையும், சுமந்திருக்கும் வாளின் வடிவமைப்பையும் நன்கு கவனித்து வந்திருந்தவனுக்கு, அடர்த்தியான கறுப்பு வண்ணத் துணி பார்வையை முழுவதுமாக மறைத்திருந்த பொழுதும், மகிழ்வதனியின் மூச்சுக் காற்றின் அளவையும் அதன் தூரத்தையும், வாள் வீசும் வேகத்தையும் துல்லியமாகக் கணித்து அவளது வாளைத் தடுத்துக் கொண்டிருப்பவனுக்கு அவளுடன் போரிடுவது பெரிய காரியமாகத் தோன்றவில்லை.

கண்களைக் கட்டியிருப்பவனை அதிகமாகத் தாக்கக் கூடாது என்பது போல் முதலில் அலட்சியமாகவும் நிதானமாகவும் வாளைச் சுழற்றியவளுக்கு, தான் எந்தத் திசையில் வாளை வீசினாலும் அனிச்சைச் செயலைப் போல் வெகு இலாவகமாகவும், வாளை சுமந்திருக்கும் தன் இடது கரத்திற்கு எவ்வித சக்தியையும் பாய்ச்சாதது போல் இலகுவாகவும் அதனைத் தடுத்தவனின் துல்லியமான கணிப்பு, பெண்ணவளுக்கு மிதமிஞ்சிய பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியது.

ஆயினும் அவளையும் அறியாது வர்ம இளவரசனின் மேல் கொண்டிருந்த காதலால் மூழ்கடிக்கப்பட்டிருந்த அவளது மெல்லிய இதயம், அவனைத் தன்னையும் அறியாது காயப்படுத்திவிடக் கூடாது என்று எண்ணியதாலோ என்னவோ அப்பொழுதும் தன் வாள் வீச்சின் வீரியத்தை அவள் அதிகரித்தாள் இல்லை..

அவளது எச்சரிக்கை உணர்வை தவறாகப் புரிந்துக் கொண்டவனாக, சண்டையிட்டுக் கொண்டே தன் வலிய உதடுகளில் புன்சிரிப்பையும் கொணர்ந்தவாறே,

"நான் என் கண்களைக் கட்டியிருப்பது எனது போர் திறமையைக் காட்டுவதற்கு அல்ல மகிழ்வதனி.. எனது பார்வை உனது சக்தியை வலுவிழக்கச் செய்யக்கூடாது என்பதற்காகத் தான்.. ஆகையால் தயங்காது உனது வீரத்தைக் காட்டு.." என்ற மறு நிமிடமே மகிழ்வதனியின் சுய கௌரவம் தலை தூக்கியதில் அவளின் வாளும் வெகு உக்கிரமாகச் சுழலத் துவங்கியது.

ஆனால் அப்பொழுதும் மிகவும் அலட்சியமாகவே தனது நீண்ட, இரு பக்கங்களும் வெட்டு விளிம்புகளைக் கொண்ட கூரிய வாளைக் கொண்டு ஏதோ சிறு பிள்ளையுடன் விளையாடுவது போல் தடுத்துக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்தவளின் சித்தத்தில் சினம் தலை தூக்க,

"இன்னமும் எனது போர் திறமையில் இளவரசருக்கு நம்பிக்கை வரவில்லை போல் இருக்கின்றதே.. இவ்வாறு விளையாட்டுக் காட்டுவதற்கு ஏன் இவ்வளவு கூர்மையான வாள்? இதற்குப் போலியான வாளையே கொணர்ந்திருக்கலாமே..." என்றவாறே உதயேந்திரனின் வாளை முன்பை விடப் பலமாகத் தாக்கத் துவங்கினாள் மகிழ்வதனி.

'பெண்களின் உள்ளங்களில் புதைந்திருக்கும் இரகசியங்களை வெளிக்கொணர அவர்களைச் சிறிது தூண்டிவிட்டால் போதும் போலவே' என்று அன்றொரு நாள் செவ்வண்ண மலைக்காட்டினுள் உஜ்வாலா ராஜஸ்திரியைக் கண்டு எண்ணமிட்டதை இப்பொழுது நினைத்துக் கொண்ட உதயேந்திரனுக்கு, இக்கணம் திடுமென அதிகரித்த மகிழ்வதனியின் போரின் வேகம் எப்பெண்ணும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்பதை நிரூபணம் செய்வதைப் போலவே தோன்றியது.

அவள் வாளை சுழற்றுவதற்கு முன்னரே, விரல்களைச் சொடுக்கும் நேரத்தையும் விடக் குறைவான காலத்தில் அவளின் கரங்களின் அசைவை உணர்ந்துக் கொண்டவன், தானும் தன் வேகத்தை அதிகரித்தவனாகத் திடுமென அசுர வேகத்தில் போரிடத் துவங்கினான்.

ஆயினும் இளவரசனின் ஆவேச வாள் வீச்சுகளில் திகைத்துத் தடுமாறாது, வாள் கீழே விழுந்து விடாதிருக்க அதனை இறுக்கிப் பிடித்தவாறே போரிட்டுக் கொண்டிருப்பவளின் மெல்லிய கரத்தின் உறுதியை காணாமலேயே உணர்ந்து கொண்ட உதயேந்திரனின் எண்ணங்களில் சட்டெனத் தோன்றியது இதுவே.

எதிர்படும் ஆடவர்களின் இதயத்தை இமைக்கும் நேரத்திற்குள் ஆட்கொள்ளும் பேரழகின் மொத்த உருவமாக நிற்கும் இந்த மெல்லியலாளுக்குள், இத்தனை வலிமையா?

இனியும் வெறுமனே இவளது வாளைத் தடுப்பது மட்டுமே போதாது என்பதை உணர்ந்து கொண்ட இளவரசன், இடது கரத்தால் பிடித்திருந்த தனது வாளை ஒரு முறை வேகமாகக் காற்றில் சுழற்றியவன் அடுத்த விநாடியே அவளை நோக்கி அதிவேகமாக வாளை வீச, அவனது மாற்றத்தையும் செய்கையையும் கண்டு கொண்ட பெண்ணவளின் இதழ்களில் மெல்லிய நகைப் படர்ந்தது.

உங்களுக்குச் சளைத்தவள் அல்ல இந்த மகிழ்வதனி என்பது போல் அதுவரை கரங்களில் கொடுத்திருந்த திடத்திற்கு மேலும் உறுதியை அதிகப்படுத்தியவள், அவனது வாளை ஆகாயத்தில் பறக்கச் செய்வது ஒன்றே குறிக்கோள் என்பது போல் தானும் தனது முறையை மாற்றியவளாக வாளை வீச, அவளது புதிய வாள் வீச்சின் யுக்தியை சடுதியில் உணர்ந்து கொண்ட உதயேந்திரனின் புத்தி,

'இப்போர் முறையை நான் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன்.. ஆனால் இப்பொழுது தான் நேரில் பார்க்கிறேன்.. இவளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருப்பவர் யாராக இருக்கும்?' என்றவாறே கூர்மையாகச் சிந்திக்கத் துவங்கியது.

கிரீச்சென்ற ஒலியுடன் வாள்கள் இரண்டும் பலமாக ராவிக் கொண்டதால் இவ்விருவரையும் தவிர வேறு ஒரு ஜீவனுமற்ற அப்பயிற்சிக் கூடம் முழுவதிலும், வாள்கள் இரண்டும் நங்நங்கென்று ஒன்றுக்கொன்று உராயும் சத்தம் மட்டுமே பரவி கிடந்தது.

நேரம் செல்ல செல்ல மகிழ்வதனியின் வாள் சுழற்சியில் சிறிதே தொய்வைக் கண்டதில் அவளது கரங்களின் அசதியை தெளிவாக உணர்ந்து கொண்ட உதயேந்திரன், மனத்திற்குள்ளாகவே கணக்கிடத் துவங்கினான்.

கண்களைக் கட்டியிருப்பதில் திசைகளைத் தெளிவாக உணர முடியாவிடினும், பயிற்சிக் கூடத்தின் சாளரங்களின் அளவையும் உயரத்தையும் அவை அமைக்கப்பட்டிருந்த திக்குகளையும், தன் கண்களைக் கட்டுமாறு மகிழ்வதனியை உத்தரவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் நேரத்திலேயே கவனித்து வைத்திருந்தவன், தற்போது அவைகளில் சில சாளரங்களின் வழியாக மட்டும் உட்புகும் கதிரவனின் மாலைக் கதிர்களை உணர்ந்து கொள்ளத் துவங்கியவதில், சில விநாடிகளுக்குள் தற்போது தனக்கு முன்னிருக்கும் திசை எது என்று கணித்துக் கொண்டான்.

ஒவ்வொரு திசையிலும் அவள் பின்னோக்கி செல்லும் வகையில் போரிட்டுக் கொண்டே முன்னே செல்ல, அவள் திரும்பும் திசைகளைக் கணக்கிட்டுத் திட்டமிட ஆரம்பித்தான்.

அவளின் அசைவை வைத்து ஓர் இடத்தில் மட்டும் பின்னோக்கியே சென்று கொண்டிருந்தவள் சட்டென்று வேறு ஒரு திசைக்கு நகரவும், அவள் முன்னிருந்த திசை கிழக்குத் திசையாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டவன், தற்போது அவள் வடக்குத் திசைக்கு இடம் பெயர்ந்ததில், கிழக்குத் திசையை நோக்கி மீண்டும் அவளை நகர்த்திக் கொண்டு சென்றால் சில அடிகளுக்குள்ளேயே அவள் பயிற்சிக் கூடத்தின் சுவரின் மீது மோதி நிற்கும் நிலை ஏற்பட்டுவிடும் என்பதையும் தெளிவாகக் கணக்கிட்டுக் கொண்டான்.

இனியும் உன்னை விட்டு வைப்பதில் எனக்கு விருப்பம் இல்லையடி என்று சடுதியில் முடிவெடுத்தவனாக அவளை மீண்டும் கிழக்குத் திசைக்கே நகர்த்துமாறு போர் புரிய, அவனது வாள் வீச்சினைத் தடுப்பதிலேயும், அவனது வாளை பறக்கச் செய்வதிலேயுமே குறியாகப் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தவள், அவன் தன்னைச் சுவரோரமாக நகர்த்திக் கொண்டே சென்றிருப்பதைக் கவனிக்கத் தவறினாள்.

போரைத் துவங்கியது முதல் இக்கணம் வரை அவளின் வாளின் சுழற்சியின் சுற்றளவையும் வேகத்தையும் அதிர்வெண்ணெயும் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருந்த உதயேந்திரன், தற்போது சுழலும் அவளின் வாளின் சுற்றளவு குறுகியதை வைத்து அவளுக்கும் சுவருக்குமான இடைவெளியை கணித்தான்.

இன்னும் சில அடிகள் எடுத்து வைத்தால் அவளால் வேறு எங்கும் நகர முடியாது என்று முடிவெடுத்தவனாக அவளைச் சிறைப்பிடிக்க எண்ணியவன் அவளது மார்பை குறித்து வாளை வீச, அவனது வீச்சிற்கு அகப்படாமல் சடாரெனச் சுதாரித்து நகர நினைத்தவளின் மெல்லிய மேலாடை வர்ம இளவரசனின் கூரிய வாளின் முனைப் பகுதியில் எதிர்பாராதவிதமாகச் சிக்கிக் கொண்டதில், அவள் நகர்ந்த வேகத்தில் சர்ரென்ற சிறிய சப்தத்துடன் கிழிந்து போனது.

தற்செயலாக நடந்திருந்த செயலால் திடுக்கிட்டவள், சிதைந்திருந்த ஆடையின் வழியே வெளிப்போந்த தனது மேனியை உணர்ந்து அதிர்ந்தவளாக வாள் வீசுவதை நிறுத்திவிட்டு உதயேந்திரனின் முகம் பார்க்க, அவனது வழக்கமான பாணியில் சப்தம் வரும் திசைக்கு மறு திசையில் இலேசாகத் தனது தலையைத் திருப்பியவனின் தோரணையிலும், தனது உடைக் கிழிந்ததை அவனது செவிகள் அறிந்து கொண்டுவிட்டன என்பது உறுதிப்படுத்தும் விதத்தில் அவனது உதடுகளில் படர்ந்த மென்னகையும், மகிழ்வதனிக்கு தெள்ளத்தெளிவாக உணர்த்தியது.

அன்றிரவு சோலையில் இவருடன் போரிடும் பொழுது எனது சேலை நெகிழ்ந்து இவரது கண்ணிற்கு எனது மேனி விருந்தாகியதில் என் மனம் முழுவதும் சொல்லொண்ணா சஞ்சலத்தில் சிக்கியிருந்ததே..

எதேச்சையாக நடந்திருந்தாலும் இன்றும் எனது ஆடைக் கிழிந்து இவருக்கு முன் நான் மீண்டும் கூச்சத்தில் குன்றிக் குறுகி நிற்க வேண்டுமா?

யோசித்தவளின் பார்வை துணியால் கட்டப்பட்டிருக்கும் உதயேந்திரனின் கண்களின் மீது விழ, அவனால் பார்க்க இயலாது என்ற துணிவு ஏற்பட்டாலும் எனது ஆடை கிழிந்திருப்பதைக் கண்டு கொண்டவர் ஒரு வேளை கண்கட்டை அவிழ்த்துவிட்டால் என்று மிகப்பெரிய ஐயமும் பெண்ணவளுக்கு ஏற்படத்தான் செய்தது..

சடுதியில் அவளது மூளை திட்டமிட, நிறுத்தியிருந்த போரை மீண்டும் துவங்கியவளாக,

"இளவரசே! போட்டியில் வெற்றி பெறுபவருக்குப் பரிசு வழங்கும் வழக்கமேதும் உங்களது வர்ம தேசத்தில் உண்டா?" என்றாள் சற்றே மூச்சிறைக்க.

ஆடைக் கிழிந்ததில் ஒரு சில விநாடிகள் அதிர்ந்து போரிடுவதை நிறுத்தியவள், மீண்டும் போரில் ஈடுபவதற்கான காரணத்தையும், வீரத்தை உங்களிடம் வெளிகாட்டவே என்று சூளுரைத்தவாறு தன்னுடன் வாட்போரிட துணிந்தவள் இப்பொழுதுப் பரிசைப் பற்றிக் கேட்டதன் பின்னால் பொதிந்திருக்கும் பொருளையும் உணர்ந்ததில், உதயேந்திரனின் கடின இதயத்திற்குள் மெல்லிய இழைப்போல் சிலிர்ப்புப் பரவத் துவங்கியதில், ஆடவனின் உள்ளத்தில் அந்த விபரீத ஆவல் எழுந்தது.

துளிர்த்தெழுந்த ஆசையைச் செய்கையிலும் காண்பித்தாக வேண்டும் என்று உறுதிக் கொண்டவனாக அவளது வாளை எதிர்த்துப் போரிட்டுக் கொண்டே,

"போட்டி என்றால் பரிசு இல்லாமலா? என்னை நீ வென்றுவிட்டால் என்ன பரிசு வேண்டுமானாலும் தருவதற்கு நான் தயாராக இருக்கின்றேன் மகிழ்வதனி.. ஏனெனில் உன்னைப் போன்ற ஒரு வீர மகளை நான் இதுவரை கண்டதில்லை.. உனது திறமை என்னைப் பிரமிப்புக்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறது.. இத்தகைய வீர மிகுந்த பெண்ணிடம் போரிட்டு தோற்பதிலும் எனக்குப் பெருமையே.." என்றான், தவறியும் முகத்தில் எந்த வித உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தாது.

ஒரு வேளை தோற்றுவிடுவோம் என்ற அச்சத்தில் அவன் அவ்வாறு கூறிகின்றானோ என்று அவனது வாளின் வேகம் மெள்ள குறைந்திருப்பதில் இருந்து தவறாகக் கணித்துக் கொண்டவள்,

"ஆக, வர்ம இளவரசருக்கு தான் தோற்றுவிடுவோம் என்ற அச்சம் எழுந்திருக்கின்றது போல் தெரிகின்றதே.." என்றாள் புன் சிரிப்புடன்.

அதனை ஒத்துக் கொள்ளாததைப் போல் மறுப்பாய் தலையசைத்து சிரித்தவன்,

"தோற்றுவிடுவேன் என்ற பயத்தினால் அல்ல, ஆனால் இவ்வளவு திறமையுடன், இத்தனை மணித் துளிகள் விடாது என்னிடம் போரிட்டவர்கள் வெகு சிலரே... அப்பட்டியலில் இப்பொழுது நீயும் சேர்ந்துவிட்டாய், உன்னை வெறும் பாராட்டுதலோடு விட்டுவிடாது உன் வீரத்திற்குத் தகுந்த பரிசையும் நான் வழங்குவது தான் சாலச் சிறந்தது.. ஆக நான் தோற்கிறேனோ இல்லையோ, ஒரு வேளை நீ வெற்றி பெற்றால் என்ன வேண்டும், கேள்..." என்றான், தனது காரியத்திலேயே கண்ணாய் இருப்பவன் போல் துளியும் பிசிறற்ற குரலில் கம்பீரமாக.

கண்ட நாள் முதல் தன்னை இழித்தும் தாழ்த்தியும் பேசிக் கொண்டிருந்த இளவரசன் சட்டென்று இறங்கி வருவதை நம்ப முடியாது திகைத்தவள், சில விநாடிகள் யோசனைகளுக்குப் பிறகு,

"நான் வெற்றிப்பெற்றால் எனக்குப் பொருளாக எதுவும் வேண்டாம்.. ஆனால் ஒன்றே மட்டும் வேண்டும்.. அது நான் இவ்விடத்தை விட்டு வெளியேறும் வரையில் நீங்கள் உங்களது கண்களைக் கட்டியிருக்கும் துணியினை அவிழ்க்கக் கூடாது.." என்றாள்.

அவளது கேள்விக்குப் பின் பொதிந்திருந்த அர்த்தம் இப்பொழுது தெள்ளத்தெளிவாகப் புரிந்து போனது வர்ம இளவரசனுக்கு..

அவளது ஆடை ஏதோ அபாயகரமாகக் கிழிந்து இருக்க வேண்டும்..

அவளை அலங்கோலமான தோற்றத்தில் நான் பார்த்துவிடக் கூடாது என்ற அச்சத்தினாலேயே இவ்வாறு போட்டியைப் பற்றியும், பரிசுகளைப் பற்றியும் பேசுகின்றாள் என்பதைப் புரிந்துக் கொண்டவனாக,

"நிச்சயமாக நானாக அவிழ்க்க மாட்டேன்.. அதே போல் நான் வெற்றிப் பெற்றால் எனக்கு என்ன பரிசு?" என்றான் விஷமமும் குறும்பும் கொப்பளிக்கும் சாரீரத்தில், அப்பொழுதும் விடாது தன்னைத் தாக்க சுழன்று கொண்டிருக்கும் அவளது வாளை அனாயசமாகத் தடுத்தவாறே.

எனக்கு வேண்டியது நான் இவ்விடத்தை விட்டு வெளியேறும் வரையில் இவரது கழுகுக் கண்களில், நான் இப்பொழுது இருக்கும் அலங்கோலம் படக்கூடாது என்று மட்டும் எண்ணியவளாக, சிறிதும் யோசிக்காது,

"எனது பரிசை நான் கேட்டது போல், உங்களது பரிசையும் நீங்களே கூறிவிடுங்கள் இளவரசே.." என்றாள் அப்பொழுதும் போரிடுவதை நிறுத்தாது.

விநாடிகள் சில அமைதிக் காத்தவன், அதுவரை வெளிக்காட்டிக் கொண்டிருந்த இலகுத்தன்மையைச் சற்றே துடைத்தெடுத்தது போல் முகத்தைக் கடுமையாக மாற்றியவாறே அதிகாரமும் கம்பீரமும் கலந்த கணீர் குரலில்,

"உன்னிடம் இருக்கும் ஒன்றை நான் எடுத்துக் கொள்வேன்.. அதனை எனக்கு உரிமையாக்கிக் கொள்வேன்.." என்றான்..

"என்னிடம் இருக்கும் ஒன்றா? என்ன அது?"

"அதனை நான் வெற்றிப் பெற்ற பின்புக் கூறுகிறேன்.."

ஏதோ வில்லங்கமாக அவன் கேட்டுவிட்டால் என்று ஒரு நொடி தோன்றினாலும், தனது ஆடைக் கிழிந்திருக்கும் இந்நிலையில் தற்போது அவனது கண்கட்டினை அவிழ்க்காது இருக்க இதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதையும் உணர்ந்துக் கொண்டவளாக அவனது நிபந்தனைக்கு ஆமோதித்தாள்..

ஆனால் வர்ம இளவரசன் கேட்கவிருக்கும் பரிசு எத்தனை விபரீதமானது என்பதை அறியாத பேதையாக.

அவள் சரி என்ற மறு விநாடியே தனது போர் முறைகளை எதிர்பாராதவிதமாய் வெகுவாய் மாற்றியமைத்த உதயேந்திரனது கரங்கள் திடீரெனெ வேகத்துடன் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் மகிழ்வதனியின் வாளைத் தாக்கத் துவங்கியது.

அவனது அதிகப்படியான வேகத்திலும், வாழ்நாளில் இதுவரை கண்டிராது புத்தம் புதிய போர் முறையிலும் அதிர்ந்து அரண்டுப் போனவளாக, ஒரு வேளை அவன் வெற்றிப் பெற்றுவிட்டால் என்று பெண்ணவளின் புத்தி அலறியதில் அவனது கழுத்தை நோக்கி வாளை வீச, சடாரென்று குனிந்து மறுபுறம் நகரந்தவனின் தலையின் பின் பகுதி மகிழ்வதனியில் இடது கரத்தில் பட்டதில், அவளையும் அறியாது அவளது விரல்களில் சிக்கிய உதயேந்திரனின் கண்கட்டு, தானாக அவிழ்ந்து போனது.

*******************************************

அனைத்துமே விநாடிகள் சிலவற்றுக்குள் நடந்தேறிவிட, மெதுவாகப் பறந்த அத்துணி நிலத்தில் விழுந்ததுமே திடுக்கிட்டு ஏறிட்டுப் பார்த்தவளின் விழிகளை விஷமமும் தாபமும் வழிந்தோடும் பார்வையோடு பார்த்திருந்த இளவரசனின் பார்வை, அடுத்து தாவிய இடத்தைக் கண்டு நாணத்தில் துடிதுடித்துப் போனாள் உதயேந்திரனின் மனம் கவர்ந்த அவனவள்.

வெட்கமும் கூச்சமும் அதனுடன் சரிசமமாகக் கலந்திருக்கும் திகிலுமாகத் தடுமாறியவளின் உணர்வுகளை உணர்ந்து கொண்ட உதயேந்திரனின் வாள், இது தான் சரியான சமயம் என்பது போல் அவளது வாளை ஓங்கி அடிக்க, பல அடிகள் தூரம் போய் விழுந்த வாளைக் கூடத் திரும்பிப் பார்க்காது, சட்டென்று தனது இரு கரங்களால் மார்பை மூடிக் கொண்டவள் அவனுக்கு முதுகுக் காட்டி திரும்பியவாறே நின்றாள்.

மேல் மூச்சுக் கீழ் மூச்சு வாங்க தத்தளித்து நின்றிருந்தவள் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளச் சிறிது நேரம் கொடுத்த உதயேந்திர வர்மன், தனது வாளை அருகில் இருந்த பீடத்தின் மீது வைத்தவன் கண்களில் குறும்புத் துலங்க உதடுகளில் இளநகைப் படர்ந்திருக்க அவளை மேலும் நெருங்கியவாறே பெண்ணவளின் செவியின் ஓரம் குனிந்து,

"வெற்றிப் பெற்றவனின் பரிசை நான் இப்பொழுது கேட்கலாமா?" என்றான் கரகரக்கும் குரலில்.

அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க இயலாதவளாக,

"இ... இல்லை, நீ.. நீங்கள் ஏமாற்றுகிறீர்கள்.. உங்களது கண்கட்டை நீங்கள் போட்டியின் முடிவு தெரியும் வரை அவிழ்த்திருக்கக் கூடாது.. நீங்கள் பெற்றிருப்பது வெற்றியல்ல.." என்றாள் தவித்துத் தத்தளிக்கும் மனத்துடன், தடுமாறும் குரலுடன்..

"ஏமாற்றினேனா.. நானா? நானாக எனது கட்டை அவிழ்க்க மாட்டேன் என்று தான் கூறியிருந்தேன் மகிழ்வதனி.. அதே போல் கட்டை அவிழ்த்தது நானல்ல என்றும் உனக்குத் தெரியும்.. அப்படி என்றால் வெற்றிப் பெற்றதும் நான் தானே.."

தனது கழுத்திற்கருகே சூடான மூச்சுக்காற்றுப் படக் கிசுகிசுப்பாகக் கேட்பவனின் அருகாமையில் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத பயம் விளைந்ததில் மங்கையவளின் பூவுடல் வெளிப்படையாக நடுங்கத் துவங்க, இவர் கேட்கப் போகும் பரிசு நிச்சயம் என்னால் கொடுக்க முடியாத ஒன்றாகத் தான் இருக்கும் என்பது புரிந்து அதிர்ந்ததில், மலர் மேனியவளின் முகத்திலும் பொட்டுப்பொட்டாக வியர்வைத் துளிகள் படரத் துவங்க, சட்டென்று அவனை விட்டு நகரப் போனவளின் இடையைப் பற்றி இழுத்தவனின் வேகத்தில் பொத்தென்று அவனது அகன்ற மார்பின் மீது தன் உடலின் பின் பாகம் முழுவதும் புதைந்து போகுமாறு சரிந்தாள் மகிழ்வதனி.

திடுமெனத் தன்னை இழுத்தவனைக் கண்டு அதிர்ந்திருந்தாலும் ஏனோ அந்நிமிடத்தில் அவனது முகத்தையோ, அதனில் தன்னை வண்டு போல் பருகத் துடித்திருக்கும் கூரிய விழிகளையோ திரும்பிப் பார்க்கத் தைரியமற்று அவன் மீது சாய்ந்தவாறே துவண்டுக் கிடந்தவளின் புத்தி, தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் வழியைத் தேடத் துவங்கியது.

ஆனால் அவளின் அந்தத் திடீர் மௌனம் தன்னிடம் இருந்து தப்பித்துச் செல்வதற்கான வழியைத் தேட அவள் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் அவகாசமே என்பதைப் புரிந்து கொண்டான் உதயேந்திரன்.

விநாடி நேரத்தைக் கூட வீணடிக்க விரும்பாதவன் போல் தனது மார்பில் பின்னோக்கி சரிந்திருந்தவளின் கழுத்தை தன் இடது கரத்தால் வளைத்துப் பற்றியவன், அவளின் முகத்தைத் தன் முகத்திற்கு நேராக நிமிர்த்த, அவனது வலிமையான இடது கரம் கழுத்தில் அழுந்த பதிந்திருந்ததாலும், அவனது வலது கரம் உடலைச் சுற்றி தோளைப் பற்றியிருந்ததாலும், பெண்ணவளின் உடலெங்கும் சுற்றிய உணர்ச்சிகளின் நெகிழ்ச்சி தந்த அதிர்ச்சியில் அவள் பெரிதும் நிலைகுலைந்து போயிருந்த கணத்தைக் பயன்படுத்திக் கொண்ட உதயேந்திரன்,

அவளது கொவ்வை கனியிதழ்களைத் தனது வலிய உதடுகளால் அழுத்திக் கடித்தவன், பின் அவள் ஸ்வாசத்தையே தடை செய்யும் அளவிற்குத் தன் உதடுகளுக்குள் தன்னவளின் அதரங்களை ஆழப் புதைத்துக் கொண்டான்

மணித்துளிகள் பல நீண்டு நீடித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த இதழ் யுத்தத்தில் சிறைப் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் தனது உதடுகளை அவனிடம் இருந்து விடுவித்துக் கொள்ளப் போராடியவளின் போராட்டங்களை வெகு இலகுவாக அடக்கியவாறே, அவளது தோளைப் பற்றியிருந்த தன் வலது கரத்தை கீழே இறக்கியவன் பேதைவளின் வெற்றிடையை இறுக்கப் பற்ற,

ஆடவனின் வலிய கைகளின் ஸ்பரிசத்தில், உணர்ச்சிகள் கிளறிவிட்ட தாக்கத்தின் பேரதிர்ச்சியில் அசையத் துவங்கிய மகிழ்வதனியின் பின்னெழில்கள் அளவுக்கதிகமாகவே உரசிக் கொண்டு நிற்க, உடல்கள் உரசியதில் உயிர்கொடுக்கப்பட்ட காம வேட்கையின் வேதனையில், உன்னை விட என் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லையேயடி என்பது போல் மென்மேலும் அவளுக்குள் மூழ்கத் துவங்கினான் வர்ம இளவரசன்.

பெண்களின் பலமும் வீரமும் அவர்களின் மனம் கவர்ந்த ஆண்கள் அவர்களைச் சிறைப்பிடிக்கும் வரையில் தான் என்பது போல் ஏறக்குறைய சுயநிலை இழந்து செயலற்று நின்றவளின் மலர் உடல் அச்சதிலும் கலக்கத்திலும் நடுங்கத் துவங்க, ஆயினும் இந்நாள் வரை அறிந்திராத, தேனையும் மிஞ்சும் வகையில் இதழ்களில் இருந்து வடியும் இனிய சுவையால் சித்தம் சுழலத் துவங்கியதில், அவளின் நடுக்கத்தை உணராதது போல் அத்துமீற எத்தனித்துப் பெண்ணவளின் ஆலிலை வயிற்றுக்கும் மேலே உயர்ந்த உதயேந்திரனது வலது கரம் சட்டென்று நின்றது,

தனது வலிய உதடுகளினால் வெகு நேரம் கவ்வப்பட்டிருந்ததால், பெண்ணவளின் மெல்லிய அதரங்களில் சிறு துளியாக அரும்பிய உதிரத்தின் சுவையை அவனது சுவையறியும் புலன் உணர்ந்து கொண்டதில்.

சட்டென அவளது இதழ்களைத் தன்னிடம் இருந்து விடுவித்தவனை மெல்ல திரும்பிப் பார்த்தவளின் விழிகளில் நீர்.

மூச்சு விடக்கூட உன்னை அனுமதிக்க மாட்டேன் என்பது போல் வெகு நேரம் அவளது ஸ்வாசத்தைத் தடை செய்திருந்தவனை, அவனது முரட்டு முத்தத்தின் விளைவால் பற்கள் பதிந்து பேதையவளின் செவ்வதரங்களில் குருதி வரச் செய்திருப்பவனை, தற்போது ஒருவருமற்ற கூடமாக இருந்தாலும் ஒரு வேளை எவரேனும் திடுமென வந்திருந்தால், தாங்கள் இருவரும் இருக்கும் நிலையைப் பார்த்திருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்பதை எள்ளளவும் யோசிக்காது, உடும்புப் பிடியாகத் எனது இதழ்களைக் கடித்திருந்த இவரை நான் என்ன செய்வது?

சிந்தனைகளில் புத்தி மூழ்கடிக்கப்பட்டிருக்க, திரண்டிருந்த விழி நீர் மணிகளுடன் கலக்கமும் அதிர்ச்சியுமான முகத்துடன் அவனையே பார்த்திருந்தவள், அப்பொழுது தான் கவனித்தாள்..

அவனைப் புறம் தள்ள முயற்சித்துக் கொண்டிருந்ததில் ஒரு கரம் அவனது விரிந்த மார்பின் மீதும், மறுபுறம் கங்கணம் அணிந்திருந்த அவனது இடது கரப்புஜத்தின் மீதுமே இருந்ததே ஒழிய, தன்னை மறைக்க அவள் மீண்டும் மறந்துப் போனதை..


*****************************************

மேலாடை கிழிந்துப் போனதில் அதற்கு உள்ளாக இறுக்கக் கட்டியிருந்த மேல் கச்சையையும் மீறி பெண்ணவளின் திண்ணிய மார்பகங்கள் வெளிப்போந்திருக்க, அவள் திரும்பிய விநாடி வரை தன்னால் கடிக்கப்பட்டு உதிரத் துளி தெளித்திருக்கும் அதரங்களின் மீதே பார்வைப் பதித்திருந்த வர்ம இளவரசனின் பார்வை சட்டென அவளது தனங்களின் மீது பதிந்ததில் நிலைத்தடுமாறிப் போனான் என்றால்,

சிதைந்திருக்கும் ஆடைக்கும் இடையில் மறைந்தும் மறையாமலுமிருந்த அவளது பிற எழிலம்சங்கள் ஆடவனுக்கு உன்மத்தத்தை ஊட்டியதில், எதற்குமே கலங்காத அவனது இதயம் படபடத்துப் போனதில், பயிற்சிக் கூடத்தையே தாண்டிக் கேட்பது போல் அதிர்ந்து துடிக்கத் துவங்கியது.

இது வரை தன் மேனியின் தென்றலும் தீண்டியிராத இரகசிய பாகங்களை ஆடவன் ஒருவனின் பார்வை வரைமுறையற்றுத் தீண்டிச் செல்வதை அறிந்து அதிர்ந்தவள், திடுமெனச் சுயநினைவு பெற்றவள் போல் தன்னை மறைத்துக் கொண்டவளாக அவனை விட்டு அகன்றவள் பயிற்சிக் கூடத்தின் வாயிலை நோக்கி ஓட,

"உடையவன் பார்த்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக உன்னை மறைத்துக் கொண்டு ஓடுகின்றாய் மகிழ்வதனி.. ஆனால் இக்கூடத்தை நீ தாண்டினால், உனது புரவியில் துவங்கி வழியில் தென்படுவோர் அனைவரின் கண்களும் உன் மீது தான் இருக்கும் என்பதை மறந்துவிட்டாயோ?" என்றான் கணீரென்ற கம்பீரமான குரலில், அப்பயிற்சிக் கூடமே அதிர்ந்து எதிரொலிக்கும் வகையில்..

அவனது வார்த்தைகளில் பாதி உண்மை இருக்கின்றது.. அதாவது இப்படியே வெளியே சென்றால் அனைவரின் கண்களுக்கும் தான் விருந்தாகப் போவது நிச்சயம்..

ஆனால் மீதி பாதி.. அதாவது உடையவன் என்று கூறிகின்றாரே. அப்படி என்றால் நான் இவருடையவள் என்று இவர் முடிவெடுத்துவிட்டாரா? அவ்வாறு முடிவெடுக்க இவர் யார்?

"உன்னை நான் கண்ட அன்றே எனக்கு உரியவள் ஆகிவிட்டாய் நீ, உன்னை நான் தழுவி அணைத்த வேளையிலேயே உனக்கு உடையவனாகிவிட்டேன் நான்... எனக்கு உரியவளான உன்னை இனி எவரும் உரிமைக் கொண்டாட நான் விடமாட்டேன்.. உனக்கு உடையவனாகிவிட்ட என்னை விட்டு இனி நீ விலகவும் நான் விடமாட்டேன்.."

தனது எண்ணங்களுக்கு ஏற்றவாறு விளக்கத்தைக் கொடுக்கும் அவனின் கூற்றில் சடசடவென உள்ளத்திற்குள் பல நூறு கேள்விகளும் சிந்தனைகளும் துலங்க, ஏறக்குறைய வாயிலை நெருங்கி இருந்தவளுக்குத் தன்னை நோக்கி நடந்து வரும் அழுத்தமான காலடிகள் கேட்கத் துவங்கியதில், ஏற்கனவே அவனது வலிய முத்தத்தால் படபடத்துக் கொண்டிருக்கும் தளிர் மேனியானது மயக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவது போல் கிறுகிறுக்க, சட்டென்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவளின் விழிகளில் உதயேந்திரன் கழட்டி வைத்திருந்த அவனது மேலாடைத் தென்பட்டது.

விசையைத் திருகியது போல் தனது கால்களுக்கு வேகத்தைக் கொடுத்தவள் சுவரை ஒட்டியிருந்த பீடத்தின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அவனது சட்டையை நோக்கி ஓட, அவள் செய்யவிருப்பதைப் புரிந்து கொண்டிருந்தாலும் அவளைத் தடுக்காது புன்சிரிப்புடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தவன், அவள் சட்டையை எடுத்துத் தன்னை மறைத்தவாறே வாயிலை நோக்கி மீண்டும் ஓட, இரண்டே எட்டுகளில் அவளைத் தாவிப் பிடித்தான்..

"இளவரசே! நீங்கள் செய்வது தவறு... எவரேனும் பார்த்துவிட்டால் எனது நிலைமையைச் சிறிது யோசியுங்கள்.."

குரல் நடுங்க அவளது மலருடல் முழுவதுமே உதறல் எடுக்க, நா தழுதழுக்கக் கூறியவளின் முன்புறமாக வந்து நின்றவன், தலையைக் குனியாது பார்வையை மட்டுமே கீழே தாழ்த்த, அவசரத்தில் அவள் தன்னைச் சரியாக மறைக்காமல் இருப்பதை உணர்ந்தவனாக, அவளின் தோள் மீது கிடந்த மேல்சட்டையை இழுத்து மார்பை மூடியவாறே,

"வதனி.. உனது மானத்தை எவ்வாறு எனது ஆடை இப்பொழுது காத்துக் கொண்டிருக்கின்றதோ, அதே போல் உன்னை இமைக்குள் வைத்து காக்கவும் இந்த உதயேந்திர வர்மன் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றான் என்பதை மறவாதே.. சந்திராவிடம் நீ எதிர்பார்க்கும் உதவி என்னவென்று என்னிடம் கூறு.. எனது உயிரை கொடுத்தேனும் அதனை நான் செய்து முடி.." என்று அவன் முடிக்கவில்லை.

தனது பெயரை முதன்முறை 'வதனி' என்று சுருக்கி உரிமையோடு அவன் அழைத்திருந்ததில் மதிமயங்கிப் போயிருந்தாலும், 'எனது உயிரைக் கொடுத்தேனும்' என்ற வார்த்தைகளில் இவரை இழந்தப் பிறகு நானா என்று தோன்றவும், சட்டென்று தனது பிஞ்சு விரல்களால் அவனது வாயை மூடியவள் 'பேசாதே' என்பது போல் மறுப்பாய் தலையசைத்தாள்..

தனது உதடுகளை மூடியிருந்த அவளின் வலது கரம் மேலாடையை விட்டுவிட்டதில் நழுவத் துவங்க, மீண்டும் வெளிப்போந்த அவளின் மேனியின் மீது பார்வையைப் பதிக்காமல், 'எனக்கு உண்டான உரிமையை நான் எடுத்துக் கொள்ளும் நேரம் வரும், அப்பொழுது உன்னை முழுதுமாக நான் அபகரித்துக் கொள்வேன்' என்று மனதிற்குள் நினைத்தவனாக மேலாடையைக் கொண்டு நன்றாக அவளைப் போர்த்தவும், கோர்த்திருந்த நீர் துளிகள் கன்னங்களில் வழிய, அதற்கு மேல் அங்கு நிற்க திராணியற்றவளாக விருட்டென்று கூடத்தை விட்டு வெளியேறினாள், வர்ம இளவரசனின் இதயத்தை ஆட்கொண்டிருந்த மகிழ்வதனி..

தொடரும்...

References:
சேணம் - Saddle
விகடம் - நகைச்சுவை, கிண்டல்
நுதல் - நெற்றி
கஸ்தானே வாள் - Kastane Sword
 
Last edited:

JLine

Moderator
Staff member
ஃப்ரெண்ட்ஸ்,

நாளை வெளியே செல்லவிருப்பதால், இப்பொழுதே அத்தியாயம் 14 பதிவு செய்துவிட்டேன்.. அடுத்த அத்தியாயம் வெள்ளியன்று.. ஆனால் இன்றைய கொஞ்சம் பெரிய அத்தியாயம், இரு அத்தியாயங்களாகப் பிரித்துப் போட்டால் த்ரில் இருக்காது என்றே ஒன்றாக இணைத்துவிட்டேன்.. ஆகையால் இது வெள்ளி வரை தாங்கும் என்று நினைக்கிறேன்.. படித்துவிட்டு உங்கள் கருத்துக்களைக் கூறுங்கள்


உங்கள்
ஜேபி [JB]



கணவனே கண்கண்ட எதிரி

காதலா கர்வமா

மலரினும் மெல்லியவள்

 

KaniRamesh

New member
Akkaaaaa.....wat an epi sema ka...udhaya n magizh war scene fantastic...udhaya ku possesive chumma high peakla iruku...atha vida kurumbu sariya kallan win panna enaku venunguratha eduthukuren sollitu lipsa kadichitiye athu🙈🙈.... atlast en udhaya luva sollitaru athuvum supera semaiya azhaga 😍😍... magizh um luv panra uyira kodupenu sonathaiye thaanga mudiyama azhara...nxt ena agumo waitng n chandra epadi react panuvan theriyala...totally lovely n romantic epi ka
 

Suhana

Member
உதயேந்திர வர்மன்

அத்தியாயம் 14


கண்களில் ஏளனமும் அதில் பளிச்சிடும் எள்ளலுமாகத் தன்னைப் பார்த்திருந்த வர்ம இளவரசன் மற்றவர்களுக்கு முதுகு காட்டி நின்றிருந்தாலும், எழுந்து நின்றிருந்த தனக்கு மட்டுமே தெரியும் வகையில் முகத்தைச் சற்றே இலகுவாகத் திருப்பி உதடுகளில் இகழ்ச்சிப் புன்னகையுடன், 'உனது வீரத்தை, அதாவது வீரம் இருப்பதாக நீ பறைசாற்றிக் கொண்டிருக்கும் வித்தையை என்னிடம் காட்ட விரும்புவதென்றால் இன்று மாலை சந்திக்கலாம்..' என்று கூறிவிட்டு விருட்டென்று வெளியேறியதை எண்ணும் ஒவ்வொரு நொடியும், மகிழ்வதனியின் மனத்தினுள் ஆழி பெருவெள்ளமாய்ச் சீற்றத்தின் அலைகள் அடித்து மோதிக் கொண்டிருந்தன.

'என்னை யார் என்று நினைத்துவிட்டார் அவர்? பூஞ்சோலைக்குத் தனித்துச் செல்லும் ஒருத்தியைப் பின் தொடர்ந்து வந்ததுமில்லாமல், ஒரு பெண் என்றும் பாராமல் அத்துமீறும் கரங்களுடன் இறுக்கப் பிடித்திருந்த இவரின் செய்கைகளில் மட்டும் வீரம் இருந்ததா? சப்தமேதுமிடாது எனக்குப் பின்னால் கள்வன் போல் மறைந்திருந்திருந்து தாக்க முயன்ற அவரின் வீரம் பெரிதென்றால், எதிரியின் கண்ணெதிரே தோன்றி அவன் சுதாரிக்கும் முன் அவனது தலையைச் சீவி எறியும் எனது வீரம் எங்கனம் சளைத்தது?'

**********************************************

சுட்டெரித்தது போதுமென வெங்கதிரோன் தனது கூட்டுக்குள் அடைந்து கொண்ட கார்காலம் துவங்கியிருந்த மாலை நேரம் அது..

வர்ம இளவரசனின் வார்த்தைகளினால் அடிபட்ட மனத்துடன் மணித்துளிகள் பல அறை முழுவதையும் ஆராய்ந்துவிடுவது போல் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்தவள், அகங்காரமாகக் கதறிக் கொண்டிருக்கும் மனதை சாந்தப்படுத்தும் வழியறியாது சலனப்பட்டுப் போயிருந்தாள்.

பெற்றோரோ உற்றார் உறவினரின் துணையோ இல்லாத, தங்குவதற்கும் போக்கிடம் அற்ற, அடுத்தவரின் உபகாரத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கும் நிலையில் தன்னை இழுத்துக் கொண்டு வந்துவிட்ட விதியை நொந்தவாறே உள்ளத்திற்குள் அரற்றிக் கொண்டிருந்த மகிழ்வதனியின் மனத்திற்கு ஆறுதல் அளிக்கும் வகையில், அவளது அறைக்கு அருகிலிருந்த மரமொன்றில் கீதமாய்க் கேட்ட குயிலின் சப்தத்தில் தன்னையும் அறியாது மனம் இலகுவாவதைப் போல் உணர்ந்தவளின் இதயத்திற்குள் வேல் பாய்ச்சியதைப் போன்று இருந்தது,

"இளவரசர் உங்களைப் பயிற்சிக் கூடத்திற்கு அழைத்து வரச் சொன்னார்.." என்றவாறே அறைக்குள் நுழைந்த பணிப்பெண் ஒருத்தியின் கூற்று.

அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் தனது முகத்தில் படர்ந்திருக்கும் துன்பத்தின் தொய்வை மறைத்தவாறே, "நந்த இளவரசரா?" என்று வினவ, "இல்லை, வர்ம இளவரசர்.." என்ற பணிப் பெண்ணின் பதிலில் அதுவரை சோகத்தைச் சுமந்திருந்த கன்னியவளின் உள்ளத்தில் இருந்து களைப்பு துடைத்தெறியப்பட்டு, அவ்விடத்தை மீண்டும் சீற்றமும் சினமும் ஆட்கொண்டன.

"நான் வருகிறேன் என்று சொல்.."

"உ.. உங்களுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்க அவருக்கு நேரமில்லை என்றும், உங்களை என்னுடனே அழைத்து வரவும் அவர் ப... பணித்திருக்கிறார்!"

மெல்லிய குரலில் சிறிதே தடுமாற்றமும் இணைந்தவாறே கூறும் பணிமகளின் வதனத்தில் தெரிந்த அச்சத்தையும் கலக்கத்தையும் வைத்தே, இவளிடம் கட்டளையிடும் போது கூட அவரது ஆணவத்தையும் அதிகாரத்தையும் தான் காட்டியிருக்க வேண்டும் என்று புரிந்து கொண்ட மகிழ்வதனிக்கு,

தனது இராஜ்யத்தைச் சேராத வேறொரு அரசின் நகரத்திலேயே இத்தனை ஆளுமையைக் காட்டுகிறவர், தனது மக்களிடம் எத்தனை கர்வத்துடனும் பரிவற்ற குணத்துடனும் நடந்து கொள்வார் என்றே எண்ணத் தோன்றியது.

இப்பொழுது செல்லவில்லை என்றால் இப்பெண்ணை அவர் கடிந்துக் கொண்டாலும் கொள்வார் என்பது புரிபடவே சட்டெனத் தனது உடைவாளை எடுத்தவள் அவளைத் தொடர, மாளிகையின் வாயிலிற்கருகே சேணம் போடப்பட்டுத் தனக்காக நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த தனது கறுப்பு நிறப் புரவியைக் கண்டவளின் அழகிய அகன்ற விழிகள் மேலும் அகல விரிந்ததில், அவளது பேரழகு வதனமே ஒளிர்ந்தது போல் தோன்றியது அப்பணிமகளுக்கு.

"எனது புரவியை இங்குக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருப்பவர் யார் என்று உனக்குத் தெரியுமா?"

புரவியின் மீது ஏறிக்கொண்டே கேள்வியைத் தொடுத்தவளைக் கண்ட அப்பெண், "இளவரசர்.." என்று மட்டும் கூற, எந்த இளவரசர் என்று கேட்டால் மீண்டும் வர்ம இளவரசரின் பெயரையே அவள் கூறினாலும் கூறுவாள் என்று தோன்றியதில், உதயேந்திரனைப் பற்றி மேற்கொண்டு விசாரிக்க விருப்பம் இல்லாதது போல் தன் முகபாவனைகளை வலிய மாற்றியவள், "பயிற்சிக் கூடத்திற்கான வழியை நான் அறியேனே.." என்றாள்

"அங்குச் செல்வதற்கான வழியை ஏற்கனவே உங்களது புரவிக்குக் காட்டிக் கொடுத்திருப்பதாக இளவரசர் கூறினார்.."

அவளது கூற்றில் அளப்பறிய வியப்புக் கிளம்ப, கடிவாளக் கயிறை தான் சுருட்டி இழுத்த நிமிடமே தங்கு தடையின்றி நடந்து சென்ற புரவியைக் கண்டு ஆச்சரியத்தில் மூழ்கிப் போனவளாக,

"உண்மையில் எனது புரவியை இங்குக் கொண்டு வரப் பணித்திருப்பவரும், பயிற்சிக் கூடத்திற்கான பாதையைப் பழக்கியிருப்பவரும், நிச்சயம் வர்ம இளவரசராக இருக்க வாய்ப்பே இல்லை.. அந்த அளவிற்கு அவருக்கு இரக்கமோ கருணையோ இருந்திருந்தால் ஒரு பெண்ணை இவ்வாறு இழிவாகப் பேசியிருப்பாரா?" என்று சற்று உரத்தக் குரலிலேயே முணுமுணுத்தவாறே புரவியைச் செலுத்த,

மகிழ்வதனிக்கென்றே ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அம்மாளிகையைக் கடந்து ஏறக்குறைய அரை நாழிகை தொலைவில் அமைக்கப்பட்டிருந்த மிகப்பெரிய மண்டபத்தை அடைந்தவளை புன்னகையோடு எதிர் நோக்கியிருந்தான் சந்திர நந்தன்.

ஏதோ தீவிர யோசனையில் ஆழ்ந்திருப்பது போல் வெகு நிதானமாகப் புரவியைச் செலுத்தி வந்து கொண்டிருப்பவளைக் கண்டவாறே தனது செம்மன் நிறத்துப் புரவியில் நின்றுக் கொண்டிருந்தவன், பயிற்சிக் கூடத்தை அடைந்தும் யோசனைகளில் இருந்து விடுபடாதவளாகப் புரவியின் மீதே அமர்ந்திருந்தவளைக் கண்டு வியந்துப் போனவனாகக் கீழே குதித்து இறங்கினான்.

தான் வெடுக்கென்று புரவியில் இருந்து இறங்கியதில் நிலத்தில் கால் பதிக்கும் பொழுது ஏற்பட்ட சப்தத்தைக் கேட்டோ, தான் இறங்கும் பொழுது கேட்ட புரவியின் கனைப்பிலோ அல்லது பயிற்சிக் கூடத்தை நாம் அடைந்துவிட்டோம் என்பதனை அவளுக்கு வலியுறுத்தும் வகையில் தனது நடையை நிறுத்திய அவளது புரவியின் அமைதியிலோ கூட அவளது கவனம் கலையாததைக் கண்டவனாக அவளை நெருங்கியவன், "நிகழ்காலமா, எதிர்காலமா?" என்றதில் திடுமெனச் சுயநினைவு பெற்றவள் போல் குனிந்துப் பார்த்தாள் மகிழ்வதனி.

அவனது வினாவின் பொருள் புரியாவிட்டாலும் புன்னகைத்தவாறே கீழே இறங்காது அமர்ந்திருந்தவளைக் கண்டு வாய்விட்டு உரத்தக் குரலில் சிரித்த சந்திர நந்தன், அவள் இறங்குவதற்கு உதவி செய்ய விரும்புவது போல் தனது கரத்தை நீட்ட, அவனது கரத்தை சற்றே யோசனையுடன் பார்த்திருந்தவள் அவனது உபகாரத்தை மறுப்பது போல் தானாகவே குதித்துக் கீழ் இறங்கினாள்.

"எனது உதவிகளைப் பெறுவதில் தங்களுக்கு விருப்பம் இல்லை போல் தெரிகிறதே?"

நிதானமாகக் கேட்டாலும் சற்று அழுத்தத்தோடு வந்தது போல் தோன்றியது நந்த இளவரசனின் சாரீரம்.

சட்டென அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தவளுக்குப் புன்னகையைச் சுமந்த முகத்துடன் அவன் கூறினாலும், அவனது கண்களில் துலங்கிய சிந்தனைகள் அவனது வினாவிற்கு இரு வேறு அர்த்தங்கள் இருப்பதைப் போன்று பேதையவளுக்கு உணர்த்த, உள்ளுக்குள் கலங்கியவளாக,

"இல்லை இளவரசே.. அவ்வாறு இல்லை.. நீங்கள் என்னைத் தவறாக எண்ண வேண்டாம்.. உங்களது உதவியை நாடித் தான் நான் இங்கு வந்திருக்கின்றேன், ஆயினும் சிறு வயது முதலே புரவியேற்றம் யானையேற்றம் என்று பழகியிருப்பவள் நான்.. எவ்வகையான சூழலிலும் புரவியின் வேகத்தைக் கணக்கிட்டு அதன் மீது ஏறுவதற்கோ, அதனில் இருந்து தடுமாறாது குதித்துக் கீழ் இறங்குவதற்கோ பயிற்சிப் பெற்றிருப்பவள் நான்.. ஆகையால் தான் உங்களது உதவியை எதிர்பாராது நானே கீழே இறங்கிவிட்டேன்.. அது மட்டும் அல்ல, நந்த இளவரசரின் கரத்தைப் பற்றும் தகுதி எனக்கில்லை.." என்றாள், மென்மையான சாரீரித்தில் சந்திர நந்தனின் விழிகளுக்குள் தன் தனிவான பார்வையைச் செலுத்தியவாறே.

அவளது கலக்கத்தைக் கண்டு தன் வலிய இதழ்களை அழகாய் விரித்துச் சிரித்தவன், "விகடமாய்க் கேட்டேன்.. அதற்கு ஏன் இந்தக் கலக்கம்?" என்றான் வெகு அமைதியாக..

உரையாடிக் கொண்டே பயிற்சிக் கூடத்தை நோக்கி நடந்தவர்களில் சட்டென நின்ற மகிழ்வதனி, "உங்களது கேள்வியின் அர்த்தம் எனக்குப் புரியவில்லை இளவரசே.." என்றாள், எதனையோ யோசிக்கும் முகபாவனையுடன்..

"கேள்வியா, நான் வினவினேனா? எப்பொழுது?"

"புரவியில் நான் அமர்ந்திருக்கும் பொழுது நிகழ்காலமா, எதிர்காலமா என்று கேட்டீர்களே, அதனைச் சொன்னேன்.."

"ஓ! புரவியின் மீது அமர்ந்து கொண்டே நீங்கள் ஏதோ கனவுலகத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருப்பது போல் எனக்குத் தோன்றியது, ஆகவே உங்களது கனவுலகம் நிகழ்காலத்துடன் தொடர்புக் கொண்டதா அல்லது எதிர்காலத்தைப் பற்றியதா என்று கேட்டேன்.."

அவனது கூற்றுகளுக்குச் சற்று உரக்கவே சிரித்து வைத்தவளை காதலும் தாபமும் ஒளிரும் கண்களின் வழியாகவே தன் இதயத்திற்குள் உள்ளிழுத்துக் கொண்ட சந்த நந்தின், நடையைத் தொடருமாறு அவளுக்கு முன் தன் வலது கரத்தை இலேசாக நீட்டியவாறே சைகை செய்ய, மேற்கொண்டு பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டே பயிற்சிக் கூடத்தினுள் நுழைந்தவர்களின் கணீர் சிரிப்பு சப்தங்களும் அதனுடன் இணைந்த மகிழ்ச்சி சம்பாஷணைளும், பயிற்சி கூடத்தின் மேல் தளத்தில் மகிழ்வதனியின் வருகைக்காகக் காத்து நின்றிருந்த உதயேந்திரனிடம் வெகு துல்லியமாகச் சென்று சேர்ந்தது.

உன்னை வரப் பணித்தது நான், உனது புரவியை ஆயத்தப்படுத்தி உனக்காகக் காத்திருக்கச் செய்தது நான், பயிற்சிக் கூடத்திற்கான வழியை அதற்குக் கற்பித்துக் கொடுத்தது நான்..

ஆனால் என்னைக் கண்டு வெறுப்பை உமிழும் உனது உதடுகள், சந்திராவைக் காணும் பொழுது மட்டும் சிரிப்பை உதிர்க்கின்றனவே..

மனம் முழுவதிலும் 'இவள் இந்த உதயேந்திரனுக்கு மட்டும் தான்' என்று பல நூறு பறைகளை ஒன்றாக முழங்க செய்வது போல், ஒவ்வொரு துடிப்பிற்கும் வர்ம இளவரசனின் இதயம் சப்தமாக வீறிட்டு குரல் கொடுக்க, அவளை நெருங்கியவாறே நடந்து கொண்டிருக்கும் சந்திர நந்தனின் முகத்தில் அரும்பியிருக்கும் மோகன புன்னகையே உதயேந்திரனுக்கு எடுத்துக் காட்டியது, மகிழ்வதனியின் பால் சாய்ந்திருக்கும் தனது தோழனின் மனதை.

"வாள், புரவி, மனைவி இவை மூன்றையுமே மற்றொருவருடன் பகிர்ந்து கொள்ள இயலாது சந்திரா.. நீ என் உயிர் நண்பன்.. உனது உயிரைக் காக்க எனது உயிரையும் கூடக் கொடுப்பேன்.. ஆனால் என்னால் இவளை உனக்கு விட்டுத் தர இயலாது..."

உதடுகளைப் பிரிக்காமலேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டவன் மின்னலை விட விரைவான வேகத்துடன் விடுவிடுவென்று படிகளில் இறங்கினான்.

மகிழ்வதனியின் கருப்பு நிற இடைக்கச்சையில் சொருகியிருந்த நீண்ட மெல்லிய வாளின் மீது பார்வையைப் பதித்த சந்திர நந்தன் தான் அதனைப் பார்க்க விரும்புவதாகக் கேட்கவும், அதனை உறையில் இருந்து உருவியவள் அவனிடம் தனது வாளை நீட்டும் நேரம் தனக்குப் பின்னால் தடதடவென்று யாரோ படிகளில் இறங்கி வரும் ஓசையும், அதனைத் தொடர்ந்து தங்கள் இருவரையும் நோக்கி வரும் அழுத்தமான காலடிகளையும் கேட்டதுமே புரிந்து போனது, அக்காலடிச் சப்தம் எவருடையதாக இருக்க வேண்டும் என்று.

அந்நொடி அவளையும் அறியாது மனமும் உடலும் ஒருங்கே சிலிர்த்தெழுந்ததில், பெண்ணவளின் உடல் ரோமங்கள் கூட மெல்ல மேலெழுந்து பின் அடங்கியது.

தன்னைச் சந்தித்த இரு வேளைகளும் தன்னிடம் முரட்டுத்தனமாகவோ அல்லது எள்ளலாகவோ நடந்து கொண்டவனின் பிரசன்னம், ஏன் தென்றல் காற்றினையும் தோற்கடிக்கும் சிலுசிலுப்பை தன் இதயத்தில் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று பேதையவள் திகைத்து நிற்கும் அதே வேளையில்,

பொட்டல்வெளியில் தனித்திருக்கும் மரத்தின் மேல் தென்றல் காற்றும் சூராவளியும் ஒரே நேரத்தில் வீசினால் ஏற்படும் எதிர்மறையான சூழ்நிலையை ஒத்த, இரு வேறு உணர்வுகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள் மகிழ்தவதனி, அடுத்து வர்ம இளவரசன் கூறிய சொற்களினால்.

"வித்தையைக் காட்டுவதற்குத் தயாராகவே வந்திருக்கின்றாய் என்பது நன்றாகவே தெரிகிறது.. ஆனால் அதனை உனது வாளை வேடிக்கை காண்பித்து நிரூபிக்க வேண்டுமா?"

மணமுடித்தவர்களை எவ்வாறு மற்றவர்களுடன் பகிரக் கூடாதோ அதனைப் போன்றே தங்கள் வாட்களையும் புரவிகளையும் பகிரக் கூடாது என்ற சாங்கியம் ஆண்களுக்கு மட்டுமல்ல, நான் ஒரு வீரமகள் என்று கூறிக் கொள்ளும் உனக்கும் அது பொருந்த வேண்டும் என்ற ஆத்திரத்திலும், என்னவளின் வாளைத் தொடும் உரிமைக் கூட எனக்கு மட்டுமே உரியது என்ற கர்வத்திலும் தான், சந்திர நந்தனின் கரம் மகிழ்வதனியின் வாளின் மீது படும் முன்பே உதயேந்திரன் அவ்வாறு கூறியது..

வர்ம இளவரசனின் சீண்டலைக் கேட்டு தன் கரத்தில் இருக்கும் வாளை கை நீட்டி பற்றப்போன சந்திர நந்தனின் மீது, தனது சஞ்சலம் நிறைந்த பார்வை ஒன்றை வீசியவள் அப்பொழுதும் உதயேந்திரனின் புறம் திரும்பாது தனது வாளை மெல்ல இழுத்துக் கொள்ள,

"வா உதயா.. உன்னைச் சந்திக்கத் தான் வந்து கொண்டிருந்தோம்.." என்ற நண்பனின் தோள் மீது கரம் போட்டவாறே மகிழ்வதனிக்கு எதிரில் வந்து நின்ற உதயேந்திரனின் விழிகள், மின்னலடித்தது போல் பளபளத்தவாறே காரிகையின் உடலை அங்குலம் அங்குலமாக அளவெடுக்கத் துவங்கியது.

சிற்பத்தை ஒத்த வடிவான உடல் அழகை அப்பட்டமாக எடுத்துக் காட்டும் மெல்லிய மேலாடையையும், திண்ணிய தொடைகளின் பரிமாணத்தை மறைக்க மறந்த நீளக் கால்சராயும், உள்ளதே தெரியாதளவிலான குறுகி சிறுத்த இடையை மேலும் இறுக்கிப் பிடித்திருக்கும் கறுப்பு நிற இடைக்கச்சையும்,

இடையையும் தாண்டி தொங்கும் அடர்ந்த கேசத்தை இழுத்து பட்டுத்துணியால் முடிச்சிட்டிருந்தவளின் பேரழகு வதனத்தில் தெளிந்த நீரோடையினுள் துறுதுறுவென்று நீந்திக் கொண்டிருக்கும் மீண்களைப் போன்ற விழிகளும், ஆடவனைப் பிரமையில் ஆழ்த்தத் துவங்கியதில் சில விநாடிகள் பேச்சிழந்து நின்றான் வர்ம இளவரசன்.

அவனது குறும்புக் கலந்த கூரிய விழிப்பார்வை தனது நுதலில் துவங்கி பின் கண்களில் தவழ்ந்து, அதரங்களின் மீது விநாடிகள் சில அழுத்தமாகப் படிந்து, பின் கழுத்திற்குக் கீழ் இறங்கிப் போனதில் பெண்ணவள் சலனத்தின் எல்லையைத் தொடத் துவங்கினாள் என்றால்,

தனது துளைத்தெடுக்கும் பார்வையின் போக்கைத் தாங்க இயலாதவளாகத் திடமாக நிற்பதைப் போல் தோற்றத்தை விளைவித்தவாறே நாடகமாடிக் கொண்டிருப்பவளை அறிந்துக் கொண்டவனின் இதழ்களில் குறுமுறுவல் பூத்தது.

என் பார்வையின் வீரியத்தையே தாங்க இயலாதவளாகத் தத்தளித்து நிற்கும் உனக்கு எனது மறு புறத்தை நான் வெளிக்காட்டினால் தாங்குவாயோ பெண்ணே என்று உள்ளுக்குள் நினைத்துக் கொண்டவனாகத் தன் விழிகளின் பயணத்தைத் தொடர, அவனது புன்முறுவலையும், தன்னுடலில் சில பாகங்களில் நிலைத்துப் பின் மறு இடங்களிற்குப் போகும் விழிகளின் போக்கையும் கண்டவளின் இதயம் வெகு வேகமாகத் துடித்துக் கொள்ளத் துவங்கியது.

சேலையில் பெண்கள் தேவதையாய் தெரிந்தால், இது போன்ற இறுக்கிப் பிடித்த ஆடைகளில் மயக்கும் மோகினியாய் தெரிகின்றார்களே!

ஆக இவள் தேவதையா மோகினியா என்ற ஐயுறவே வேண்டாம்.. நேரத்திற்கும் அணிந்திருக்கும் ஆடைக்கும் தக்கப்படி தேவதையாகவோ மோகினியாகவோ மாறும் சக்தி பெற்றவள் இவள் என்று உள்ளுக்குள் நினைத்தவனாய் உருகி நின்றவனின் பார்வை, தன்னிச்சையாக அவளது வாளின் மீது பதிந்தது.

"இது உன்னுடைய வாளா?"

"அதில் உங்களுக்கு என்ன சந்தேகம்.."

இப்பொழுது அழுத்தமாக உதயேந்திரனின் விழிகள் அவ்வாளின் மீது படிந்ததில், பின் அவனது ஒற்றைப் புருவம் வெகுவாக உயர்ந்ததில் நெற்றியின் இடது புறத்தில் இருந்த வடுவும் இலேசாக உயர, வழக்கம் போல் அவனது இடது கரம் வடுவை அழுந்தித் தேய்த்துக் கொண்டது.

சிங்கத்தின் தலையையும் காண்டாமிருகத்தின் உடலையும் கொண்டு அசுரன் போல் பொறிக்கப்பட்ட அலங்காரமான கைப்பிடிக்கும் நீண்ட கத்திக்கும் இடையே, கேசத்தை முழுவதுமாக விரித்துவிட்டவாறே வெண்கல நிறத்தில் ஒரு பெண்ணின் முகமும், அவளின் வதனத்தில் தழும்புகளும் என்று வடிவமைக்கப்பட்டிருக்க, அகலம் குறைவான நீண்ட மெல்லிய வாளானது எதிராளியின் தலையை ஒரே வீச்சில் துண்டுப் பெறச் செய்யும் வல்லமையுடன் மிகவும் கூர்மையாக இருக்க, 'கஸ்தானே' வகையைச் சார்ந்த அவ்வாளைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்த வர்ம இளவரசனின் உள்ளத்திற்குள் திடுமென அக்கேள்வி எழும்பியதில், அதனைச் சிறிதும் தயங்காது கேட்கவும் செய்தான்.

"மிகவும் அழகாக இருக்கின்றது இந்த வாள் என்பதில் சிறிதளவும் சந்தேகமேயில்லை... ஆனால் இவ்வாளை தரித்திருப்பவர்கள் அதி நிச்சயமாக மாபெரும் அரசர்களாகவோ ராஜஸ்திரிகளாகவோ அல்லது அதிகாரம் படைத்த தலைவர்களாகவோ இருப்பார்கள் என்று தான் நான் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன்.. ஆனால் இது எப்படி உனது கையில்?"

வாளின் மீது அவனது விழிகளைப் பதித்த மாத்திரத்திலேயே அதனின் சிறப்பைக் கண்டு கொண்டவனது கேள்வியில் திக்கென்று அதிர்ந்திருந்தாலும், தனது திகிலை வெளிக்காட்டாது நிமிர்ந்து நின்றவளாக,

"ராஜஸ்திரிகளைப் பற்றியோ அதிகாரம் படைத்த தலைவர்களைப் பற்றியோ எனக்குத் தெரியாது.. ஆனால் இது எனது வாள்.. எனது வாள் எனது கையில் இல்லாது பின் யார் கையில் இருக்கும்?" என்றாள் ஏளனப் புன்னகையுடன்.

"நான் வருவதற்கு முன் சந்திராவின் கைகளுக்கு இந்த வாள் இடமாற்றம் பெறப் போவது போல் தெரிந்ததே.."

அவனது சீண்டலுக்குத் தானும் விடாதுப் பதிலளிக்க விரும்பியவளாக வாய் திறக்கப் போனவள், தனது பதிலுக்குச் சளைக்காது இகழ்ச்சியாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பவனை நினைத்து உள்ளுக்குள் புகைச்சல் எடுக்கவே, தன்னைக் கட்டுப்படுத்த கீழுதட்டை பற்களால் அழுந்த கடித்துக் கொண்டவளின் மனத்திற்குள், 'இவரைச் சமாளிக்க நான் இல்லை, இது வரை இந்த உலகினுள் எப்பெண்ணும் பிறந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை..' என்றே தோன்றியது.

எதனையோ கூற வந்தவள் சட்டென்று பேச்சை நிறுத்தியதையும் அவளது மெல்லிய அதரங்களை இறுக்கக் கடித்துச் சமாளித்துக் கொண்டதையும் கண்டவனின் பார்வை மீண்டும் அவளது உதடுகளுக்குச் சென்று பின் கண்களுக்கு உயர, கண நேரம் அங்கு நிலவிய நிசப்தத்தைக் கலைப்பது போல்,

"சோலையில் அன்றிரவு நீ வைத்திருந்த வாள் இது அல்லவே.." என்றான் உன்னை விட என் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லையேயடி என்பது போல்..

'உஜ்வாலா தேசத்தையும் பாண்டிய வீரர்களையும் வென்று திரும்பி வந்த வேளையில், என் உயிரைக் காத்ததற்குமாகச் சேர்த்து நன்றி கூறும் வகையில் பேசிய என் தந்தையின் பேச்சிற்குக்கூட, வாய் திறந்து பதிலளிக்காத உதயேந்திர வர்மனா இச்சிறு பெண்ணிடம் வார்த்தைக்கு வார்த்தை சீண்டிக் கொண்டிருக்கின்றான்' என்று மிதமிஞ்சிய வியப்பில் ஆழ்ந்து போனான் சந்திர நந்தன்.

"ஏன், என்னிடம் ஒரு வாள் தான் இருக்க வேண்டுமா?"

"ஒரு வாள் வைத்திருப்பது தான் வீரர்களின் வழக்கம்.."

அவன் வீரர்களின் வழக்கம் என்று கூறியதை தவறாகப் புரிந்து கொண்டு,

"பரவாயில்லை உதயா.. இப்பொழுதாவது மகிழ்வதனியை வீரமகள் என்று ஒப்புக் கொண்டாயே?" என்றவாறே இருவரின் பேச்சுக்களுக்கும் இடையில் புகுந்த நந்த இளவரசனை நோக்கி மெள்ளத் திரும்பினான் உதயேந்திரன்.

"ஒப்புக் கொண்டேனா? தவறாகப் புரிந்துக் கொண்டாய் சந்திரா? வீரர்கள் ஒரு வாள் வைத்திருப்பது தான் வழக்கம் என்றேன்.. ஆனால் இவள் இரண்டு வாட்கள் அல்லவா வைத்திருக்கின்றாள்? அப்படி என்றால் எனது பேச்சின் பின் என்ன பொருள் பதிந்திருக்கின்றது என்று நீயே யூகித்துக் கொள்.." என்றான் தணிந்த குரலில் ஆனால் தெளிவான ஏளனத்துடன்.

மீண்டும் மீண்டும் தன்னை இகழ்ந்து கொண்டே நிற்பவனின் முகத்தை எரித்துவிடுவது போல் பார்த்தவளைக் கண்டு, அவளது உள்ளுக்குள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் சீற்றத்தை இரசிப்பவனாக உதயேந்திரனின் உதடுகளின் கடையோரத்தில் ஒரு குறுஞ்சிரிப்பு மின்னலிட்டு மறைய, "என்ன இது, வன்மத்தையும் வினயத்தையும் வெளிப்படுத்துவது போன்ற சிரிப்பு...' என்று தோன்றியதில், ஒரு கணம் பெண்ணவளின் பேரழகிய செவ்வதனதில் ஒரு சில்லிப்பு ஊடுருவியதை அந்தக் கணமே கண்டு கொண்டான் வர்ம இளவரசன்.

"அச்சம் தேவையில்லை பெண்ணே.."

"அச்சமா? எனக்கா?"

"வார்த்தைகளில் இல்லை, ஆனால் உன் கண்களில் கண்டேன்.. இந்த உதயேந்திரனின் வாளுக்குப் பகைவர்களை நன்றாகவே அடையாளம் காண இயலும்.. அவர்களின் உயிர்களிடம் மட்டும் தான் பேசும்.. உன்னைப் போல் பெண்களிடம் அல்ல.."

அவனது சொற்களில் தோன்றிய சில்லிப்பு மறுகணமே சீற்றமாய் மாறிப் போனதில்,

"வாய் வார்த்தைகள் போதும் இளவரசே.. உங்களது வாள் பேசும் மொழியைப் பரிட்சித்துப் பார்க்க நான் தயார்.." என்றவாறே தனது வாளை உதயேந்திரனுக்கு முன் உயர்த்த, அணிந்திருந்த மேலாடையைச் சட்டெனக் கழட்டியவன் இடது கரத்தின் புஜத்தில் அணிந்திருந்த தங்க கங்கணத்தை ஒரு முறை திருகியத் தோரணையில் நிலைகுலைந்துப் போனாள், வர்ம இளவரசனின் மனம் கவர்ந்தவள்.

சோலையின் மரக்கூடுகளுக்கு இடையே காரிருள் சூழ்ந்திருக்கும் அர்த்தசாம வேளையில் அவனது உடலை நன்றாகப் பார்த்திராதவளுக்கு, இப்பொழுது தன் கண்ணெதிரிலேயே அவன் மேல் சட்டையைக் கழட்டவும், திமிறிக் கொண்டிருந்த அவனது மார்பும், திரண்டிருந்த புஜங்களும், அகன்று விரிந்திருக்கும் தோள்களும், நரம்புகள் புடைத்திருக்கும் கரங்களும் அப்பட்டமாக வெளிப்போந்ததில்,

வாழ்க்கையில் இதுவரை உணர்ந்திராத நாணம் கூச்சம் வெட்கம் என்ற உணர்ச்சிகளை முதல் முறையாக உணர்ந்துக் கொண்டதில், இளஞ்சிவப்பு நிறத்தினால் ஆனவளின் முகம் மாணிக்கக் கற்களின் நிறத்திற்கு ஒத்ததாய் மாறிப் போனது.

அவளின் வதனச் சிவப்பை அகத்தினுள் இரசித்தவனாக உரையில் இருந்து தனது நீண்ட வாளை உதயேந்திரன் உருவ, பயிற்சிக் கூடத்தின் வாயிலை நோக்கி நடப்பதற்குக் காலடிகளை எடுத்து வைத்தான் சந்திர நந்தன்.

"என்ன சந்திரா? எங்குச் செல்கிறாய்?"

"எனக்கு வேறு வேலை இருக்கின்றது உதயா... இவருக்குப் பயிற்சிக் கூடத்தைக் காட்டவே நான் இங்கு வந்தேன்.."

கூறியவாறே மகிழ்வதனியிடம் விடைபெறும் நோக்கோடு தலையசைத்து வெளியேற எத்தனித்தவனின் குறுக்கால், தனது நீண்ட வாளை நீட்டினான் உதயேந்திரன்.

"சந்திரா! இவள் போரில் பல உஜ்வாலா வீரர்களின் தலைகளை உருளச் செய்ததாக அன்று பேரமைச்சர் கூறிய பொழுது வியந்துப் போனாய் அல்லவா? இவளது வீர பராக்கிரமங்களை நீயும் நேரில் பார்க்க வேண்டாமா?" என்றான் அதுவரை மின்னிக் கொண்டிருந்த இளநகையை முகத்தில் இருந்து சுத்தமாக வழித்தெடுத்து.

"இல்லை உதயா..." என்று மறுத்துப் பேச முனைந்த சந்திர நந்தனை சட்டென்று இடையில் புகுந்து தடுத்தாள் மகிழ்வதனி.

"வர்ம இளவரசருக்கு இன்னமும் எனது வீரத்தின் மீது நம்பிக்கை வரவில்லை நந்த இளவரசே.. இருவர் என்ன, என்னை எதிர்த்து ஒரு சேர நூறு வீரர்கள் வந்தாலும் என்னால் அவர்களை ஒரே நிமிடத்திற்குள் கொன்றுப் போட்டு விட முடியும்.. இன்னும் சொல்லப் போனால், இவர் ஒருவரிடம் மட்டும் என் வீரத்தைக் காட்டுவது எனக்கும், எனது திறனுக்குமே கொஞ்சம் கீழாகத்தான் தெரிகின்றது...."

விழிகளில் விஷமத்தைக் கக்கக் கூறியவளைச் சரேலெனத் திரும்பிப் பார்த்த உதயேந்திரனது வதனத்தில், துளியளவும் பரிவோ அன்போ துலங்காதது மட்டுமல்லாது, அவளது சீண்டலின் விளைவால் ஆடவனின் உள்ளத்திற்குள் அக்கணமே அவளைத் தோற்கடித்துத் தன் காலடியில் இவளை விழச்செய்ய வேண்டும் என்ற காழ்ப்புணர்ச்சியே தலைத் தூக்கியது.

வேட்டையாடத் துடிக்கும் வேங்கையின் பளபளக்கும் விழிகள் எவ்வாறு அதன் இரையை அடித்துக் கொள்ளும் வரை பின் தொடருமோ, அதே போன்று உதயேந்திரனின் கண்களில் காணப்பட்ட கூர்மையைச் சில நொடிகள் கண்களைச் சிமிட்டாது பார்த்திருந்த மகிழ்வதனியின் விழிகள் சட்டென நந்த இளவரசனின் புறம் சென்று, பின் உதயேந்திரனின் இடத்திற்குத் திசை மாறியது.

என்ன தான் துணிவும் தீரமும் மிக்கவளாக அவள் தோன்றினாலும் தனது பார்வையைத் தாங்க இயலாது அவளது விழிகளில் தெரிந்த பளபளப்பையும், பின் சட்டென்று அவை தாழ்ந்து சந்திர நந்தனின் புறம் இடம் மாறும் பொழுது தோன்றிய அச்சத்தையும் கண்டு கொள்ளத் தவறவில்லை, வர்ம இளவரனின் தீட்சண்யமான கண்கள்.

தனது வாளை அருகில் இருக்கும் பீடத்தின் மீது வைத்தவன் மகிழ்வதனியை நெருங்க, திடுமெனத் தன்னை உரசுமளவிற்கு நெருங்கி நிற்பவனின் அருகாமையில் அரண்டவள், "இளவரசே!" என்றவாறே பின்னோக்கி நகர எத்தனிக்க, தனது நீண்ட இடது கரத்தை நீட்டியவன் மகிழ்வதனியின் இடையில் சுற்றப்பட்டிருந்த கறுப்பு நிறக் கச்சையைச் சடாரென்று உருவி எடுத்தான்.

அவனது வேகமான இழுப்பில் சுழற்றப்பட்டதால் தடுமாறியவள் சடுதியில் தன்னைக் கட்டுக்குள் கொணர்ந்து நிலைப்படுத்திக் கொள்ள, உதயேந்திரனின் பண்பற்ற செயலில் அதிர்ந்தவனாக,

"உதயா! என்ன இது?" என்று சற்று உரக்கவே கத்தினான் சந்திர நந்தன்.

"சந்திரா! என்னதான் என் ஒருவனிடம் மட்டும் போரிடுவது இவளது வீரத்திற்கு இழுக்கு என்று கூறினாலும், ஏனோ எனது கண்களைப் பார்க்கும் சக்தி இப்பெண்ணிற்கு இல்லை என்பது போல் எனக்குத் தோன்றுகிறது.. ஆகையால் எனது கண்களைப் பார்க்காது போரிடுவதே இவளுக்கு நல்லது.." என்றவன் மகிழ்வதனியின் புறம் திரும்பினான்.

"நீயே இந்தக் கறுப்பு நிறத் துணியினால் எனது கண்கள் மறையுமாறு இறுக்கக் கட்டு.."

துணியை அவளிடம் நீட்டவும் குழம்பியவளாக,

"கண்களை மறைத்து வாட்போரா? உங்களக்கு என்ன புத்திப் பேதலித்துவிட்டதா இளவரசே?" என்றாள் வியப்பிலும் ஏளனத்திலும் புருவங்கள் உயர..

அகத்தில் 'ஆம், உன்னைக் கண்ட விநாடியில் இருந்து உன்மத்தம் பிடித்துவிட்டதடி எனக்கு' என்று கூறிக் கொண்டவனாக, புறத்தில்,
"வாட்போர் செய்ய எனக்குப் பார்வை தேவையில்லை, ம்ம்.. கட்டு.." என்றான் அதிகாரமான கட்டளையிடும் தொனியில்.

சட்டென்று அவனது கரத்தில் இருந்து துணியை வாங்க வந்த சந்திர நந்தனைத் தடுத்தவன்,

"சந்திரா! நாம் இருவரும் நண்பர்கள்.. கருத்தொருமித்தவர்கள்.. ஆகையால் கண்களைக் கட்டிய பின் நான் போரில் வென்றால், நீ எனது நண்பன் என்ற காரணத்தினால் சரியாகக் கட்டவில்லை என்று கூட இவள் கூறுவதற்கும் வாய்ப்பிருக்கிறது... ஆகையால் இவளே அவளது கரத்தால் எனது கண்களைக் கட்டட்டும்..." என்றான் ஏறக்குறைய உத்தரவிடும் கம்பீரக் குரலில்.

சந்திர நந்தன் நகர்ந்து விட வேறு வழியின்றி உதயேந்திரனை நெருங்கிய மகிழ்வதனி அவனது கரத்தில் இருக்கும் துணியை வாங்க, தன் விழிகளை ஊடுருவது போல் பார்த்து நின்றவனின் கண்களை ஏறிட்டுப் பார்க்கும் துணிவுக் கூட எனக்கில்லை என்பது போல், விடுவிடுவென்று அவனது கண்களைச் சுற்றித் துணியை இறுக்கக் கட்டத் துவங்கினாள்.

தன்னை நெருங்கி நின்றவளின் மேனியில் கமழ்ந்து கொண்டிருந்த, கஸ்தூரி மஞ்சளையும் வெட்டி வேரினையும் சுகந்தி மலரின் சாற்றையும் ஒன்றாகக் கலந்து தயாரித்திருந்த ஸ்நானத் தைலத்தின் சுகந்தமும், தனது சிரசை எட்ட இயலாததால் அவளது பாத விரல்களின் நுனியை நிலத்தில் அழுந்த பதித்து எக்கியவாறே துணியைக் கட்டிக் கொண்டிருப்பவளின் தேகத்தின் அசைவும், தனது தலையைச் சுற்றி துணியைச் சுழற்றும் பொழுது பட்டும் படமாலும் உரசிக் கொண்டிருந்த அவளின் மெல்லிய விரல்களின் ஸ்பரிசமும், எல்லாமுமாகச் சேர்ந்து தன்னை எங்கோ சொர்க்கலோகத்திற்குக் கொண்டு செல்வதைப் போன்று உணர்ந்த உதயேந்திரன் வியப்பின் எல்லையைக் கடந்தான்.

எப்பேற்பட்ட வீரனையும் தனது காலடியில் அடிமைப்படுத்தும் திறன் பெண்களுக்கு மட்டுமே உரியது போலவே..

அவனது கண்களைத் துணிக் கொண்டு இறுக்கக் கட்டி முடித்தவள் வாளைத் தனது கரத்தில் இறுக்கிப் பிடித்தவாறே போரிடத் தயாராவதைப் போல் உயர்த்த, சட்டென்று தனது தலையை லேசாக இடது புறமாகத் திருப்பியவன்,

"இன்னும் ஒன்றை நீ செய்தாக வேண்டும்.." என்றான்..

"இன்னுமா?"

"ஆம்.. உனது வளையல்களையும் கால் கொலுசுகளையும் கழட்டிவிட வேண்டும்.."

"ஏன்?"

"அவற்றின் சத்தத்தை வைத்து நான் போரிடுவதாக நீ எண்ணிவிடக் கூடாது.."

சிறிதே இழுத்து மூச்சுவிட்டவளாக அணிந்திருந்த அணிகலன்கள் அனைத்தையும் கழட்டிவிட, இருவருக்குள்ளும் நடக்கும் வேடிக்கைகளை வினோதமாகப் பார்த்திருந்த சந்திர நந்தனின் உள்ளத்திற்குள், அவனையும் அறியாது, 'இவர்கள் இருவரும் உண்மையிலேயே சண்டையிட்டுக் கொள்கிறார்களா அல்லது ஒருவரை ஒருவர் ஏமாற்றிக் கொள்கின்றனரா?' என்ற ஐயம் எழாமல் இல்லை.

"அணிகலன்கள் அனைத்தையும் கழட்டிவிட்டேன்.. ஒரு வேளை நான் எங்கு இருக்கிறேன் என்பது தெரியாது எனது வாள் உங்களைக் காயப்படுத்திவிட்டால்?"

"உன் இதயத்தின் ஒலியே போதும் பெண்ணே.. நீ எங்கு இருக்கின்றாய் என்பதை நான் அறிவதற்கு."'

விநோதமாய்ச் சன்னமான குரலில் கூறிய உதயேந்திரன் வாட் போருக்குத் தயாராக, வாளினை பிடித்திருந்த தன் கரத்தில் இறுக்கத்தைக் கூட்டிய மகிழ்வதனி வாளை வீசும் முன் சொல்லி வைத்தார் போன்று பயிற்சிக் கூடத்திற்குள் நுழைந்தான் காவலன் ஒருவன்.

அவனது காலடி சப்தத்தில் ஓசை வரும் திசையை நோக்கி வர்ம இளவரசன் தலையைத் திருப்ப, இளவரசர்களைக் கண்டு வணங்கியவாறே அரசர் பூபால நந்தன், சந்திர நந்தனை உடனே வருமாறு அழைத்ததாகத் தெரிவித்தான் காவலன்.

வேறு வழியின்றி அவர்களிடம் இருந்து விடைப்பெற்ற சந்திர நந்தன் வாயிலின் அருகே சென்றவன் சிறிதே உரத்தக் குரலில்,

"உதயா ஒருவனிடம் மட்டும் உங்களின் வீரத்தைக் காட்டுவதால் உங்களது திறமைக் குறைந்து போய்விடுவதாக எண்ணாதீர்கள் மகிழ்வதனி.. அவன் பல ஆயிரம் வீரர்களுக்குச் சமானம்.. அவனை வெல்வது அத்தனை எளிதல்ல.. ஆயினும் நீங்கள் வெற்றி பெற என் வாழ்த்துக்கள்.. உங்களது போட்டி முடிந்தவுடன் என்னைச் சந்திக்கப் பளிங்கு மாளிகைக்கு வந்துவிடுங்கள். அங்கு நாம் மற்ற விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொள்ளலாம்.." என்றவன் கூடத்தை விட்டு வெளியேற, அவனது தலை மறைந்த அக்கணமே,

உள்ளங்களில் காதலைச் சுமந்திருந்தாலும், உயிரையும் விட மேலானதாக நாங்கள் கருதும் எங்களின் தன்மானத்தைச் சீண்டினால், எங்கேயும் எவரையும் எதிர்த்து நிற்பதில் சளைத்தவர்கள் அல்ல நாங்கள் என்று ஒருவருக்கு ஒருவர் உணர்த்துவது போலான வாட்போர் அங்குத் துவங்கியது.


*************************************************************


கதிரவன் சுட்டெறிக்கும் பகல் நேரத்திலோ, அல்லது காரிருள் சூழ்ந்திருந்தாலும் அதனைக் கிழிக்கும் விதமாகப் பந்தங்களை எரியூட்டியிருக்கும் இரவு நேரத்திலோ மட்டும், எப்பொழுதும் யுத்தங்கள் நடைப்பெறும் என்று எதிர்ப்பார்த்து போர் பயிற்சி எடுத்துக் கொள்பவன் ஒரு சிறந்த வீரனாக முடியாது என்பதை நன்கு உணர்ந்திருந்ததால், இருளுக்குள்ளும் யுத்தம் செய்யப் பழகியிருந்தவன் வர்ம இளவரசன்.

யுத்த களங்களிலோ அல்லது யுத்தங்களுக்குச் செல்லும் வழிகளிலோ (மிளை) கூடப் பார்வையற்று போரிட வேண்டிய தருணங்களும், போரில் ஈடுப்பட்டிருக்கும் பொழுது கண்களில் காயம் பட்டுத் தற்காலிகமாகப் பார்வையை இழக்க நேரிடும் சூழ்நிலைகளும், அவ்வப்பொழுது வீரர்களுக்கு ஏற்படும் வாய்ப்பும் இருக்கின்றது..

அவ்வாறான நேரங்களில் எல்லாம் நம்மை நிலைப்படுத்துவது மட்டுமல்லாது நம்மைப் பாதுக்காத்துக் கொள்ளவும் தெரிய வேண்டும் என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தவன் அவன்.

எதிராளியை நெருங்கியிருந்து போரிடுங்கள் (Fight tight) அல்லது அவனுக்குச் சற்றுத் தொலைவில் (Fight wide) நின்று போரிடுங்கள் என்ற இரு வேறு போர் முறைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்திருந்த, எதிர்பாராத போருக்கு ஒருங்கிணைப்பு, சமநிலை மற்றும் விழிப்புணர்வுகள் மிக மிக அவசியம் என்பதையும் உணர்ந்திருந்த உதயேந்திரனுக்கு,

மகிழ்வதனியின் உயரத்தையும் உருவ அமைப்பையும் அவளின் கைகளின் நீளத்தையும், சுமந்திருக்கும் வாளின் வடிவமைப்பையும் நன்கு கவனித்து வந்திருந்தவனுக்கு, அடர்த்தியான கறுப்பு வண்ணத் துணி பார்வையை முழுவதுமாக மறைத்திருந்த பொழுதும், மகிழ்வதனியின் மூச்சுக் காற்றின் அளவையும் அதன் தூரத்தையும், வாள் வீசும் வேகத்தையும் துல்லியமாகக் கணித்து அவளது வாளைத் தடுத்துக் கொண்டிருப்பவனுக்கு அவளுடன் போரிடுவது பெரிய காரியமாகத் தோன்றவில்லை.

கண்களைக் கட்டியிருப்பவனை அதிகமாகத் தாக்கக் கூடாது என்பது போல் முதலில் அலட்சியமாகவும் நிதானமாகவும் வாளைச் சுழற்றியவளுக்கு, தான் எந்தத் திசையில் வாளை வீசினாலும் அனிச்சைச் செயலைப் போல் வெகு இலாவகமாகவும், வாளை சுமந்திருக்கும் தன் இடது கரத்திற்கு எவ்வித சக்தியையும் பாய்ச்சாதது போல் இலகுவாகவும் அதனைத் தடுத்தவனின் துல்லியமான கணிப்பு, பெண்ணவளுக்கு மிதமிஞ்சிய பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியது.

ஆயினும் அவளையும் அறியாது வர்ம இளவரசனின் மேல் கொண்டிருந்த காதலால் மூழ்கடிக்கப்பட்டிருந்த அவளது மெல்லிய இதயம், அவனைத் தன்னையும் அறியாது காயப்படுத்திவிடக் கூடாது என்று எண்ணியதாலோ என்னவோ அப்பொழுதும் தன் வாள் வீச்சின் வீரியத்தை அவள் அதிகரித்தாள் இல்லை..

அவளது எச்சரிக்கை உணர்வை தவறாகப் புரிந்துக் கொண்டவனாக, சண்டையிட்டுக் கொண்டே தன் வலிய உதடுகளில் புன்சிரிப்பையும் கொணர்ந்தவாறே,

"நான் என் கண்களைக் கட்டியிருப்பது எனது போர் திறமையைக் காட்டுவதற்கு அல்ல மகிழ்வதனி.. எனது பார்வை உனது சக்தியை வலுவிழக்கச் செய்யக்கூடாது என்பதற்காகத் தான்.. ஆகையால் தயங்காது உனது வீரத்தைக் காட்டு.." என்ற மறு நிமிடமே மகிழ்வதனியின் சுய கௌரவம் தலை தூக்கியதில் அவளின் வாளும் வெகு உக்கிரமாகச் சுழலத் துவங்கியது.

ஆனால் அப்பொழுதும் மிகவும் அலட்சியமாகவே தனது நீண்ட, இரு பக்கங்களும் வெட்டு விளிம்புகளைக் கொண்ட கூரிய வாளைக் கொண்டு ஏதோ சிறு பிள்ளையுடன் விளையாடுவது போல் தடுத்துக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்தவளின் சித்தத்தில் சினம் தலை தூக்க,

"இன்னமும் எனது போர் திறமையில் இளவரசருக்கு நம்பிக்கை வரவில்லை போல் இருக்கின்றதே.. இவ்வாறு விளையாட்டுக் காட்டுவதற்கு ஏன் இவ்வளவு கூர்மையான வாள்? இதற்குப் போலியான வாளையே கொணர்ந்திருக்கலாமே..." என்றவாறே உதயேந்திரனின் வாளை முன்பை விடப் பலமாகத் தாக்கத் துவங்கினாள் மகிழ்வதனி.

'பெண்களின் உள்ளங்களில் புதைந்திருக்கும் இரகசியங்களை வெளிக்கொணர அவர்களைச் சிறிது தூண்டிவிட்டால் போதும் போலவே' என்று அன்றொரு நாள் செவ்வண்ண மலைக்காட்டினுள் உஜ்வாலா ராஜஸ்திரியைக் கண்டு எண்ணமிட்டதை இப்பொழுது நினைத்துக் கொண்ட உதயேந்திரனுக்கு, இக்கணம் திடுமென அதிகரித்த மகிழ்வதனியின் போரின் வேகம் எப்பெண்ணும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்பதை நிரூபணம் செய்வதைப் போலவே தோன்றியது.

அவள் வாளை சுழற்றுவதற்கு முன்னரே, விரல்களைச் சொடுக்கும் நேரத்தையும் விடக் குறைவான காலத்தில் அவளின் கரங்களின் அசைவை உணர்ந்துக் கொண்டவன், தானும் தன் வேகத்தை அதிகரித்தவனாகத் திடுமென அசுர வேகத்தில் போரிடத் துவங்கினான்.

ஆயினும் இளவரசனின் ஆவேச வாள் வீச்சுகளில் திகைத்துத் தடுமாறாது, வாள் கீழே விழுந்து விடாதிருக்க அதனை இறுக்கிப் பிடித்தவாறே போரிட்டுக் கொண்டிருப்பவளின் மெல்லிய கரத்தின் உறுதியை காணாமலேயே உணர்ந்து கொண்ட உதயேந்திரனின் எண்ணங்களில் சட்டெனத் தோன்றியது இதுவே.

எதிர்படும் ஆடவர்களின் இதயத்தை இமைக்கும் நேரத்திற்குள் ஆட்கொள்ளும் பேரழகின் மொத்த உருவமாக நிற்கும் இந்த மெல்லியலாளுக்குள், இத்தனை வலிமையா?

இனியும் வெறுமனே இவளது வாளைத் தடுப்பது மட்டுமே போதாது என்பதை உணர்ந்து கொண்ட இளவரசன், இடது கரத்தால் பிடித்திருந்த தனது வாளை ஒரு முறை வேகமாகக் காற்றில் சுழற்றியவன் அடுத்த விநாடியே அவளை நோக்கி அதிவேகமாக வாளை வீச, அவனது மாற்றத்தையும் செய்கையையும் கண்டு கொண்ட பெண்ணவளின் இதழ்களில் மெல்லிய நகைப் படர்ந்தது.

உங்களுக்குச் சளைத்தவள் அல்ல இந்த மகிழ்வதனி என்பது போல் அதுவரை கரங்களில் கொடுத்திருந்த திடத்திற்கு மேலும் உறுதியை அதிகப்படுத்தியவள், அவனது வாளை ஆகாயத்தில் பறக்கச் செய்வது ஒன்றே குறிக்கோள் என்பது போல் தானும் தனது முறையை மாற்றியவளாக வாளை வீச, அவளது புதிய வாள் வீச்சின் யுக்தியை சடுதியில் உணர்ந்து கொண்ட உதயேந்திரனின் புத்தி,

'இப்போர் முறையை நான் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றேன்.. ஆனால் இப்பொழுது தான் நேரில் பார்க்கிறேன்.. இவளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருப்பவர் யாராக இருக்கும்?' என்றவாறே கூர்மையாகச் சிந்திக்கத் துவங்கியது.

கிரீச்சென்ற ஒலியுடன் வாள்கள் இரண்டும் பலமாக ராவிக் கொண்டதால் இவ்விருவரையும் தவிர வேறு ஒரு ஜீவனுமற்ற அப்பயிற்சிக் கூடம் முழுவதிலும், வாள்கள் இரண்டும் நங்நங்கென்று ஒன்றுக்கொன்று உராயும் சத்தம் மட்டுமே பரவி கிடந்தது.

நேரம் செல்ல செல்ல மகிழ்வதனியின் வாள் சுழற்சியில் சிறிதே தொய்வைக் கண்டதில் அவளது கரங்களின் அசதியை தெளிவாக உணர்ந்து கொண்ட உதயேந்திரன், மனத்திற்குள்ளாகவே கணக்கிடத் துவங்கினான்.

கண்களைக் கட்டியிருப்பதில் திசைகளைத் தெளிவாக உணர முடியாவிடினும், பயிற்சிக் கூடத்தின் சாளரங்களின் அளவையும் உயரத்தையும் அவை அமைக்கப்பட்டிருந்த திக்குகளையும், தன் கண்களைக் கட்டுமாறு மகிழ்வதனியை உத்தரவிட்டுக் கொண்டிருக்கும் நேரத்திலேயே கவனித்து வைத்திருந்தவன், தற்போது அவைகளில் சில சாளரங்களின் வழியாக மட்டும் உட்புகும் கதிரவனின் மாலைக் கதிர்களை உணர்ந்து கொள்ளத் துவங்கியவதில், சில விநாடிகளுக்குள் தற்போது தனக்கு முன்னிருக்கும் திசை எது என்று கணித்துக் கொண்டான்.

ஒவ்வொரு திசையிலும் அவள் பின்னோக்கி செல்லும் வகையில் போரிட்டுக் கொண்டே முன்னே செல்ல, அவள் திரும்பும் திசைகளைக் கணக்கிட்டுத் திட்டமிட ஆரம்பித்தான்.

அவளின் அசைவை வைத்து ஓர் இடத்தில் மட்டும் பின்னோக்கியே சென்று கொண்டிருந்தவள் சட்டென்று வேறு ஒரு திசைக்கு நகரவும், அவள் முன்னிருந்த திசை கிழக்குத் திசையாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று உறுதிப்படுத்திக் கொண்டவன், தற்போது அவள் வடக்குத் திசைக்கு இடம் பெயர்ந்ததில், கிழக்குத் திசையை நோக்கி மீண்டும் அவளை நகர்த்திக் கொண்டு சென்றால் சில அடிகளுக்குள்ளேயே அவள் பயிற்சிக் கூடத்தின் சுவரின் மீது மோதி நிற்கும் நிலை ஏற்பட்டுவிடும் என்பதையும் தெளிவாகக் கணக்கிட்டுக் கொண்டான்.

இனியும் உன்னை விட்டு வைப்பதில் எனக்கு விருப்பம் இல்லையடி என்று சடுதியில் முடிவெடுத்தவனாக அவளை மீண்டும் கிழக்குத் திசைக்கே நகர்த்துமாறு போர் புரிய, அவனது வாள் வீச்சினைத் தடுப்பதிலேயும், அவனது வாளை பறக்கச் செய்வதிலேயுமே குறியாகப் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தவள், அவன் தன்னைச் சுவரோரமாக நகர்த்திக் கொண்டே சென்றிருப்பதைக் கவனிக்கத் தவறினாள்.

போரைத் துவங்கியது முதல் இக்கணம் வரை அவளின் வாளின் சுழற்சியின் சுற்றளவையும் வேகத்தையும் அதிர்வெண்ணெயும் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருந்த உதயேந்திரன், தற்போது சுழலும் அவளின் வாளின் சுற்றளவு குறுகியதை வைத்து அவளுக்கும் சுவருக்குமான இடைவெளியை கணித்தான்.

இன்னும் சில அடிகள் எடுத்து வைத்தாள் அவளால் வேறு எங்கும் நகர முடியாது என்று முடிவெடுத்தவனாக அவளைச் சிறைப்பிடிக்க எண்ணியவன் அவளது மார்பை குறித்து வாளை வீச, அவனது வீச்சிற்கு அகப்படாமல் சடாரெனச் சுதாரித்து நகர நினைத்தவளின் மெல்லிய மேலாடை வர்ம இளவரசனின் கூரிய வாளின் முனைப் பகுதியில் எதிர்பாராதவிதமாகச் சிக்கிக் கொண்டதில், அவள் நகர்ந்த வேகத்தில் சர்ரென்ற சிறிய சப்தத்துடன் கிழிந்து போனது.

தற்செயலாக நடந்திருந்த செயலால் திடுக்கிட்டவள், சிதைந்திருந்த ஆடையின் வழியே வெளிப்போந்த தனது மேனியை உணர்ந்து அதிர்ந்தவளாக வாள் வீசுவதை நிறுத்திவிட்டு உதயேந்திரனின் முகம் பார்க்க, அவனது வழக்கமான பாணியில் சப்தம் வரும் திசைக்கு மறு திசையில் இலேசாகத் தனது தலையைத் திருப்பியவனின் தோரணையிலும், தனது உடைக் கிழிந்ததை அவனது செவிகள் அறிந்து கொண்டுவிட்டன என்பது உறுதிப்படுத்தும் விதத்தில் அவனது உதடுகளில் படர்ந்த மென்னகையும், மகிழ்வதனிக்கு தெள்ளத்தெளிவாக உணர்த்தியது.

அன்றிரவு சோலையில் இவருடன் போரிடும் பொழுது எனது சேலை நெகிழ்ந்து இவரது கண்ணிற்கு எனது மேனி விருந்தாகியதில் என் மனம் முழுவதும் சொல்லொண்ணா சஞ்சலத்தில் சிக்கியிருந்ததே..

எதேச்சையாக நடந்திருந்தாலும் இன்றும் எனது ஆடைக் கிழிந்து இவருக்கு முன் நான் மீண்டும் கூச்சத்தில் குன்றிக் குறுகி நிற்க வேண்டுமா?

யோசித்தவளின் பார்வை துணியால் கட்டப்பட்டிருக்கும் உதயேந்திரனின் கண்களின் மீது விழ, அவனால் பார்க்க இயலாது என்ற துணிவு ஏற்பட்டாலும் எனது ஆடை கிழிந்திருப்பதைக் கண்டு கொண்டவர் ஒரு வேளை கண்கட்டை அவிழ்த்துவிட்டால் என்று மிகப்பெரிய ஐயமும் பெண்ணவளுக்கு ஏற்படத்தான் செய்தது..

சடுதியில் அவளது மூளை திட்டமிட, நிறுத்தியிருந்த போரை மீண்டும் துவங்கியவளாக,

"இளவரசே! போட்டியில் வெற்றி பெறுபவருக்குப் பரிசு வழங்கும் வழக்கமேதும் உங்களது வர்ம தேசத்தில் உண்டா?" என்றாள் சற்றே மூச்சிறைக்க.

ஆடைக் கிழிந்ததில் ஒரு சில விநாடிகள் அதிர்ந்து போரிடுவதை நிறுத்தியவள், மீண்டும் போரில் ஈடுபவதற்கான காரணத்தையும், வீரத்தை உங்களிடம் வெளிகாட்டவே என்று சூளுரைத்தவாறு தன்னுடன் வாட்போரிட துணிந்தவள் இப்பொழுதுப் பரிசைப் பற்றிக் கேட்டதன் பின்னால் பொதிந்திருக்கும் பொருளையும் உணர்ந்ததில், உதயேந்திரனின் கடின இதயத்திற்குள் மெல்லிய இழைப்போல் சிலிர்ப்புப் பரவத் துவங்கியதில், ஆடவனின் உள்ளத்தில் அந்த விபரீத ஆவல் எழுந்தது.

துளிர்த்தெழுந்த ஆசையைச் செய்கையிலும் காண்பித்தாக வேண்டும் என்று உறுதிக் கொண்டவனாக அவளது வாளை எதிர்த்துப் போரிட்டுக் கொண்டே,

"போட்டி என்றால் பரிசு இல்லாமலா? என்னை நீ வென்றுவிட்டால் என்ன பரிசு வேண்டுமானாலும் தருவதற்கு நான் தயாராக இருக்கின்றேன் மகிழ்வதனி.. ஏனெனில் உன்னைப் போன்ற ஒரு வீர மகளை நான் இதுவரை கண்டதில்லை.. உனது திறமை என்னைப் பிரமிப்புக்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறது.. இத்தகைய வீர மிகுந்த பெண்ணிடம் போரிட்டு தோற்பதிலும் எனக்குப் பெருமையே.." என்றான், தவறியும் முகத்தில் எந்த வித உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தாது.

ஒரு வேளை தோற்றுவிடுவோம் என்ற அச்சத்தில் அவன் அவ்வாறு கூறிகின்றானோ என்று அவனது வாளின் வேகம் மெள்ள குறைந்திருப்பதில் இருந்து தவறாகக் கணித்துக் கொண்டவள்,

"ஆக, வர்ம இளவரசருக்கு தான் தோற்றுவிடுவோம் என்ற அச்சம் எழுந்திருக்கின்றது போல் தெரிகின்றதே.." என்றாள் புன் சிரிப்புடன்.

அதனை ஒத்துக் கொள்ளாததைப் போல் மறுப்பாய் தலையசைத்து சிரித்தவன்,

"தோற்றுவிடுவேன் என்ற பயத்தினால் அல்ல, ஆனால் இவ்வளவு திறமையுடன், இத்தனை மணித் துளிகள் விடாது என்னிடம் போரிட்டவர்கள் வெகு சிலரே... அப்பட்டியலில் இப்பொழுது நீயும் சேர்ந்துவிட்டாய், உன்னை வெறும் பாராட்டுதலோடு விட்டுவிடாது உன் வீரத்திற்குத் தகுந்த பரிசையும் நான் வழங்குவது தான் சாலச் சிறந்தது.. ஆக நான் தோற்கிறேனோ இல்லையோ, ஒரு வேளை நீ வெற்றி பெற்றால் என்ன வேண்டும், கேள்..." என்றான், தனது காரியத்திலேயே கண்ணாய் இருப்பவன் போல் துளியும் பிசிறற்ற குரலில் கம்பீரமாக.

கண்ட நாள் முதல் தன்னை இழித்தும் தாழ்த்தியும் பேசிக் கொண்டிருந்த இளவரசன் சட்டென்று இறங்கி வருவதை நம்ப முடியாது திகைத்தவள், சில விநாடிகள் யோசனைகளுக்குப் பிறகு,

"நான் வெற்றிப்பெற்றால் எனக்குப் பொருளாக எதுவும் வேண்டாம்.. ஆனால் ஒன்றே மட்டும் வேண்டும்.. அது நான் இவ்விடத்தை விட்டு வெளியேறும் வரையில் நீங்கள் உங்களது கண்களைக் கட்டியிருக்கும் துணியினை அவிழ்க்கக் கூடாது.." என்றாள்.

அவளது கேள்விக்குப் பின் பொதிந்திருந்த அர்த்தம் இப்பொழுது தெள்ளத்தெளிவாகப் புரிந்து போனது வர்ம இளவரசனுக்கு..

அவளது ஆடை ஏதோ அபாயகரமாகக் கிழிந்து இருக்க வேண்டும்..

அவளை அலங்கோலமான தோற்றத்தில் நான் பார்த்துவிடக் கூடாது என்ற அச்சத்தினாலேயே இவ்வாறு போட்டியைப் பற்றியும், பரிசுகளைப் பற்றியும் பேசுகின்றாள் என்பதைப் புரிந்துக் கொண்டவனாக,

"நிச்சயமாக நானாக அவிழ்க்க மாட்டேன்.. அதே போல் நான் வெற்றிப் பெற்றால் எனக்கு என்ன பரிசு?" என்றான் விஷமமும் குறும்பும் கொப்பளிக்கும் சாரீரத்தில், அப்பொழுதும் விடாது தன்னைத் தாக்க சுழன்று கொண்டிருக்கும் அவளது வாளை அனாயசமாகத் தடுத்தவாறே.

எனக்கு வேண்டியது நான் இவ்விடத்தை விட்டு வெளியேறும் வரையில் இவரது கழுகுக் கண்களில், நான் இப்பொழுது இருக்கும் அலங்கோலம் படக்கூடாது என்று மட்டும் எண்ணியவளாக, சிறிதும் யோசிக்காது,

"எனது பரிசை நான் கேட்டது போல், உங்களது பரிசையும் நீங்களே கூறிவிடுங்கள் இளவரசே.." என்றாள் அப்பொழுதும் போரிடுவதை நிறுத்தாது.

விநாடிகள் சில அமைதிக் காத்தவன், அதுவரை வெளிக்காட்டிக் கொண்டிருந்த இலகுத்தன்மையைச் சற்றே துடைத்தெடுத்தது போல் முகத்தைக் கடுமையாக மாற்றியவாறே அதிகாரமும் கம்பீரமும் கலந்த கணீர் குரலில்,

"உன்னிடம் இருக்கும் ஒன்றை நான் எடுத்துக் கொள்வேன்.. அதனை எனக்கு உரிமையாக்கிக் கொள்வேன்.." என்றான்..

"என்னிடம் இருக்கும் ஒன்றா? என்ன அது?"

"அதனை நான் வெற்றிப் பெற்ற பின்புக் கூறுகிறேன்.."

ஏதோ வில்லங்கமாக அவன் கேட்டுவிட்டால் என்று ஒரு நொடி தோன்றினாலும், தனது ஆடைக் கிழிந்திருக்கும் இந்நிலையில் தற்போது அவனது கண்கட்டினை அவிழ்க்காது இருக்க இதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதையும் உணர்ந்துக் கொண்டவளாக அவனது நிபந்தனைக்கு ஆமோதித்தாள்..

ஆனால் வர்ம இளவரசன் கேட்கவிருக்கும் பரிசு எத்தனை விபரீதமானது என்பதை அறியாத பேதையாக.

அவள் சரி என்ற மறு விநாடியே தனது போர் முறைகளை எதிர்பாராதவிதமாய் வெகுவாய் மாற்றியமைத்த உதயேந்திரனது கரங்கள் திடீரெனெ வேகத்துடன் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் மகிழ்வதனியின் வாளைத் தாக்கத் துவங்கியது.

அவனது அதிகப்படியான வேகத்திலும், வாழ்நாளில் இதுவரை கண்டிராது புத்தம் புதிய போர் முறையிலும் அதிர்ந்து அரண்டுப் போனவளாக, ஒரு வேளை அவன் வெற்றிப் பெற்றுவிட்டால் என்று பெண்ணவளின் புத்தி அலறியதில் அவனது கழுத்தை நோக்கி வாளை வீச, சடாரென்று குனிந்து மறுபுறம் நகரந்தவனின் தலையின் பின் பகுதி மகிழ்வதனியில் இடது கரத்தில் பட்டதில், அவளையும் அறியாது அவளது விரல்களில் சிக்கிய உதயேந்திரனின் கண்கட்டு, தானாக அவிழ்ந்து போனது.

*******************************************

அனைத்துமே விநாடிகள் சிலவற்றுக்குள் நடந்தேறிவிட, மெதுவாகப் பறந்த அத்துணி நிலத்தில் விழுந்ததுமே திடுக்கிட்டு ஏறிட்டுப் பார்த்தவளின் விழிகளை விஷமமும் தாபமும் வழிந்தோடும் பார்வையோடு பார்த்திருந்த இளவரசனின் பார்வை, அடுத்து தாவிய இடத்தைக் கண்டு நாணத்தில் துடிதுடித்துப் போனாள் உதயேந்திரனின் மனம் கவர்ந்த அவனவள்.

வெட்கமும் கூச்சமும் அதனுடன் சரிசமமாகக் கலந்திருக்கும் திகிலுமாகத் தடுமாறியவளின் உணர்வுகளை உணர்ந்து கொண்ட உதயேந்திரனின் வாள், இது தான் சரியான சமயம் என்பது போல் அவளது வாளை ஓங்கி அடிக்க, பல அடிகள் தூரம் போய் விழுந்த வாளைக் கூடத் திரும்பிப் பார்க்காது, சட்டென்று தனது இரு கரங்களால் மார்பை மூடிக் கொண்டவள் அவனுக்கு முதுகுக் காட்டி திரும்பியவாறே நின்றாள்.

மேல் மூச்சுக் கீழ் மூச்சு வாங்க தத்தளித்து நின்றிருந்தவள் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ளச் சிறிது நேரம் கொடுத்த உதயேந்திர வர்மன், தனது வாளை அருகில் இருந்த பீடத்தின் மீது வைத்தவன் கண்களில் குறும்புத் துலங்க உதடுகளில் இளநகைப் படர்ந்திருக்க அவளை மேலும் நெருங்கியவாறே பெண்ணவளின் செவியின் ஓரம் குனிந்து,

"வெற்றிப் பெற்றவனின் பரிசை நான் இப்பொழுது கேட்கலாமா?" என்றான் கரகரக்கும் குரலில்.

அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க இயலாதவளாக,

"இ... இல்லை, நீ.. நீங்கள் ஏமாற்றுகிறீர்கள்.. உங்களது கண்கட்டை நீங்கள் போட்டியின் முடிவு தெரியும் வரை அவிழ்த்திருக்கக் கூடாது.. நீங்கள் பெற்றிருப்பது வெற்றியல்ல.." என்றாள் தவித்துத் தத்தளிக்கும் மனத்துடன், தடுமாறும் குரலுடன்..

"ஏமாற்றினேனா.. நானா? நானாக எனது கட்டை அவிழ்க்க மாட்டேன் என்று தான் கூறியிருந்தேன் மகிழ்வதனி.. அதே போல் கட்டை அவிழ்த்தது நானல்ல என்றும் உனக்குத் தெரியும்.. அப்படி என்றால் வெற்றிப் பெற்றதும் நான் தானே.."

தனது கழுத்திற்கருகே சூடான மூச்சுக்காற்றுப் படக் கிசுகிசுப்பாகக் கேட்பவனின் அருகாமையில் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத பயம் விளைந்ததில் மங்கையவளின் பூவுடல் வெளிப்படையாக நடுங்கத் துவங்க, இவர் கேட்கப் போகும் பரிசு நிச்சயம் என்னால் கொடுக்க முடியாத ஒன்றாகத் தான் இருக்கும் என்பது புரிந்து அதிர்ந்ததில், மலர் மேனியவளின் முகத்திலும் பொட்டுப்பொட்டாக வியர்வைத் துளிகள் படரத் துவங்க, சட்டென்று அவனை விட்டு நகரப் போனவளின் இடையைப் பற்றி இழுத்தவனின் வேகத்தில் பொத்தென்று அவனது அகன்ற மார்பின் மீது தன் உடலின் பின் பாகம் முழுவதும் புதைந்து போகுமாறு சரிந்தாள் மகிழ்வதனி.

திடுமெனத் தன்னை இழுத்தவனைக் கண்டு அதிர்ந்திருந்தாலும் ஏனோ அந்நிமிடத்தில் அவனது முகத்தையோ, அதனில் தன்னை வண்டு போல் பருகத் துடித்திருக்கும் கூரிய விழிகளையோ திரும்பிப் பார்க்கத் தைரியமற்று அவன் மீது சாய்ந்தவாறே துவண்டுக் கிடந்தவளின் புத்தி, தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளும் வழியைத் தேடத் துவங்கியது.

ஆனால் அவளின் அந்தத் திடீர் மௌனம் தன்னிடம் இருந்து தப்பித்துச் செல்வதற்கான வழியைத் தேட அவள் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் அவகாசமே என்பதைப் புரிந்து கொண்டான் உதயேந்திரன்.

விநாடி நேரத்தைக் கூட வீணடிக்க விரும்பாதவன் போல் தனது மார்பில் பின்னோக்கி சரிந்திருந்தவளின் கழுத்தை தன் இடது கரத்தால் வளைத்துப் பற்றியவன், அவளின் முகத்தைத் தன் முகத்திற்கு நேராக நிமிர்த்த, அவனது வலிமையான இடது கரம் கழுத்தில் அழுந்த பதிந்திருந்ததாலும், அவனது வலது கரம் உடலைச் சுற்றி தோளைப் பற்றியிருந்ததாலும், பெண்ணவளின் உடலெங்கும் சுற்றிய உணர்ச்சிகளின் நெகிழ்ச்சி தந்த அதிர்ச்சியில் அவள் பெரிதும் நிலைகுலைந்து போயிருந்த கணத்தைக் பயன்படுத்திக் கொண்ட உதயேந்திரன்,

அவளது கொவ்வை கனியிதழ்களைத் தனது வலிய உதடுகளால் அழுத்திக் கடித்தவன், பின் அவள் ஸ்வாசத்தையே தடை செய்யும் அளவிற்குத் தன் உதடுகளுக்குள் தன்னவளின் அதரங்களை ஆழப் புதைத்துக் கொண்டான்

மணித்துளிகள் பல நீண்டு நீடித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த இதழ் யுத்தத்தில் சிறைப் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் தனது உதடுகளை அவனிடம் இருந்து விடுவித்துக் கொள்ளப் போராடியவளின் போராட்டங்களை வெகு இலகுவாக அடக்கியவாறே, அவளது தோளைப் பற்றியிருந்த தன் வலது கரத்தை கீழே இறக்கியவன் பேதைவளின் வெற்றிடையை இறுக்கப் பற்ற,

ஆடவனின் வலிய கைகளின் ஸ்பரிசத்தில், உணர்ச்சிகள் கிளறிவிட்ட தாக்கத்தின் பேரதிர்ச்சியில் அசையத் துவங்கிய மகிழ்வதனியின் பின்னெழில்கள் அளவுக்கதிகமாகவே உரசிக் கொண்டு நிற்க, உடல்கள் உரசியதில் உயிர்கொடுக்கப்பட்ட காம வேட்கையின் வேதனையில், உன்னை விட என் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லையேயடி என்பது போல் மென்மேலும் அவளுக்குள் மூழ்கத் துவங்கினான் வர்ம இளவரசன்.

பெண்களின் பலமும் வீரமும் அவர்களின் மனம் கவர்ந்த ஆண்கள் அவர்களைச் சிறைப்பிடிக்கும் வரையில் தான் என்பது போல் ஏறக்குறைய சுயநிலை இழந்து செயலற்று நின்றவளின் மலர் உடல் அச்சதிலும் கலக்கத்திலும் நடுங்கத் துவங்க, ஆயினும் இந்நாள் வரை அறிந்திராத, தேனையும் மிஞ்சும் வகையில் இதழ்களில் இருந்து வடியும் இனிய சுவையால் சித்தம் சுழலத் துவங்கியதில், அவளின் நடுக்கத்தை உணராதது போல் அத்துமீற எத்தனித்துப் பெண்ணவளின் ஆலிலை வயிற்றுக்கும் மேலே உயர்ந்த உதயேந்திரனது வலது கரம் சட்டென்று நின்றது,

தனது வலிய உதடுகளினால் வெகு நேரம் கவ்வப்பட்டிருந்ததால், பெண்ணவளின் மெல்லிய அதரங்களில் சிறு துளியாக அரும்பிய உதிரத்தின் சுவையை அவனது சுவையறியும் புலன் உணர்ந்து கொண்டதில்.

சட்டென அவளது இதழ்களைத் தன்னிடம் இருந்து விடுவித்தவனை மெல்ல திரும்பிப் பார்த்தவளின் விழிகளில் நீர்.

மூச்சு விடக்கூட உன்னை அனுமதிக்க மாட்டேன் என்பது போல் வெகு நேரம் அவளது ஸ்வாசத்தைத் தடை செய்திருந்தவனை, அவனது முரட்டு முத்தத்தின் விளைவால் பற்கள் பதிந்து பேதையவளின் செவ்வதரங்களில் குருதி வரச் செய்திருப்பவனை, தற்போது ஒருவருமற்ற கூடமாக இருந்தாலும் ஒரு வேளை எவரேனும் திடுமென வந்திருந்தால், தாங்கள் இருவரும் இருக்கும் நிலையைப் பார்த்திருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும் என்பதை எள்ளளவும் யோசிக்காது, உடும்புப் பிடியாகத் எனது இதழ்களைக் கடித்திருந்த இவரை நான் என்ன செய்வது?

சிந்தனைகளில் புத்தி மூழ்கடிக்கப்பட்டிருக்க, திரண்டிருந்த விழி நீர் மணிகளுடன் கலக்கமும் அதிர்ச்சியுமான முகத்துடன் அவனையே பார்த்திருந்தவள், அப்பொழுது தான் கவனித்தாள்..

அவனைப் புறம் தள்ள முயற்சித்துக் கொண்டிருந்ததில் ஒரு கரம் அவனது விரிந்த மார்பின் மீதும், மறுபுறம் கங்கணம் அணிந்திருந்த அவனது இடது கரப்புஜத்தின் மீதுமே இருந்ததே ஒழிய, தன்னை மறைக்க அவள் மீண்டும் மறந்துப் போனதை..


*****************************************

மேலாடை கிழிந்துப் போனதில் அதற்கு உள்ளாக இறுக்கக் கட்டியிருந்த மேல் கச்சையையும் மீறி பெண்ணவளின் திண்ணிய மார்பகங்கள் வெளிப்போந்திருக்க, அவள் திரும்பிய விநாடி வரை தன்னால் கடிக்கப்பட்டு உதிரத் துளி தெளித்திருக்கும் அதரங்களின் மீதே பார்வைப் பதித்திருந்த வர்ம இளவரசனின் பார்வை சட்டென அவளது தனங்களின் மீது பதிந்ததில் நிலைத்தடுமாறிப் போனான் என்றால்,

சிதைந்திருக்கும் ஆடைக்கும் இடையில் மறைந்தும் மறையாமலுமிருந்த அவளது பிற எழிலம்சங்கள் ஆடவனுக்கு உன்மத்தத்தை ஊட்டியதில், எதற்குமே கலங்காத அவனது இதயம் படபடத்துப் போனதில், பயிற்சிக் கூடத்தையே தாண்டியது போல் அதிர்ந்து துடிக்கத் துவங்கியது.

இது வரை தன் மேனியின் தென்றலும் தீண்டியிராத இரகசிய பாகங்களை ஆடவன் ஒருவனின் பார்வை வரைமுறையற்றுத் தீண்டிச் செல்வதை அறிந்து அதிர்ந்தவள், திடுமெனச் சுயநினைவு பெற்றவள் போல் தன்னை மறைத்துக் கொண்டவளாக அவனை விட்டு அகன்றவள் பயிற்சிக் கூடத்தின் வாயிலை நோக்கி ஓட,

"உடையவன் பார்த்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக உன்னை மறைத்துக் கொண்டு ஓடுகின்றாய் மகிழ்வதனி.. ஆனால் இக்கூடத்தை நீ தாண்டினால், உனது புரவியில் துவங்கி வழியில் தென்படுவோர் அனைவரின் கண்களும் உன் மீது தான் இருக்கும் என்பதை மறந்துவிட்டாயோ?" என்றான் கணீரென்ற கம்பீரமான குரலில், அப்பயிற்சிக் கூடமே அதிர்ந்து எதிரொலிக்கும் வகையில்..

அவனது வார்த்தைகளில் பாதி உண்மை இருக்கின்றது.. அதாவது இப்படியே வெளியே சென்றால் அனைவரின் கண்களுக்கும் தான் விருந்தாகப் போவது நிச்சயம்..

ஆனால் மீதி பாதி.. அதாவது உடையவன் என்று கூறிகின்றாரே. அப்படி என்றால் நான் இவருடையவள் என்று இவர் முடிவெடுத்துவிட்டாரா? அவ்வாறு முடிவெடுக்க இவர் யார்?

"உன்னை நான் கண்ட அன்றே எனக்கு உரியவள் ஆகிவிட்டாய் நீ, உன்னை நான் தழுவி அணைத்த வேளையிலேயே உனக்கு உடையவனாகிவிட்டேன் நான்... எனக்கு உரியவளான உன்னை இனி எவரும் உரிமைக் கொண்டாட நான் விடமாட்டேன்.. உனக்கு உடையவனாகிவிட்ட என்னை விட்டு இனி நீ விலகவும் நான் விடமாட்டேன்.."

தனது எண்ணங்களுக்கு ஏற்றவாறு விளக்கத்தைக் கொடுக்கும் அவனின் கூற்றில் சடசடவென உள்ளத்திற்குள் பல நூறு கேள்விகளும் சிந்தனைகளும் துலங்க, ஏறக்குறைய வாயிலை நெருங்கி இருந்தவளுக்குத் தன்னை நோக்கி நடந்து வரும் அழுத்தமான காலடிகள் கேட்கத் துவங்கியதில், ஏற்கனவே அவனது வலிய முத்தத்தால் படபடத்துக் கொண்டிருக்கும் தளிர் மேனியானது மயக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவது போல் கிறுகிறுக்க, சட்டென்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவளின் விழிகளில் உதயேந்திரன் கழட்டி வைத்திருந்த அவனது மேலாடைத் தென்பட்டது.

விசையைத் திருகியது போல் தனது கால்களுக்கு வேகத்தைக் கொடுத்தவள் சுவரை ஒட்டியிருந்த பீடத்தின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அவனது சட்டையை நோக்கி ஓட, அவள் செய்யவிருப்பதைப் புரிந்து கொண்டிருந்தாலும் அவளைத் தடுக்காது புன்சிரிப்புடன் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தவன், அவள் சட்டையை எடுத்துத் தன்னை மறைத்தவாறே வாயிலை நோக்கி மீண்டும் ஓட, இரண்டே எட்டுகளில் அவளைத் தாவிப் பிடித்தான்..

"இளவரசே! நீங்கள் செய்வது தவறு... எவரேனும் பார்த்துவிட்டால் எனது நிலைமையைச் சிறிது யோசியுங்கள்.."

குரல் நடுங்க அவளது மலருடல் முழுவதுமே உதறல் எடுக்க, நா தழுதழுக்கக் கூறியவளின் முன்புறமாக வந்து நின்றவன், தலையைக் குனியாது பார்வையை மட்டுமே கீழே தாழ்த்த, அவசரத்தில் அவள் தன்னைச் சரியாக மறைக்காமல் இருப்பதை உணர்ந்தவனாக, அவளின் தோள் மீது கிடந்த மேல்சட்டையை இழுத்து மார்பை மூடியவாறே,

"வதனி.. உனது மானத்தை எவ்வாறு எனது ஆடை இப்பொழுது காத்துக் கொண்டிருக்கின்றதோ, அதே போல் உன்னை இமைக்குள் வைத்து காக்கவும் இந்த உதயேந்திர வர்மன் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றான் என்பதை மறவாதே.. சந்திராவிடம் நீ எதிர்பார்க்கும் உதவி என்னவென்று என்னிடம் கூறு.. எனது உயிரை கொடுத்தேனும் அதனை நான் செய்து முடி.." என்று அவன் முடிக்கவில்லை.

தனது பெயரை முதன்முறை 'வதனி' என்று சுருக்கி உரிமையோடு அவன் அழைத்திருந்ததில் மதிமயங்கிப் போயிருந்தாலும், 'எனது உயிரைக் கொடுத்தேனும்' என்ற வார்த்தைகளில் இவரை இழந்தப் பிறகு நானா என்று தோன்றவும், சட்டென்று தனது பிஞ்சு விரல்களால் அவனது வாயை மூடியவள் 'பேசாதே' என்பது போல் மறுப்பாய் தலையசைத்தாள்..

தனது உதடுகளை மூடியிருந்த அவளின் வலது கரம் மேலாடையை விட்டுவிட்டதில் நழுவத் துவங்க, மீண்டும் வெளிப்போந்த அவளின் மேனியின் மீது பார்வையைப் பதிக்காமல், 'எனக்கு உண்டான உரிமையை நான் எடுத்துக் கொள்ளும் நேரம் வரும், அப்பொழுது உன்னை முழுதுமாக நான் அபகரித்துக் கொள்வேன்' என்று மனதிற்குள் நினைத்தவனாக மேலாடையைக் கொண்டு நன்றாக அவளைப் போர்த்தவும், கோர்த்திருந்த நீர் துளிகள் கன்னங்களில் வழிய, அதற்கு மேல் அங்கு நிற்க திராணியற்றவளாக விருட்டென்று கூடத்தை விட்டு வெளியேறினாள், வர்ம இளவரசனின் இதயத்தை ஆட்கொண்டிருந்த மகிழ்வதனி..

தொடரும்...

References:
சேணம் - Saddle
விகடம் - நகைச்சுவை, கிண்டல்
நுதல் - நெற்றி
கஸ்தானே வாள் - Kastane Sword
Ka..... Juppppppeerrr... ippovae 3 tyms padichuten 😁😁😂😂😂😎😎😎😜😜😜🙈🙈🙈🙈🙈🙈🙈Udhai ennavo poda nyt full ah nee dan dreams la vara pora... ❤❤❤❤❤❤❤
 

vidhya

New member
ரொம்ப நன்றாக இருந்தது.. வாட்போரில் வெற்றி பெற்றது உதயேந்திரவர்மனாக இருக்கலாம்.. ஆனால் உதயேந்திரவர்மனின் மனதை வென்றது மகிழ்வதனி..

நிஜமாக இது வெள்ளிக்கிழமை வரைக்கும் தாங்கும்..
 

mibrulz

New member
Mam..me too read it multiple times...wow enna oru rendition...the way UV expresses his love for the first time..athula kooda oru gethu portray pannirukeenga...wow..eppudi mam...just awesome...Friday varaikkum illama..this epi is going to remain in our hearts forever...but it creates more curiosity for us to read the next epi sooner...great work mam..keep rocking
 

JLine

Moderator
Staff member
Akkaaaaa.....wat an epi sema ka...udhaya n magizh war scene fantastic...udhaya ku possesive chumma high peakla iruku...atha vida kurumbu sariya kallan win panna enaku venunguratha eduthukuren sollitu lipsa kadichitiye athu🙈🙈.... atlast en udhaya luva sollitaru athuvum supera semaiya azhaga 😍😍... magizh um luv panra uyira kodupenu sonathaiye thaanga mudiyama azhara...nxt ena agumo waitng n chandra epadi react panuvan theriyala...totally lovely n romantic epi ka
Thank you so much Kani :love::love::love::love::love:
 

JLine

Moderator
Staff member
Mam..me too read it multiple times...wow enna oru rendition...the way UV expresses his love for the first time..athula kooda oru gethu portray pannirukeenga...wow..eppudi mam...just awesome...Friday varaikkum illama..this epi is going to remain in our hearts forever...but it creates more curiosity for us to read the next epi sooner...great work mam..keep rocking
Thank you so much dear.. I am not sure how you all will react in the next epi, but let's see:)
 

JLine

Moderator
Staff member
ரொம்ப நன்றாக இருந்தது.. வாட்போரில் வெற்றி பெற்றது உதயேந்திரவர்மனாக இருக்கலாம்.. ஆனால் உதயேந்திரவர்மனின் மனதை வென்றது மகிழ்வதனி..

நிஜமாக இது வெள்ளிக்கிழமை வரைக்கும் தாங்கும்..
நன்றி மா :)
 

mibrulz

New member
Thank you so much dear.. I am not sure how you all will react in the next epi, but let's see:)
No problem mam.. however u take t story...v have full faith in u..u Will do proper justice to it...luv Ur writing...from Harsha to Arjun to the 3 As..u r excelling beautifully
 

Subageetha

New member
அப்பாடா..முடிக்கும் வரை மூச்சு வரவில்லை...அப்பா..வார்த்தைகள் வரமாட்டேங்கர்த்து ஜெ‌பி...நிஜமாவே இது கற்பனைக் கதையானு யோசிக்குறேன்...இந்த எபிசோட் மட்டும் சொல்லல...பொதுவாவே உங்க எழுத்துநடை வித்யாசமா இருக்கு. வாழ்த்துக்கள்!
 
Top