• Dear Writers, இத்தளத்தில் எழுத விரும்புகிறவர்கள், jlinepublications@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலில் தொடர்பு கொள்ளவும். Dear Guest, Please register in the forum to read stories of the writers and post your valuable comments. Please email: jlinepublications@gmail.com or whatsapp: +91-6384850278 any login related queries.

Buy Tamil Novels online
JB Novels Books @ Amazon

Luna - Episode 38 & 39

JLine

Moderator
Staff member
1599755932928.png




லூனா - அத்தியாயம் 38


குறள் 1281.
உள்ளக் களித்தலும் காண மகிழ்தலும் கள்ளுக்கில் காமத்திற்கு உண்டு.

பொருள் :
காதல் இன்பம் ஏன் கள்ளுடன் ஒப்பிடப்பட்டது?

காதலரை நினைத்த அளவிலே களிப்புப் பெறுதலும், கண்ட அளவிலே மகிழ்ச்சி பெறுதலும், களித்தலையும் மகிழ்தலையும் தனக்கு இயல்பாகவுடைய கள்ளிற்கு இல்லை: காமத்திற்கு உண்டு.

BVLGARI RESORT, BALI

சிவந்த ஆம்பல் மலர் போன்று மேனிக் கொண்டவளின் அங்கங்கள் அனைத்துமே கன்றிப் போகும் அளவிற்கு, கள் உண்ட வண்டைப் போல் கோடி மாயம் செய்யும் பள்ளியறை வேள்வியில், புணர்ச்சி என்ற பேரின்பப் பெருவெள்ளத்தில், இரவின் மடியில் மனையாளுடன் இணைந்து மூழ்கிய அஷ்வத்தின் உள்ளமும் உடலும் உவகையுற, சூரியனின் எழுச்சியையும் மறந்து போனவனாய் பன்முறை சல்லாபித்தும் அடங்காது, இன்பத்தின் உச்சமடி நீ என்று இலயித்துப் போயிருந்தவன் தன்னவளை தனித்து விடும் பொழுது மறுநாள் மதியம் கடந்திருந்தது.

உடல் அசதிப் போக நெடு நேரம் நீராட்டம் செய்த பொன்னிலா உணவினையும் உண்டு முடித்தவளாய் ஸோஃபாவில் அமர்ந்து டிவிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவளின் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்தவாறே தனது அலைபேசியை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த அஷ்வத்தின் செவிகளில் மனைவியின் இதயத் துடிப்பு திடும் திடுமென அதிர்ந்து துடிப்பது போன்று கேட்டது.

படுத்தவாறே அவளை அண்ணாந்துப் பார்த்தவன் தலையை இலேசாக உயர்த்தி அவளின் இடது பக்க மார்பில் காதினை அழுத்திப் பதிய, அதுவரை மும்முரமாகத் தொலைக்காட்சியில் ஓளிர்ந்து கொண்டிருந்த பாடல் காட்சி ஒன்றினைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளுக்குக் கணவனின் செய்கை வித்தியாசமாகப் படவும், "என்னங்க?" என்றாள்.

"திடீர் திடீர்னு உன் ஹார்ட் பீட்ஸ் அதிகரிக்கிற மாதிரி இருக்கு நிலா.. அதை நீ ஃபீல் பண்ணலையா, என்ன?"

"தெரியலையேங்க.. ஆனா என்னமோ ரொம்ப டயர்டா இருக்கிறதுக்கணக்காவே இருக்குது.."

"ரொம்பப் படுத்திட்டேனோ? கொஞ்சமாவது உன்னைத் தூங்க விட்டுருக்கணும்.."

"அது இல்லைங்க, இது வேற மாதிரி இருக்கு.. வாய் எல்லாம் ரொம்பக் கசக்குறக்கணக்கா இருக்குது.. எப்பவும் வாமிட் வர மாதிரியே வேற இரு.." என்றவள் முடிக்க இயலாது சட்டென்று கணவனைத் தன்னிடம் இருந்து அகற்றிவிட்டு எழுந்தவளாய் ஓட்டமும் நடையுமாய்ச் சென்று குளியல் அறைக்குள் புகுந்தாள்.

"நிலா.. ஆர் யு ஓகே?"

வினவியவாறே அவளைப் பின் தொடர்ந்த அஷ்வத் தானும் குளியல் அறைக்குள் நுழைய, அங்கு வாஷ்பேசினில் வயிற்றில் இருக்கும் அனைத்துமே வெளியில் வந்துவிடுமோ என்பது போல் வாந்தி எடுத்துக் கொண்டிருந்தவளைக் கண்டவன் பதறிப் போனான்.

மதியம் தலைக்குக் குளித்திருந்ததில் கேசத்தைத் தளர விட்டிருந்தவளின் முடிக் கொத்தாக முன்னால் விழ, சட்டெனக் கேசத்தை இரு பக்கமும் பிடித்து அவளின் முதுகு புறமாகக் கொண்டு வந்தவன், குனிந்து வாந்தி எடுத்துக் கொண்டிருப்பவளின் தலையை அழுந்த பற்றிக் கொண்டான்.

குமட்டல் கொஞ்சமும் நிற்காது மேலும் மேலும் வாந்தி எடுத்துக் கொண்டிருந்தவளின் வயிற்றுக்குள் இப்பொழுது ஒன்றுமே இல்லை என்பது போல் அனைத்தும் காலியாக, ஒரு வழியாகக் குமட்டுவதை நிறுத்தியவளை மெள்ள நிமிர்த்திய அஷ்வத் தண்ணீரைத் திறந்து அவளது வாய் முகம் என்று அனைத்தையும் கழுவி முடிக்க, ஓய்ந்துப் போனவளாய் அவனது நெஞ்சில் சாய்ந்துக் கொண்டாள் அவன் மனையாள்.

"என்ன ஆச்சு நிலா?"

பதிலேதும் கூறாது அமைதியாகத் தன் மீது சாய்ந்திருப்பவளின் கன்னத்தைப் பற்றியவன் அவளது முகத்தைத் தன்னை நோக்கி உயர்த்த, ஒரு வித திணறலுடன் மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருப்பவளின் முகத்தில் தெரிந்த அதீத சோர்வும், சில நாட்களாகச் சந்தோஷம் கோபம் கவலை என்று மாற்றி மாற்றி ஊசலாடும் உணர்வுகளை அவள் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதற்கான காரணமும், வழக்கத்திற்கு மாறாக அவளது உடலிலும் குறிப்பாக அடிவயிற்றில் அதிகமாய்ப் படர்ந்திருந்த உஷ்ணத்திற்கான காரணமும் அஷ்வத்திற்குத் தன்னவளின் நிலையைத் தெளிவாக உணர்த்தியது.

சற்று முன் அவள் மடியில் படுத்திருக்கும் பொழுது தெரிந்ததே அதே போல் இரவு நேரங்களில் நெருங்கிப் படுத்திருக்கும் வேளையில் படபடத்து துடிக்கும் அவளது இதயத்தின் ஓசை தனது செவிகளுக்கே எட்டுவது போன்றும் இருந்ததற்கான முகாந்திரமும் அஷ்வத்திற்குப் புரிந்து போனது.

அப்படி என்றால் நான் நினைத்தது தான் சரி என்று சிந்திக்கத் துவங்கியவனின் புத்தி மானசீகமாக, 'நீ இவ்வளவு பெரிய தொழில் சக்ரவர்த்தியாக இருந்து என்ன பயன், மனைவியின் அயர்வையும் உடல் மாற்றங்களையும் புரிந்துக் கொள்ளாது அவளைப் பாடாய் படுத்திவிட்டாயே..' என்று ஏசத் துவங்க, மனம் கசந்துப் போனவனாய் அவளை மேலும் இறுக்கியவாறே தனக்குள் புதைத்துக் கொண்ட அஷ்வத்,

"சாரிடி, உன் நிலைமையை சரியா புரிஞ்சுக்காமல் உன்னை ரொம்பக் கஷ்டப் படுத்தியிருக்கேன்.." என்றான் மன்னிப்பு யாசிக்கும் சன்னமான தொனியில்.

"ம்பச்.. நீங்க என்னத்த கஷ்டப்படுத்திப் புட்டீகன்னு இம்புட்டு வெசனப்படுறீக? அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல.."

மெல்லிய குரலில் கூறியவள் மீண்டும் கணவனின் நெஞ்சில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொள்ள, மேல் மூச்சுக் கீழ் மூச்சு வாங்க தன் மீது சாய்ந்திருப்பவளின் தலையை ஆதரவாகக் கோதியவாறே, அவளே உணராது இருக்கும் அவளின் நிலையை உறுதிப் படுத்திக் கொள்ளும் ஆர்வத்துடன்,

"நிலா, எப்போலேருந்து இப்படி இருக்கு?" என்றான் ஆசையையும் ஆவலையும் தொக்கிய குரலில்.

"இப்பத்தேன் முதல் வாட்டி வாமிட் பண்ணிருக்கேன்.. இதுக்கு முன்னாடி வர மாதிரியே இருக்கும், ஆனா வராது.."

அவளின் சுவாசம் சீராகும் வரை காத்திருந்தவனாய் மணித்துளிகள் சில அமைதியாக இருந்தவன், அவள் சாந்தமடைந்ததை உறுதிப் படுத்திக் கொண்டு,

"நிலா, எப்போ உனக்குக் கடைசியா பீரியட்ஸ் ஆச்சு?" என்று வினவியதில் வெடுக்கென்று அவனை ஏறிட்டு நோக்கியவளின் கண்களும் ஆவலிலும் எதிர்பார்ப்பிலும் பளபளத்தது என்றால், அளவிலடங்கா சந்தோஷத்தில் அவளது குரல் தடுமாறத் துவங்கியது.

"எ.. எ... என்னங்க.. அ.. அ.. அது?"

"எனக்குத் தெரிஞ்சு உனக்கு இந்த மாசம் பீரியட்ஸ் ஆன மாதிரியே இல்லை நிலா.."

"ஆமாங்க, இந்த மாசம் ஆகவே இல்ல.. போன மாசம் எட்டாம் தேதித்தேன் கடைசியா.." என்றவள், சட்டென்று நிறுத்தி,

"ஆத்தி, அது போன மாசங்கூட இல்ல, அதுக்கும் முந்தின மாசம்.. இதைக் கூடக் கவனிக்காத இருந்திருக்கியேன்னா என்னை என்னத்தச் சொல்றது? இதை எப்படி நா மறந்துப் போனேய்னே தெரியலையே? அம்புட்டு சூதானமா இருந்திருக்யேன்ல?" என்று சிறு பிள்ளையாய் பரிதவிப்புடன் கேட்டதில், அவளின் கூற்றும் அதன் பொருளும் அஷ்வத்தின் இதயத்தில் மெல்லியதாய் ஒரு பனிச்சாரலை இனிமையாய் வீசச் செய்தது.

அயர்வையும் களைப்பையும் மீறி வெகு பளபளப்பாய் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த மனையாளின் சோபைக்கான காரணமும் இப்பொழுது நன்கு புலப்பட்டது.

"ஸோ, ஏறக்குறைய ரெண்டு மாசங்களுக்கு மேலா உனக்குப் பீரியட்ஸே ஆகலை?"

கணவனது முகத்தை விழிமூடாது ஏறிட்டவளாக, "ஆமாங்க.." என்றவள் சற்று நிறுத்தி மூச்சினை இழுத்துப் பிடித்தவளாக, அவனது சட்டையின் ஒரு பக்க நுனியை இறுக்கப் பற்றியவாறே, "ஏங்க அப்படின்னா, நா ப்ரெக்னெண்டா இருக்கேனா?" என்றாள் அத்தனை தவிப்பையும் சாரீரத்திலும் வதனத்திலும் தாங்கியவளாக.

ஏதோ யோசித்தவனாகச் சட்டென்று அவளது கரம் பற்றிய அஷ்வத், "வா.." என்றவாறே அழைத்துப் போக, "எங்கங்க?" என்று வினவியவளிடம், "ஹாஸ்பிட்டலுக்கு நிலா.." என்றான்.

"இந்த நேரத்திலேயா? அதுவும் இங்கன பாலிக்குள்ள எங்குட்டு போய் ஆஸ்பத்திரியைத் தேடுவீக?"

பதிலேதும் கூறாது மேன்ஷனை விட்டு வெளி வந்த அஷ்வத் அவளைக் காரினில் அமரச் செய்தவாறே சத்யாவிற்கு அழைத்தான்.

"சத்யா.. எங்க ரிசார்ட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே ஏதாவது ஹாஸ்பிட்டல் இருக்கான்னு பாருங்க.. எனக்கு இம்மிடியட்டா அப்பாயின்மெண்ட் வேண்டும்.. அதுவும் ஒரு கைனக்காலஜிஸ்ட் [Gynecologist] கிட்ட இருந்து.."

"என்ன சார், இந்த நேரத்தில்?"

"நிலாவுக்குத் தான் கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்லாத மாதிரி இருக்கு.. அதான்.."

"எதுவும் பிரச்சனையா?"

"நோ நோ, பிரச்சனை ஒண்ணும் இல்லை சத்யா, ஜஸ்ட் ஒரு செக்கப், அவ்வளவு தான்.."

"சரி சார்.. இப்பவே ஏற்பாடு பண்றேன்.."

"And Sathya, I need only female gynecologist..."

அஷ்வத்தின் அழுத்தமான குரலிலேயே அவனது எண்ணம் புரிய, அங்கு மறுமுனையில் சத்தமிடாது மெல்லிய முறுவலை உதிர்த்துக் கொண்ட சத்யா அக்கணமே பாலியில் இருக்கும் பெண் மகளிர் மருத்துவ நிபுணரை, அதுவும் அஷ்வத் தங்கியிருக்கும் ரிசார்ட்டுக்கு அருகிலேயே தேடத் துவங்க, கணவனின் கட்டளையில் அவனைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே வந்த பொன்னிலாவின் தோள் பற்றித் தன்னருகே இருத்திக் கொண்டவன்,

"என்னடி அப்படிப் பார்க்குற? இந்த நேரத்தில் திடீர்னு எப்படி அப்பாயின்மெண்ட் கிடைக்கும்னு பார்க்கிறியா? அமெரிக்கா மட்டும் இல்லை, இந்த உலகத்துல இருக்கிற நிறைய ஹாஸ்பிட்டல்ஸுக்கு, இண்டனேஷியா உட்பட, நம்ம மேட்வில் அறக்கட்டளையில் [charitable trust] இருந்து வருஷா வருஷம் மில்லியன்ஸ் அன்ட் மில்லியன்ஸ் ஆஃப் டால்ர்ஸ் நன்கொடை போகுது.. அதனால் கண்டிப்பா ஒரு நல்ல கைனக்காலஜிஸ்ட்டை சத்யா கண்டுப்பிடிச்சு சொல்லுவார்.." என்றான் அமர்த்தலான குரலில்.

"சரி, ஆனா அதுக்காக இந்த நேரத்தில கூட லேடி டாக்டரைத்தேன் பார்க்கணுங்கிறீகளே, அதேன்.."

"நிலா, டாக்டராகவே இருந்தாலும் என்னைத் தவிர வேற ஒருத்தன் உன்னைத் தொடுவது எனக்குப் பிடிக்காது.. அந்த வால்டரோட கை தான் கடைசியா உன் மேல பட்ட ஒரு அந்நியனோட கையாக இருக்கணும்.."

வெகு அழுத்தமான குரலில் கூறியவனின் முகமும் சட்டென்று இறுக்கமாய் மாற, இந்த அழகான சூழலில் எதற்கு அந்தக் கொடும் பாதகனை பற்றிப் பேச வேண்டும் என்று எண்ணியவளாய் கணவனின் கூற்றுக்கு ஆமோதிப்பவள் போல் பொன்னிலாவும் அஷ்வத்தின் தோள் சாய, ரிசார்ட்டில் இருந்து வெளிவந்து சாலையில் காரை அஷ்வத் செலுத்த துவங்கிய வேளை சத்யா அழைத்தான்.

"சார்.. நீங்க இருக்கிற ரிசார்டிற்குப் பக்கத்திலேயே ஹாஸ்பிட்டல் இருக்கு.. நம்ம அறக்கட்டளையில் இருந்து அவங்க ஹாஸ்பிட்டலுக்கும் நன்கொடைப் போகுது.. அதனால் ஃபீமேல் கைனக்காலஜிஸ்ட் தான் வேணும்னு சொன்ன உடனேயே ஏற்பாடு செய்யறதா சொல்லிட்டாங்க.. அநேகமாக நீங்க போகும் போது டாக்டர் அங்க உங்களுக்காகக் காத்திருப்பாங்க.. வேற எதுவும் வேணும்னாலும் என்னைக் கூப்பிடுங்க சார்.."

"ஷ்யூர் சத்யா.." என்ற அஷ்வத், சத்யா கொடுத்த மருத்துவமனையின் விலாசத்தைத் தனக்கு முன்னிருந்த திரையில் டைப் செய்ய [navigation system], அதில் ஒளிரிட்ட வழியில் விரைந்த அஷ்வத்தின் கார், அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வெகு அருகிலேயே இருந்த அந்த மருத்துவமனை வளாகத்திற்குள் சில மணித்துளிகளுக்குள்ளேயே நுழைந்தது.


***********************************************

"ஏங்க, எதுக்குங்க இம்புட்டுத் தண்ணிய குடிக்கச் சொல்றாக? ஏற்கனவே வாயில எதை வச்சாலும் வாமிட் வர மாதிரியே இருக்குது? இதுல இம்புட்டுத் தண்ணிய குடிக்கச் சொன்னா, குமட்டிக்கிட்டுத்தேன் வருது?"

மனம் ஒத்து வாழ்ந்து வரும் இளம் தம்பதியினரின் வாழ்க்கையில் மறக்க இயலாத பொக்கிஷமான தருணங்களில் ஒன்றல்லவா, அவர்களின் இனிமையான தாம்பத்தியத்தின் அழகிய சுவடாய், இனம் தழைக்கக் கவிதையாய் சின்னஞ்சிறுக் கரு ஒன்று பெண்ணவளின் மணி வயிற்றில் உதித்திருப்பதை அறிய நேரிடும் தருணம்.

பெண்மையின் இயற்கை உபாதைகளுக்கான நாட்களில் மட்டும் அவளை விட்டு, மற்ற நாட்களில் ஓர் இரவு கூட அவளைத் தனித்துவிடாது காமக் காவியத்தில் கோர்வையாய் தன்னவளுடன் உறவுக் கொண்டிருந்தவன்,

உயிருடன் உயிராய் கலந்த அழகிய தாம்பத்தியத்தின் பரிசாக அவளது கருகோளத்தில் விழுந்திருக்கும் தனது உயிரணு இன்று அவளின் வயிற்றில் சித்திரமாய் உதித்திருக்கும் தருணத்தை, ஆத்மார்த்தமாய் உணர்ந்தவனாக எதிர்பார்ப்பையும் பூரிப்பையும் சுமந்து அமர்ந்திருந்தான்.

கணவனின் உவகைக்கும் கர்வத்திற்கும் சற்றும் குறைவில்லாது மகிழ்ச்சியிலும் பேரானந்தத்திலும் பொன்னிலாவின் நெஞ்சமும் நிறைந்து இருந்தாலும், ஏறக்குறைய எட்டு வாரங்கள் கருவினை அவள் சுமந்திருப்பதை அவளது மாதவிடாய் தேதியை வைத்தும், அவளது இரத்த பரிசோதனை அறிக்கையை வைத்தும் கண்டு கொண்ட மருத்துவரிடம் அப்பொழுதே கர்ப்பத்தின் போது எடுக்கப்படும் ஸ்கேனையும் எடுக்கச் சொல்லியிருந்தான் அஷ்வத் [pregnancy ultra sound].

இரவு வேளையில் ஸ்கேன் எடுக்கும் தொழிநுட்ப கலைஞரை [ultrasonographer] வரவழைக்க இயலாதுப் போனதில் அந்நேரத்திலும் தானே ஸ்கேன் செய்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்த அந்தப் பெண் மகப்பேறு மருத்துவர், அதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்னதாகத் தண்ணீரைப் பருகச் சொல்லியிருக்க, அதற்குத் தான் இந்தப் புலம்பல் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள் அஷ்வத்தின் செல்ல மனையாள்.

"பேசிக்கிட்டே இருக்கன்.. வாயே திறக்காம உக்கார்ந்துருக்கீக.. எனக்கு மறுபடியும் வாமிட் வரக்கணக்கா இருக்கு.. இப்பவே பாத்ரூம் போகணும் போலவும் இருக்குது.. இதுல இன்னும் செத்த குடின்னு தொந்தரவுப் பண்ணுறீகளே.."

"ஒரு லிட்டர் தண்ணியாவது குடிக்கச் சொல்லியிருக்காங்க நிலா.. அப்ப தான் கருவோட வளர்ச்சி, அதனுடைய ஸைஸ் எல்லாமே சரியாகத் தெரியும்னு டாக்டர் சொன்னாங்க இல்லையா? கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோடி.. கமான், இதையும் குடிச்சு முடிச்சிடு.."

குமட்டிக் கொண்டு வருவதைத் தடுக்கவும் இயலாது வேறு வழியின்றிக் கசப்பான மருந்து ஒன்றினை அருந்துவது போல் நீரினைப் பருகியவளைக் கண்டு புன் சிரிப்பினை உதிர்த்தவனாய், "இதுக்கே இப்படின்னா, இன்னும் எப்படி டி செவன் மன்த்ஸ் குழந்தையைச் சுமப்ப?" எனவும்,

"ம்ம்ம்.. இந்த வாமிட்டத்தேன் என்னால தாங்க முடியலை.. மத்தப்படி குழந்தையெல்லாம் சந்தோஷமா சுமப்பேன்ல.." என்று உவகையாய் முறுவலித்தவளின் வதனம் கர்ப்பம் தரித்திருக்கும் சந்தோஷத்தில் அத்தனை அழகாய் மின்னியது.

மனையாளின் செவ்விய உதடுகள் கவிதையாய் விரிந்து புன்னகைத்ததில் ஓர் முறை சுற்றிலும் பார்த்த அஷ்வத் அவளின் முகம் பற்றி ஏந்தியவனாய் அவளின் கன்னத்தில் தன் உதடுகளைக் அழுந்த பதிய வைக்க, அந்நேரத்திலும் முத்தங்களை இட்டுக் கொண்டிருக்கும் கணவனைத் தள்ளியவாறே,

"ம்ப்ச்.. இதென்ன கோவிலு ஆஸ்பத்திரின்னுக் கூடப் பாக்காத முத்தம் கொடுத்துட்டே இருக்கீக.. எவிகளாவது வந்துப்புடப் போறாக.." என்றாள் கூச்சம் பிடுங்கித் திங்க.

"கோவிலா இருந்தால் என்ன, ஹாஸ்பிட்டலா இருந்தால் என்ன, நீ என் வைஃப் தானே.."

கருவினை சுமந்திருக்கும் மனைவியின் பேரெழிலில் ஒரு கணவனாய் அவளைக் கண்டு மதிமயங்கி இருந்தவனின் தாபம் அந்நேரத்திலும் ஊற்றெடுக்க, மீண்டும் அவள் முகம் நோக்கி குனிந்தவனை அவர்களின் அறைக்கதவு திறக்கும் ஒலி தடை செய்தது.

"அல்ட்ரா சௌண்ட் எடுக்க ஏற்பாடு பண்ணியாச்சு சார்.. வாங்க.."

அழைத்த மருத்துவரை தொடர்ந்து சென்றவர்களை ஒரு அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றவர் பொன்னிலாவை படுக்கச் செய்து அவளின் வயிற்றுப் புறத்தை மறைத்திருந்த புடவையை அகற்றச் சொல்ல, தனக்கு வெகு அருகில் நின்று கொண்டிருக்கும் கணவனைக் கண்டு வெட்கம் கொண்டவளாய், "நீங்க செத்த வெளிய இருக்கீகளா?" என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

"உன் வயித்துல இருக்கிறது என் குழந்தைடி, நியாபகம் இருக்குல்ல?"

சிரித்தவனைக் கண்டு நாணமுற்றவளாய் வேறு வழியின்றி வயிற்றுப் புறத்தில் இருந்த புடவையை அகற்ற, அதற்கென்று தயாரிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு சிறப்பு ஜெல்லை [gel] தடவிய மருத்துவர், டிரான்ஸ்ட்யூசர் [transducer] என்று அழைக்கப்படும் ஒரு சிறிய கோலை அவளின் வயிற்றின் மீது வைத்து அழுத்த, பொன்னிலாவின் தலைமாட்டிற்கு அருகில் வைக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சிறிய மின் திரையில் படங்கள் ஒளிரத் துவங்கியது.

அவர் அந்தக் கோலை நகர்த்த நகர்த்த திரையில் தோன்றிய காட்சிகளை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், ஒரு கட்டத்தில் தனக்கு வெகு அருகில் நின்று கொண்டிருக்கும் கணவனைச் சட்டென்று பற்ற, தானும் சற்று குனிந்தவனாய் அந்தத் திரையில் உன்னிப்பாய் பார்வையைச் செலுத்திய அஷ்வத்தின், எச்சூழ்நிலையிலும் நான் சலனமடையேன் என்று அந்நாள் வரை அறுதியிட்டு வாழ்ந்துக் கொண்டிருந்தவனின் நெஞ்சமே படபடத்துத் துடிக்க ஆரம்பித்தது.

மனையாளின் கருவறைக்குள், சுற்றிலும் வெண்ணிறமுமாய் அதற்கு நடுவில் ஒரு உள்ளங்கையின் அளவில் அடர்ந்த கறுப்பு நிறத்தில் குகைப் போன்று தெரிந்த இடத்தின் மத்தியில், வெண்மணிக் கதிராய் ஜனித்திருந்த அரை அங்குல நீளம் கொண்ட சின்னஞ்சிறு உருவம் ஒன்று தெரிந்ததில், தன்னையும் அறியாது மனைவியின் கரத்தை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டான் அஷ்வத்.

"That is the fetus [கரு].."

கூறிய மருத்துவர் கருவின் வளர்ச்சி, அதன் அளவு, கர்ப்பகால வயது [gestational age] என்று அனைத்தையும் விளக்க, அவரின் குரலையும் மீறி அழகிய தாளத்துடன் 'டப் டப் டப் டப்' என்று படபடத்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்த கருவின் இதயத் துடிப்பைக் கேட்டதில் பொன்னிலாவின் விழிகளில் நீர் கோர்த்தது என்றால், ஒரு தந்தையாய் அஷ்வத்தின் இதயத்தின் ஆர்ப்பரிப்பும் அடக்கமாட்டாது எழுந்தது.

"நான் சொன்ன மாதிரி கரு உருவாகி எட்டு வாரங்கள் ஆகியிருக்கு.."

கூறிய மருத்துவர் பொன்னிலாவின் வயிற்றில் அப்பியிருக்கும் ஜெல்லினைத் துடைத்தவாறே அவளை எழச் செய்ய, சட்டென்று தன் தோள் பற்றித் தன்னை எழ உதவிய கணவனைக் கண்டு மந்தகாச முறுவலித்தவள் புடவையைச் சரி செய்ய, அவள் கர்ப்பக் காலத்தில் செய்ய வேண்டிய பரிசோதனைகளையும், எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய ஊட்டச் சத்துக்களையும் பற்றிக் கூற துவங்கினார், அந்தப் பெண் மருத்துவர்.

"சிலருக்கு மார்னிங் சிக்னஸ் இருக்கும்.. வாமிட் வரும், அளவுக்கதிகமா சோர்வும் இருக்கும்.." என்றவர், "இருபத்தி ஒரு வயசு தான் உங்களுக்கு ஆகுது மிஸஸ் அஷ்வத் வில்சன்.. உங்க உடல் வேற வீக்கா இருக்கு.. அதனால் கொஞ்சம் கேர்ஃபுல்லாவே இருங்க.. நிறைய வைட்டமின்ஸ், காய்கறிகள், பழங்கள், சத்தான உணவு வகைகள் சாப்பிடுங்க.. மார்னிங் சிக்னஸ் இருந்தாலும் இதை எல்லாம் சாப்பிடாமல் விட்டுடாதீங்க.. அடுத்த வாரம் அமெரிக்கா திரும்புறேன்னு சொன்னீங்க, அங்க போனதும் உங்களுக்குப் பிடித்த மாதிரி மகளிர் மருத்துவரை பார்த்துக்கங்க, ரெகுலர் செக்கப்புக்கு போங்க.." என்று அறிவுரைக் கூற, மெள்ளத் தனது தோள் வளைவிற்குள் மனைவியைக் கொண்டு வந்த அஷ்வத்தின் செயல் மருத்துவருக்குச் சொல்லாமல் சொல்லியது, இந்தப் பெண் தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ள மறந்தாலும் இவன் விட மாட்டான் என்று.

பின் ஏறக்குறைய இரவு பத்து மணி ஆகியிருக்கும் வேளையில் அந்த மருத்துவமனையையே கிடுகிடுக்கச் செய்வது போல் தேவையான உபகாரணங்கள், பரிசோதனைகளுக்கான கருவிகள் என்று அனைத்தையும் வரவழைத்துவிட்டானே.

மருத்துவரிடம் நன்றி பகர்ந்தவன் காரில் ஏறிய மறு நிமிடமே தன் தாத்தாவிற்கும் பெற்றோருக்கும் விஷயத்தினைப் பகிர, இன்னும் ஒரு வாரம் கழித்து லாஸ் ஆஞ்சலஸ் திரும்பலாம் என்று திட்டமிட்டிருந்தவர்களை உடனே வரப் பணித்த தாத்தாவின் விருப்பப்படி மறுநாளே பாலியை விட்டு கிளம்பினர் இருவரும்.

*******************************************************

Van Nuys Airport

சான் பெர்னாண்டோ பள்ளத்தாக்கின் மையத்தில் அமைந்துள்ள வான் நியூஸ் விமான நிலையம் (வி.என்.ஒய்) உலகின் பரபரப்பான பொது விமான நிலையங்களில் ஒன்றாகும்.

வர்த்தகமற்ற விமான [non commercial planes/private jets] பயணத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட, பல்வேறு தனியார், கார்ப்பரேட் மற்றும் அரசாங்க விமானத் தேவைகளுக்குச் சேவை செய்யக் கட்டப்பட்டிருக்கும் வி.என்.ஒய், தெற்கு கலிபோர்னியா விமான நிலைய அமைப்பில் ஒரு முக்கியப் பங்கைக் கொண்டுள்ளது.

லாஸ் ஆஞ்சலஸின் மேற்கே அமைந்துள்ள, பிவர்லி ஹில்ஸில் இருந்து ஏறக்குறைய இருபது மைல்கள் தூரத்தில் இருக்கு வான் நியூஸ் விமான நிலையத்திற்கு அந்த வயதிலும் விரைந்து வந்தவராய், பேரனையும் பேத்தியையும் எதிர்பார்த்து பெரும் ஆவலுடன் காத்துக் கொண்டிருந்தார் மேத்யூ வில்சன்.

அஷ்வத்தின் பிரத்யேக விமானம் [Bombardier Global Express] தரை இறங்கியதுமே அதனை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாய்ச் சென்றவரின் உள்ளம், காலையில் இருந்து நிற்காது வாந்தி எடுத்துக் கொண்டிருந்ததில் மிகுந்த அயர்வுத் தாக்கியதில் ஓய்ந்துப் போனவளாய் விமானத்தின் படிகளில் மெல்ல இறங்கிக் கொண்டிருந்த பொன்னிலாவையும், அவளை விடாது அவளது கையைக் கெட்டியாகப் பற்றியவனாய் தொடர்ந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்த அஷ்வத்தையும் கண்டதில் நிம்மதியில் நிறைந்து போனது.

சின்னவர்களின் பாதங்கள் தரையில் தொட்டதுமே அவர்களை ஆரக் கட்டித் தழுவிக் கொண்டவராய்,

"You are bound to be one of the best parents in the world.. Congratulations on being pregnant and you are the most beautiful soul I've ever seen Ponnila.." என்றவர் சட்டென்று நிறுத்தி, "என் சுமித்திராவைப் போல்.." என்று முடிக்க, மனம் குளிர்ந்து வாழ்த்திய பெரியவரை இறுக்க அணைத்துக் கொண்ட இளையவர்கள் அவருடன் இணைந்து விமான நிலையத்தை விட்டு வெளி வர, மாளிகைக்குச் செல்லும் வழியில் எதிர்பாராதவிதமாகச் சந்தித்தனர் லூனாவையும், அவள் அன்னையையும்.

குழந்தையின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு கடையில் இருந்து வெளிவந்த லூனாவின் அன்னை அவர்களின் காரினை நோக்கி நடந்து கொண்டிருக்க, அந்த வளாகத்திற்கு அருகில் இருந்த சாலையின் சிக்னல் ஒன்றில் காரை நிறுத்தியிருந்த அஷ்வத் லூனாவைக் கண்டவன் பொன்னிலாவிடம் கூற, உடனே குழந்தையைக் காண வேண்டும் என்று செல்லப் பிடிவாதம் பிடித்தாள், அவன் ஆசை மனையாள்.

கர்ப்பவதியான மனைவியின் கொஞ்சலான கெஞ்சலில் சட்டென இறங்கி வந்தான் அஷ்வத்.

ஏனெனில் கடந்த ஐந்து மாதங்களாகப் பல முறை பொன்னிலாக் கேட்டும் குழந்தை லூனாவை அவள் சந்திப்பதற்கு அஷ்வத் சம்மதிக்கவே இல்லை.

வால்டர் டக்ளஸின் விஷயத்தில் பொன்னிலாவின் பெயர் எங்கும் அடிப்படாது இருக்கப் பல ஆயிரம் டாலர்கள் செலவு செய்து காவல் துறையினரையும் மற்றவர்களையும் அஷ்வத் அடக்கி வைத்திருக்கும் சூழ்நிலையில், ஒரு வேளை குழந்தையைப் பொன்னிலா சந்திக்கச் செல்லும் நேரம் பத்திரிக்கையாளர்களோ அல்லது தொலைக்காட்சி நிருபர்களோ லூனாவை பேட்டி எடுக்க வந்திருந்தால், பொன்னிலாவை அங்குக் காண்பவர்கள் அதிநிச்சயமாய் அவளைப் பற்றிக் குடைந்தெடுக்க ஆரம்பிப்பார்கள்.

அது மட்டும் அல்லாது பொன்னிலாவைப் பற்றி எக்காரணம் கொண்டும் பேசக் கூடாது என்று அந்த ஐந்து வயது குழந்தையிடம் விண்ணப்பித்திருந்த அஷ்வத்தே பிரமிக்கும் வகையில், மறதியாகவோ அல்லது விபத்தாகவோ கூட லூனாவும் ஒரு வார்த்தை பொன்னிலாவைப் பற்றி உதிர்க்கவில்லை.

அதே போன்று அவள் அன்னையின் வேண்டுதல்களின் படியும் லூனா கடத்தப்பட்டதிற்கு அடுத்துச் சில நாட்கள் காவல்துறையினர் குழந்தையிடம் சில கேள்விகள் கேட்டுவிட்டு, ஏற்கனவே வால்டரின் வீட்டில் அவள் சந்தித்திருந்த அதிர்ச்சியுடன் இணைந்து இப்பொழுது மாற்றி மாற்றி அவளிடம் வினாக்களையும் தொடுப்பது குழந்தையின் மூளையில் பதிந்து பின் உளவியல் அதிர்ச்சியை [psychological trauma] ஏற்படுத்தும் என்ற அச்சத்தில் அவளை அண்டாதுவிட்டனர்.

இப்பொழுது ஏறக்குறைய ஐந்து மாதங்களுப் பிறகு குழந்தையைப் பார்க்கவும், அவளை உடனே சந்திக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்த துவங்கினாள், பெரியவள்.

இதற்கு மேலும் மனையாளிடம் மறுப்புத் தெரிவிக்க விரும்பாத அஷ்வத் சட்டென்று ஒப்புக் கொண்டவன் லூனா நிற்கும் கடைக்கான பார்க்கிங் லாட்டினுள் காரினை திருப்ப, காரில் இருந்த இறங்கிய பொன்னிலாவை வெகு தொலைவிலேயே பார்த்துவிட்ட அந்தச் குட்டி மழலையும் தலை கால் புரியாத சந்தோசத்தில் பெரியவளை நோக்கி ஓடி வந்தது.

பிடித்திருந்த கணவனின் கரத்தை சட்டென விட்ட பொன்னிலாவும், "ஹேய், நிலா ஓடாதடி.." என்று சற்றே உரத்தக் குரலில் கத்துபவனின் கூற்றை அசட்டை செய்தவளாகக் குழந்தையிடம் ஓட, முகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்துப் போக, பழுப்பு நிற கேசம் அலையலையாய் காற்றில் விசிறி ஆட, நீல நிற கருவிழிகள் உருண்டோட, வெண் முத்துப் பற்கள் தெரிய அதரங்களைத் திறந்து சிரித்தவாறே, "ஹாய் ஆன்டி...." என்று மிழற்றியவளாய் பொன்னிலாவின் மீது ஒரே தாவில் ஏறிய சின்னவளின் வேகத்தில் அஷ்வத்திற்குப் பக்கென்றது.

'ரெண்டுக்கும் சரியா இருக்கும்..' என்று மனத்திற்குள் புலம்பியவாறே விடுவிடுவென்று வேக அடிகள் எடுத்து வைத்து மனைவியை நெருங்கியவன்,

"என்னடி இது? இன்னும் சின்னக் குழந்தைன்னு நினைப்பா உனக்கு? ஒரு குழந்தைக்கு அம்மாவாகப் போற.. எத்தனை தடவை சொல்றது?" என்று சலித்தவாறே லூனாவை அவளிடம் இருந்து வாங்க கரங்களை நீட்ட, அதற்குள் பொன்னிலாவின் கழுத்தை இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டு அவளின் கழுத்து வளையில் அழகாய், அழுத்தமாய் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டது அந்தப் பிஞ்சு.

"I missed you so much Aunty.. ஆனால் அஷ்வத் அன்க்கில் தான் நான் உங்களைப் பார்க்கவே கூடாதுன்னு ஸ்டிரிக்டா கண்டிஷன்ஸ் போட்டுடாங்க.. அதனால் மாம்மும் உங்களைப் பார்க்க என்னை விட மாட்டேனுட்டாங்க.."

"I missed you too baby.. உன்னைப் பார்க்கக் கூடாதுன்னு என்கிட்டேயும் இந்த அஷ்வத் அன்க்கில் கண்டிப்பா சொல்லிட்டார்.. அதான் என்னாலயும் உன்னைப் பார்க்க வர முடியலை.."

சிறியவர்கள் இருவரின் பிணைப்பையும் வார்த்தைகளையும் கண்டு அப்பொழுது தான் அவர்களை நெருங்கியிருந்த தாத்தா மேத்யூ வில்சனின் நெற்றிச் சுருங்கியது ஐயுறவில், பிறகு புருவங்கள் உயர்ந்தன, எதனையோ குறிப்பாய் உணர்ந்துக் கொண்டதில்.

தங்களின் அருகே நின்றிருந்தாலும் எதுவும் பேசாது அமைதியாக இருக்கும் தாத்தாவின் முக மாறுதல்களையும், வியப்பிலும் அளவிடுகையிலும் அவரது கண்கள் இடுங்கி இருப்பதையும் கண்ட அஷ்வத், இதற்கு மேலும் இவர்களைப் பேசவிட்டால் அனைத்து இரகசியங்களும் வெளியில் வந்து விடும் வாய்ப்பு இருக்கின்றது என்பதை உணர்ந்தவனாய், லூனாவை வலிய மனைவியிடம் இருந்து வாங்கியவாறே,

"Ella tiene ocho semanas de embarazo. Solo quiero que evite levantar objetos pesados, lo siento.. [அவள் எட்டு வார கர்ப்பிணி. கனமாக எதனையும் அவள் தூக்குவதைத் தவிர்க்க வேண்டும், மன்னிக்கவும்].." என்றான் ஸ்பேனிஷ் மொழியில் தன்னையே பார்த்திருக்கும் லூனாவின் அன்னையிடம்.

அஷ்வத் பேசியது சரியாகப் புரியாமல் அவனையே அண்ணாந்து பார்த்திருந்த லூனாவின் கரத்தைப் பற்றிய பொன்னிலா,

"உன்னைப் போலவே எனக்கும் ஒரு பாப்பா வரப் போகுது.. அதைத்தேன் சொல்றாக.." என்று விளக்க, அவளின் தமிழை லூனாவிடம் மொழிப் பெயர்த்தான் அஷ்வத்.

"அப்போ நீங்க என்னைப் பாத்துக்கிட்ட மாதிரி நான் உங்க குழந்தையைப் பத்திரமா பார்த்துக்கிறேன்.. நானே அவளை ஸ்கூலுக்கு எல்லாம் கூட்டிட்டுப் போறேன்.. ரோட்டை க்ராஸ் பண்ணும் போது ஜாக்கிரதையாக ரெண்டு பக்கமும் பார்த்துட்டுக் கிராஸ் பண்ண சொல்லிக் கத்துக் கொடுக்கிறேன்.. எப்பவும் அவள் கையைப் பிடித்து அழைச்சிட்டுப் போறேன்.. எந்த ஸ்ட்ரேஞ்சர்ஸ் [strangers/அந்நியர்கள்] கிட்டேயும் பேசக் கூடாது, யாருக் கூப்பிட்டாலும் உடனே அவங்களை நம்பிப் போகக் கூடாதுன்னு குழந்தைக்கு நான் சொல்லிக் கொடுக்கின்றேன்.. அஷ்வத் அன்க்கில் சொல்றது எதுவானாலும் அதை மறுக்காம கேட்டுக்கணும்னு சொல்றேன்.."

முத்துப் பற்கள் எழிலாய் தெரிய அஷ்வத்தின் தோளில் சலுகையாய் சாய்ந்தவாறே வெள்ளைப் புன்னகையுடன் விசமமில்லா உள்ளத்துடன் கூறிய லூனாவை எக்கி மிருதுவாய் பொன்னிலா முத்தங்களைப் பதிக்க, இதற்கு மேலும் இங்கு இருந்தால் குழந்தை வாய்த் தவறி எதனையும் தாத்தாவிடம் கூறிவிடும் வாய்ப்பு இருக்கின்றது என்பதை உணர்ந்து கொண்ட அஷ்வத் குழந்தையை அவள் அன்னையிடம் ஒப்படைத்தவன், மனைவியை அங்கிருந்துக் கிளப்ப எத்தனிக்க,

"பேபி பொறந்ததும் கண்டிப்பாகச் சொல்லி அனுப்புங்க அஷ்வத் அன்கில்.. நான் ஹாஸ்பிட்டலுக்கே வந்து பேபியைப் பார்க்கணும்.." என்று உரத்தக் குரலில் கத்திய லூனாவின் சொற்கள் தம்பதியரின் செவிகளில் தேனாய்ப் பாய்ந்தது.

"கண்டிப்பா... உனக்குச் சொல்லாமலா?"

கூறியவனாய் சின்னவளிடமும் அவளின் அன்னையிடமும் விடைப் பெற்ற அஷ்வத் பொன்னிலாவை காரின் பின்னிருக்கையில் அமரச் செய்தவன் காரினைக் கிளப்ப, கணங்கள் சில கழித்து மெள்ள பேரனின் புறம் சாய்ந்தவராய் அவனது காதோரம் குனிந்த மேத்யு வில்சன்,

"So the unidentified stranger who gave the clues to the police about Luna's kidnapping is... [எனவே லூனா கடத்தல் குறித்துப் போலீசாருக்குத் துப்பு கொடுத்த அடையாளம் காணப்படாத அந்நியர்]..." என்று முடிக்காது நிறுத்தியவர், பிறகு,

"நீ எமகாதகன்னு எனக்குத் தெரியாதா அஷ்வத்? நீயா விரும்பி சொல்லணும்னு நினைக்கிற விஷயத்தை மட்டும் தான் சொல்லுவ, மற்றதை எவ்வளவு அழுத்திக் கேட்டாலும் சொல்ல மாட்டன்னு எனக்கும் தெரியும்.. அதனால் கண்டிப்பா லூனாவுக்கும் பொன்னிலாவுக்கும் இடையில் நடந்தது என்னன்னு நான் இப்போ கேட்கமாட்டேன்.. ஆனால் நிச்சயமாக நீயா என்கிட்ட ஒரு நாள் சொல்லுவ.. அது வரைக்கும் நான் வெயிட் பண்றேன்.. ஒகே?" என்று சீண்டல் நகையுடன் இரகசியமாய்க் கிசுகிசுத்ததில், அஷ்வத்தின் இதழ்களிலும் சிறு முறுவல் படர்ந்தது.


**********************************************************************************

ஏறக்குறைய அரை மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு அவர்களின் கார் மாளிகையின் வளாகத்திற்குள் நுழைய, அங்கு ஏதோ மகாராணியை வரவேற்பதை போன்று வீட்டின் பிரதான வாயிலிற்குச் செல்லும் பாதையில் இரு பக்கமும் பவித்ரா உட்படப் பணியாளர்கள் நிற்க, நடுவில் நின்றிருந்தனர் அஷ்வத்தின் பெற்றோர், ஷ்ரேயா, அவளது கணவன் ஜானத்தன், மற்றும் சத்யாவும் நந்தனாவும்.

தாத்தாவின் வழிகாட்டுதலின் படி ஆலம் கரைத்த வெள்ளித்தட்டை கைகளில் பிடித்துச் சாண்ட்ரா நிற்க, தன்னை வெகு ஆர்வத்துடன் நோக்கியவாறே உவகைப் பொங்க நின்றிருந்த கணவனின் குடும்பத்தாரையும், கனிவும் கருணையுமாகத் தன்னை வரவேற்க நின்றிருந்த ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட பணியாளர்களையும் கண்ட பொன்னிலாவின் மனத்தினில் ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு முதன்முறை இந்த மாளிகையினில் காலடி எடுத்து வைத்த நாள் படர்ந்தது.

சின்னவளின் விழிகளில் அன்று போல் இன்றும் நீர் சுரந்தது.

கார் நிற்கவும் கீழிறங்கிய அஷ்வத் மனைவியின் புறம் வந்தவன் அவள் இறங்குவதற்கு ஏதுவாகக் கதவினைத் திறக்க, எத்தனையோ முறை அவ்வாறு செய்யாதீர்கள் என்று கூறியும் ஏதோ தான் ஒரு முதலாளிப் போன்று காரைவிட்டு இறங்கும் நேரம் எல்லாம் தனக்குக் கதவைத் திறக்கும் கணவனைக் கண்டு செல்லக் கோபம் எழுந்தாலும், கண்ணீர் திரண்டிருக்கும் கண்களால் அவனை முறைக்க இயலாது தவித்துப் போனாள் அவன் மனையாள்.

தன்னவளின் சஞ்சலத்தையும் கலக்கத்தையும் உணர்ந்துக் கொண்டவனாக அவளின் கரம் பற்றிய அஷ்வத், மகிழ்ச்சியில் நடுங்கும் மனைவியின் மெல்லிய விரல்களுக்குள் தனது வலிய விரல்களை நுழைத்து பிணைத்துக் கொண்டவனாய் வாயிலை நோக்கி நடக்க, தம்பதியருக்கு ஆலம் சுற்றிய சாண்ட்ரா மருமகளின் நெற்றியில் திலகம் இட்டு முடித்த மறு கணமே அவளைச் சுற்றி சூழ்ந்துக் கொண்டனர் பணியாளர்கள் அனைவருமே, ஆண், பெண், கறுப்பு, வெள்ளை என்ற பேதமே அல்லாது.

சந்தோசத்திலும் பூரிப்பிலும் நெஞ்சம் விம்ம பணியாளர்கள் படை சூழ மாளிகைக்குள் நுழைந்த பொன்னிலா அங்கு மாட்டப்பட்டிருந்த சுமித்திரா பாட்டியின் புகைப்படத்திற்கும், அதன் அருகில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் சாமி படங்களின் முன்னும் நின்றவளாய் விழிகளில் நீர் திவலைகள் திரள மனதார நன்றியுரைத்தாள்.

"A mouse can look at a king, but a king won't often look at a mouse." - says the old proverb.

பணியாளர்களையும் வேலையாட்களையும் தனது குடும்பத்தினராய் எண்ணி அவர்களிடம் அளவிலடங்காத அன்பும் நேசமும் கொண்ட சின்ன எஜமானியின் மணி வயிற்றில், பொக்கிஷமாய் உருவாகியிருக்கும் தங்களின் இளைய வாரிசினையும் வரவேற்க விரும்பியவர்களாக, அவள் மனம் தித்திக்கும் வகையில் அவளைச் சுற்றி நின்று கலகலவெனப் பேசிக் கொண்டிருக்க,

"Pregnancy is the only time in life when you'll fall in love with someone you haven't met அப்படின்னு சொல்வாங்க சார்.. அது எவ்வளவு உண்மைன்னு இப்போ புரியுது.. என்னவோ எங்களுக்கே குழந்தைப் பிறக்கப் போற மாதிரி அவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கு சார்.." என்ற சத்யாவின் கூற்றில் அஷ்வத்தின் மெய் சிலிர்க்கவில்லை என்றால் தான் ஆச்சரியம்.

[நீங்கள் அது வரை சந்தித்திராத ஒருவர் மீது அன்பு கொள்வதென்றால், அது கர்ப்பத்தில் இருக்கும் குழந்தையின் மீதாக மட்டுமே இருக்க முடியும்..]

சத்யாவின் வார்த்தைகளை அங்கீகரிப்பது போல் அவனது தோளை இலேசாகத் தட்டிய அஷ்வத் நந்தனாவின் புறம் திரும்பியவனாக,

"இதே மாதிரி கூடிய சீக்கிரம் நானும் உங்களுக்கு வாழ்த்து சொல்லணும்னு ஆசைப்படறேன், ஆனா நீங்க தான் கல்யாணம் செய்யறதுக்கே இவ்வளவு நாள் தள்ளிப் போடுறீங்களே?" என்றதில் சத்யாவின் மனம் கவர்ந்தவளின் வதனம் செவ்வானமாய்ச் செக்கச் சிவந்து போனது.

"நான் எங்க சார் தள்ளிப் போட்டேன்?? இதோ இந்த அம்மணி தான்.. அப்போ என்னவோ ஒரு வருஷம் வெயிட் பண்ணலாம்னு சொன்னா, அதனால் எனக்காக ஆசை ஆசையாய் தூது போன என் ஆண் தேவதையைக் கூட நான் கொஞ்சம் கண்டுக்காமல் விட்டுட்டேன்.. இப்ப என்னடான்னு இன்னும் ஒரு வருஷம் ஆகட்டும்னு சொல்லுறா.. இப்போ போய் அவரைத் திரும்பவும் எனக்குத் தூது போங்கன்னு சொன்னால், நீ யாருன்னு என்னை அவர் கேட்டுட்டால், நான் வேற ஒரு க்யூபிடுக்கு [cupid] எங்க சார் போறது?"

அலுத்துக் கொண்டவனாய் அரற்றும் சத்யாவின் கரத்தினைச் சட்டெனப் பற்றிய நந்தனா வன்மையாய் அவனது விரல்களை முறுக்கியவாறே இறுக்கிப் பிடித்தவளாய்,

"என்ன, சந்தடி சாக்குல எங்க அப்பாவையும் இதுல இழுக்குறீங்க?" என்று அழுத்தமான குரலில் வினவவும்,

"நீங்களே பாருங்க சார்.. எவ்வளவு பெரிய விஷயம் சொன்னேன், அதை எல்லாத்தையும் தெளிவா விட்டுட்டு சரியா அவங்க அப்பாவை பற்றிப் பேசியதை மட்டும் இழுத்துப் பிடிச்சிட்டு நிக்கிறா? இவளை எல்லாம் என்ன சார் பண்றது?" என்று அஷ்வத்தின் புறம் திரும்பாமலேயே தன்னவளின் மீதே பார்வையைப் பதித்தவனாய் புலம்பியதில் சத்தியமாய் விநாடி நேரம் குழம்பிப் போனான் அஷ்வத்.

"யு மீன் விஷ்வநாத் அன்க்கில்? ஓ! அவரைத் தான் க்யூபிடுன்னு சொல்றீங்களா?" என்றவன் வாய்விட்டு சிரித்தவனாக,

"எனிவேய்ஸ், எனக்குத் தெரிஞ்சு உங்க இரண்டு பேருடைய மேரேஜுக்கும் எந்தத் தடையும் இருக்கிறதாகத் தெரியலை, பிறகு ஏன் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? பட், இது உங்களோட வாழ்க்கை, ஸோ.." என்றவன் முடிக்கவில்லை.

"ஐயோ சார், நீங்க அப்படி எல்லாம் சொல்லக் கூடாது.. இதோ பாருங்க, நீங்க பேசிட்டு இருக்கும் போது கூட என் கை முட்டியே உடையற அளவுக்கு எப்படி இறுக்கிப் பிடிக்கிறான்னு.. இந்த நேரத்தில் நீங்களும் என்னைக் கைவிட்டுடக் கூடாது.."

சன்னமான குரலில் அலறியவனைக் கண்டு திகைத்த நந்தனா, ஒரு முறை அஷ்வத்தை ஏறிட்டு நோக்கியவளாகப் பின் மீண்டும் தன்னவனின் புறம் திரும்பி,

"சரி, அடுத்த முகூர்த்தத்திலேயே நம்ம கல்யாணத்தை வச்சுக்கலாம், போதுமா? அதுக்கு ஏன் இப்படி அலறுரீங்க??" என்று அவனை அடக்க முற்பட, தான் காதல் சொன்ன அன்றில் இருந்து எவ்வளவு கெஞ்சியும் திருமணத்திற்கு ஒத்துக் கொள்ளாதவள் திடீரென்று எதிர்பாராதவிதமாகச் சம்மதித்ததில் தன்னவளை அக்கணமே அள்ளி அணைத்துக் கொள்ளத் துடித்தன சத்யாவின் கரங்கள்.

"அப்படின்னா என் கையை விடுடி நந்து, தாலிக் கட்டுறதுக்கு மட்டும் இல்ல, இன்னும் எது எதுக்கோ என் கை வேணும்ல? அப்புறம் உனக்குத் தான் கஷ்டம்.."

தன் காதோரம் இலேசாகக் குனிந்தவனாய் கூறிய வார்த்தைகளில் அதற்கு மேலும் இங்கு இருந்தால் கூச்சத்தில் சுருண்டு விடுவோம் என்று எண்ணியவளாக, "எப்பப்பாரு டபில் மீனிங்கிலேயே பேசிக்கிட்டு, நீங்க திருந்தமாட்டீங்க.." என்று கூறியவளாய் விலக எத்தனிக்க, விடாது இப்பொழுது அவளது கரத்தை தான் இறுக்கிப் பற்றியவனாக,

"கல்யாணத்துக்குப் பிறகு ஒரே ஒரு மீனிங்கிலேயே எல்லாத்தையும் பேசுறேன், அதாவது இப்போ மறைமுகமாகச் சொல்றதை அப்போ ஸ்ட்ரெய்ட்டா சொல்றேன்.." என்று புன்னகையுடன் கூற,

"நீயும் அடங்கமாட்ட, உன் வாயும் அடங்காது.." என்றவாறே சத்யாவிற்கும், அவர்களுக்கு வெகு அருகில் நிற்கும் அஷ்வத்திற்கும் மட்டுமே கேட்குமளவிற்கு முணுமுணுத்தவளாய் நந்தனா அவ்விடத்தை விட்டு அகல, அவர்களின் ஊடலையும் சீண்டலையும் ரசித்தவனாய் வாய் விட்டு சிரித்த அஷ்வத்தின் பார்வை தன்னவளிடம் சென்றது.

இன்னமும் அவளிடம் ஒரு சோர்வு தெரிந்தாலும், வெகு நேரம் சென்றும் பணியாளர்களை விட்டு நகராதவளாய் காலையில் இருந்து குமட்டிக் கொண்டிருந்ததில் ஏற்பட்ட தொய்வையும் மறந்து கலகலவென்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் மனையாளைக் கண்டு சலித்துப் போனவனாய், "எக்ஸ்க்யூஸ் மீ.." என்ற அஷ்வத்தின் குரலில் மறுவிநாடியே எள் விழுந்தால் கூடக் கேட்கும் அளவிற்கான நிசப்தம் அந்த மாளிகை முழுவதையுமே நிரப்பியது.

அனைவரும் சட்டென்று சத்தம் வரும் திசை நோக்கி திரும்ப, இரு கைகளையும் இலேசாக உயர்த்தி அசைத்தவனாக, "ப்ளீஸ்.." என்றவாறே பணியாளர்களை விலகச் செய்ய, முதல் முறையாகத் தங்களிடம் ப்ளீஸ் என்ற வார்த்தையை உபயோகிப்பவனைக் கண்டு பெரும் வியப்பை எய்தினாலும், அவனின் சைகைக்கு அர்த்தத்தைப் புரிந்துக் கொண்டவர்களாய் விருட்டென்று நகர்ந்தவர்கள் அவன் செல்லும் அளவிற்கான பாதையை விட்டு இரு பக்கங்களாகப் பிரிந்து நிற்க, சில அடிகள் தொலைவில் நிற்கும் மனைவியை நோக்கி நடந்தவன், அவளை நெருங்கியதுமே,

"இதுக்கு மேல என்னால் என் வைஃப்பை விட்டுட்டு இருக்க முடியாது.. எதுவாக இருந்தாலும் நாளைக்குப் பேசிக்கங்க.." என்றவாறே அவளின் கரம் பற்றி இழுத்தவனாய் மின் தூக்கியை நோக்கி நடக்கச் சங்கடத்தால் துடிதுடித்துப் போனாள் அவன் மனையாள்.

"என்னங்க இது?"

மெல்லிய குரலில் அலறியவளைக் கண்டு கொள்ளாதவனாய் சட்டென நின்ற அஷ்வத் குடும்பத்தினரின் புறம் திரும்பியவாறே,

"மாம்.. இவளுக்குக் கொஞ்சம் சாப்பாடு மட்டும் கொடுத்தனுப்புங்க.. ரொம்ப வேண்டாம்.. ஜஸ்ட் ஒரு சின்னப் பௌல் [bowl] போதும்.. எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்.. டாட், கிராண்ட்பா, மற்றதை நாளைக்குப் பேசிக்கலாம்.. சத்யா, நந்தனா, நீங்க ரெண்டு பேரும் நைட் டின்னரை இங்கேயே முடிச்சிட்டு போங்க.." என்றவாறே மின் தூக்கியினுள் நுழைய,

"இம்புட்டுப் பேரு இருக்கறப்ப இப்புடி இழுத்துக்கிட்டு வாறீகளே.. மாமாக்கிட்டயும் சத்யா அண்ணேய்கிட்டேயும் நந்தனாக்கிட்டேயும் நா இன்னும் பேசவே இல்லை.. அவிக என்னை என்ன நினைப்பாக?" என்றவளைக் குனிந்துப் பார்த்தவன்,

"பின்ன, அவங்களும் உன்னை விடறதா இல்லை, நீயும் என்னைத் தேடற மாதிரியே தெரியலை.. இதுக்கு மேல எனக்குப் பொறுமையும் இல்லை..." என்றவன் முடிக்கும் பொழுது மூன்றாம் தளத்தை அடைந்திருந்தது அந்தத் தூக்கி.

தங்களின் அறைக்குள் நுழையப் போனவனின் கரத்தை சட்டென்று இறுக்கி பற்றிய பொன்னிலா, "க்ளாஸ் ஹவுஸ் போகலாமே.." எனவும், ஆமோதித்தவனாய் கண்ணாடி மாளிகையைக் கடந்து அதன் பால்கனிக்குச் சென்ற அஷ்வத் அவளைப் படுக்கையில் [patio daybed] அமர்த்த,

அடுத்தச் சில நிமிடங்களிலேயே பொன்னிலாவிற்குப் பிடித்தமான உணவினை கிண்ணத்தில் எடுத்து வந்து கொடுத்த பவித்திராவின் கண்களையும் சேர்த்து முகமே புன்னகைத்தது என்றால், ஒற்றைப் புருவத்தை உயர்த்திக் கேள்வியைத் தொடுத்த தன் ஆஸ்தான பணிமகள் மற்றும் தோழியைக் கண்டு பொன்னிலாவின் முகம் செம்மையுற்றதில் அஷ்வத்தின் மார்பில் முகம் புதைத்தவளைக் கண்டு அந்தப் பணிமகளின் மனதில் பூரிப்பும் நிம்மதியும் பொங்கியது.

"பொன்னிலா மேடத்திற்காகவே ஷ்ரேயா மேடம் ப்ராக்கோலியும் சிக்கன் ப்ரெஸ்டும் போட்டு அத்துடன் வொய்ட் ரைஸும் கலந்து டிஷ் பண்ணிருக்காங்க சார்.. அதுக்கூடக் கொஞ்சம் மேஷ் பொட்டேட்டோவும் [mash potato] செய்திருக்காங்க.. ப்ரெக்னென்சி டைமில் வாமிட் பண்றவங்களுக்கு இது கொஞ்சம் நல்லா இருக்கும்.. சாப்பாடும் வயிற்றில் தங்கும்.."

பரிவுடன் கூறியவளாய் பவித்திரா விடைப் பெறவும், கிண்ணத்தில் இருக்கும் உணவினை ஒரு கரண்டியில் எடுத்து பொன்னிலாவின் வாயருகே கொண்டு சென்ற கணவனையும், தன் பாதங்கள் தரையில் படாதளவிற்குத் தன்னைக் கவனித்துக் கொள்ளும் அவனது குடும்பத்தினரின் நேசத்தையும் கண்டதில், அவளையும் அறியாது அன்னையின் நினைவு வந்ததில் மீண்டும் கண்களில் கரித்துக் கொண்டு வந்தது, அந்தப் பேதைக்கு.

அவளின் விழிநீரைக் கண்டு பதறியவனாய், "என்னாச்சு நிலா? திரும்பவும் வாமிட் வர மாதிரி இருக்கா?" என்று கரிசனத்துடன் அஷ்வத் கேட்க, ஒன்றுமில்லை என்பது போல் இடம் வலமாகத் தலையசைத்த மனையாளின் கண்களில் படர்ந்திருந்த எதிர்பார்ப்பை, உலக வர்த்தகச் சாம்ராஜ்யத்தில் அபார வெற்றி வாகைகளைச் சூடி கோலோச்சி கொண்டிருக்கும் ஏகாதிபதியால் புரிந்து கொள்ள இயலாது போனால் தான் விந்தையன்றோ???

****************************************************************

சட்டென்று தன் அலைபேசியை எடுத்தவன் சில எண்களைத் தட்டிவிட்டு எதிர்முனையில், "ஹலோ.." என்ற குரல் கேட்டதும், "தனியாத் தான இருக்கீங்க? பேசலாமா?" என்றான் மனைவியின் மீது தன் விழிகளைப் பதித்தவாறே.

எத்தனை மாதங்கள் கழித்து அஷ்வத்தின் குரலைக் கேட்கிறோம் என்று மறுமுனையில் பிரமித்து, "நீ.. நீங்களா? ஆமா.... நா த.. தனியாத்தேன் இருக்கன்.." என்று திக்கித் தடுமாறியவாறே பேசியவரிடம் ஒன்றும் கூறாது பொன்னிலாவிடம் அலைபேசியைக் கொடுத்தான்.

"யாருங்க?"

"பேசு நிலா.."

'யார் அது?' என்று யோசித்தவளாய் காதில் அலைபேசியை வைத்தவள், "ஹலோ.." என்றதுமே, "பொன்னி.." என்ற குரலில் விருட்டென்று அமர்ந்திருந்த இடத்தில் இருந்து எழுந்ததில் மீண்டும் பதறிப் போனது அஷ்வத்தின் உள்ளம்.

வெடித்து விடுவது போல் படபடத்துத் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் இதயத்தின் வேகத்தைத் தாங்க இயலாதவளாக இடது பக்க மார்பை ஒரு கையால் தடவியவாறே "ம்மா..." என்று தாயைக் கண்ட கன்றுக்குட்டியாய் விளிப்பவளைப் பார்த்தவாறே அவளுடன் இணைந்து தானும் வேகமாய் எழுந்த அஷ்வத், "இப்போ எதுக்குடி இப்படி வேகமா எழுந்திருக்கிற?" என்று சற்று உரத்தக் குரலில் அதட்ட, கன்னங்களில் வழியும் விழிநீரோடு கணவனின் முகத்தை அண்ணாந்துப் பார்த்தவள், ஆதரவாய் அவன் மீது சாய்ந்தவளாய் பேசத் துவங்கினாள்.

"அம்மா, நா.. நான்?"

பொன்னிலாவின் தொண்டைக் குழிக்குள் சிக்கிக் கொண்ட வார்த்தைகள் வெளி வர மறுத்தன.

அவளது தடுமாற்றத்தை தாங்கமாட்டாதுதான் தன் நெஞ்சினில் சாய்ந்திருக்கின்றாள் என்பதை உணர்ந்துக் கொண்டவனாக அவளை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்ட அஷ்வத் அவளின் செவியோரம் குனிந்து,

"நீ உயிரோட இருக்கிறது உங்க அம்மாவுக்குத் தெரியும் நிலா.. அம்மாவுக்கு மட்டும் இல்லை, உங்க அப்பாவுக்கும் தெரியும்.." என்றதில் கருவிழிகள் தெறித்துவிடும் அளவிற்குப் பொன்னிலாவின் அகன்ற கண்கள் மேலும் அகல விரிந்துக் கணவனை ஏறிட்டது.

"எப்படிப் பொன்னி இருக்க?"

அப்பொழுதும் பேச மறந்தவளாய் மௌனமாய் நிற்க, 'பேசு' என்பது போல் தலையசைத்த கணவனின் இடுப்பை ஒரு கரத்தால் வளைத்துக் கெட்டியாகப் பிடித்தவாறே தன்னை நிலைப்படுத்திக் கொண்ட பொன்னிலா,

"நா நல்லா இருக்கேம்மா.. நா.. நா உசுரோடத்தேன்.." என்று தயங்கியவள், "எப்படிம்மா தெரியும்?" என்றும் மட்டும் கேட்டு முடித்துக் கொள்ள, மறுமுனையில் பாண்டியம்மாளிடம் இருந்து அலைபேசியை வாங்கிய இளங்குமரன் நடந்த அனைத்தையும் தங்கையிடம் விளக்கத் துவங்கினான்.


தொடரும்
 
Last edited:

JLine

Moderator
Staff member
1599756309974.png



லூனா - அத்தியாயம் 39


ஒன்பது மாதங்களுக்கு முன்னர்க் கார்த்திக்கினால் கத்தியால் குத்துப்பட்டு மரணப் படுக்கையில் கிடந்த காத்தமுத்து இரவோடு இரவாகச் சென்னையில் உள்ள மிகப் பெரிய மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்க, ஏறக்குறைய ஒரு வாரம் வரை கோமாவில் இருந்தவர் ஒரு வழியாகக் கண் விழிக்க, அங்கு அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் மருத்துவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த சத்யா தென்பட்டதில் திடுக்கிட்டுத் திகைத்துப் போனார், பேயாய் தலைவிரித்து ஆடிய சாதியை தன் உடல் பொருள் ஆவி உதிரம் என்று அணைத்திலும் சுமந்திருந்த அந்த மனிதர்.

'இவிக இங்குட்டு எங்க? நா எப்படி இங்கன வந்தேய்ன்? அதுவும் பாக்குறதுக்கு ஏதோ பெரிய பணக்கார ஆஸ்பத்திரிக் கணக்கா இருக்குதே..'

பல வினாக்கள் காத்தமுத்துவின் மனதை அரிக்க, மருந்துக்களின் வீரியத்தில் இன்னமும் மயக்கமும் அசதியும் இருந்தாலும் அப்பொழுதே தனது வினாக்களுக்கு விடைக்கான விழைந்தவராய் கையை இலேசாக உயர்த்தியதில் அவரை நோக்கி விரைந்தாள் செவிலிப் பெண்.

"டாக்டர்.. அவருக்குக் கான்சியஸ் வந்துருச்சு.."

கூறிய செவிலிப் பெண்ணை நோக்கித் திரும்பிய தலைமை மருத்துவரும், சத்யாவும் காத்தமுத்து படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்த படுக்கையை நோக்கி வேகமாய் நடக்க, தன்னை நெருங்கிய சத்யாவின் மீது பார்வையைப் பதித்தவராய் ஏதோ பேசத் துவங்கிய காத்தமுத்துவை நோக்கிக் குனிந்தான் சத்யா.

"இப்ப இருக்கிற நிலையில் உங்களுக்கு ரெஸ்ட் தேவை.. அதனால் எதைப் பற்றியும் யோசிக்காம ரெஸ்ட் எடுங்க.. நீங்க இந்த ஹாஸ்பிட்டலில் இருக்கிறது குமரனையும், உங்க மனைவியையும் தவிர வேற யாருக்கும் தெரியாது.. அதனால் நீங்க யாரை நினைச்சும் பயப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.."

சரி என்பது போல் மெல்ல தலையசைத்தவர் மீண்டும் அசதியில் கண்களை மூட, அதற்குப் பின் இரண்டு நாட்களில் அவரை அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருந்து தனி அறைக்கு மாற்றினர்.

தனது கட்டிலிற்கு அருகில் சத்யாவை ஒரு நாற்காலியைப் போட்டு அமரச் சொன்ன காத்தமுத்து நடந்ததைப் பற்றி விசாரிக்கும் விதமாகச் சத்யாவையே பார்த்திருக்க, அறைக்குள் தங்கள் இருவரையும் பார்த்தவாறே நின்றிருந்த இளங்குமரனை நோக்கித் திரும்பிய சத்யா கதவை மூடுமாறு பணிக்க, அறைக்கதவு மூடப்பட்டதுமே ஒரு முறை பாண்டியம்மாளின் முகத்தையும் பார்த்த சத்யா பின் நடந்த அனைத்தையும் கூறத் துவங்கியதில், நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு கணவனுக்கு அருகில் கட்டிலில் தொப்பென்று அமர்ந்துவிட்டார் பாண்டியம்மாள்.

"எ.. என்ன தம்பி சொ.. சொல்றீக? எ.. எம் பொண்ணு உ.. உசுரோட இ.. இருக்காளா?"

வார்த்தைகளை வெகு சிரமத்திற்கு இடையில் கோர்த்த பாண்டியம்மாளின் கையைப் பற்றியவனாக அவரைச் சாந்தப்படுத்திய சத்யா, காத்தமுத்துவின் புறம் திரும்பியவன் விளக்கத் துவங்கினான்.

"இந்த நிலைமையில் நீங்க இருக்கிற போது நான் இப்படிப் பேசுறேன்னு தப்பா நினைக்காதீங்க சார்.. இப்போ இத நான் பேசியே ஆகணும்.. ஏன்னா இது எங்க பாஸ்ஸோட கட்டளை.. உங்களுக்கு மனுசங்களோட வாழ்கையை விட, ஜாதி மதம் குலம் கோத்திரங்கள் ரொம்பப் பெரிசா போயிடுச்சு.. அதனால் தான் உங்க பெண்ணையும் சேர்த்துச் சின்னப் பிள்ளைங்க பலருடைய வாழ்க்கையில் நீங்க விளையாடிட்டீங்க.. அதுக்கு உங்களுக்கு யார் அதிகாரம் கொடுத்ததுன்னு தெரியலை.. இன்னும் சொல்லப் போனால் இதுல உங்களை மட்டும் குத்தம் சொல்றது சரியில்லை.. ஏன்னா இது மாதிரி விஷயங்களுக்கு அரசியலும், பெரிய மனுஷங்களும், அரசியல் கட்சிகளும், ஏன் மதம் சார்ந்த அமைப்புக்களுமே பின் பலமா இருக்கும் போது, என்ன செய்யறது? ஆனா அதுக்காக வாழ வேண்டிய இளம் உள்ளங்களைப் பிரிக்கிறது, அதுவும் அவங்க உயிரையே மாய்ச்சிக்கிற அளவுக்கு அவங்களை வதைக்கிறது ரொம்பத் தப்பு சார்.."

"இதை அப்போ யாராவது எடுத்து சொல்லிருந்தா நீங்க நிச்சயமாகக் கேட்டிருக்க மாட்டீங்க.. ஆனால் எந்தச் சாதி ஜனத்துக்காக நீங்க போராடுனீங்களோ, அவங்களே அன்னைக்கு நடந்த கலவரத்துல உங்களைக் கைவிட்டுட்டாங்கப் பார்த்தீங்களா? அந்தக் கார்த்திக் அடியாட்களோட கத்தி அருவாள்னு வந்த போது, அதுவரை உங்களுக்கு ஆதரவா சாதிக் கொடிப் பிடிச்சிக்கிட்டு சுத்தின அத்தனை பேரும் கோழைங்க மாதிரி வீட்டுக்குள்ள ஓடிப் போய்க் கதவை சாத்திக்கிட்டு ஒளிஞ்சுக்கிட்டாங்க.. நீங்க எத்தனை வீட்டுக் கதவை மரணப் பயத்துல தட்டி இருப்பீங்க.."

"ஆனா அன்னைக்கு உங்களை அவனுங்கக்கிட்ட இருந்து இந்தளவுக்காவது காப்பத்துனது யாரு தெரியுமா? நீங்க வலுக்கட்டாயமா கல்யாணத்தைப் பண்ணி வச்சீங்களே, அந்த அமுதாவும் அவங்க புருஷன் கரிவாயனும், தொட்டாலே தீட்டுன்னு ஒதுங்கிப் போனீங்களே அந்தச் சாதி மக்கள் தான் சார்... கார்த்திக்குடைய ஆட்கள் உங்களைச் சரமாரிய குத்திப் போட்டுட்டுப் போனப்போ கர்ப்பமா இருக்கிறதைக் கூடக் கண்டுக்காமல் அமுதாவும், கரிவாயனும், அந்த மக்களும் சேர்ந்து தான் உங்களைக் காப்பாத்தி ஹாஸ்பிட்டலுக்குத் தூக்கிட்டு வந்துருக்காங்க.. அவங்களில் சிலருக்கும் கத்திக்குத்துப் பட்டிருக்கு.. நல்ல வேளை அமுதாவுக்கு எதுவும் ஆகலை.. அதுக்கப்புறம் தான் குமரன் எனக்கு ஃபோன் பண்ணி நடந்த விஷயத்தைச் சொன்னார்.." என்றவன் சற்றே நிறுத்தி சொன்ன விஷயத்தில் தன்னை மீறி கட்டிலில் இருந்த எழுந்திருக்க முனைந்தார் காத்தமுத்து.

தந்தையின் தோள் பற்றி அவரை அமைதிப்படுத்திய இளங்குமரன் படுக்கையில் அவரை மீண்டும் படுக்க வைக்க,

"உங்களுக்கு நடந்ததை அஷ்வத் சாருக்கு நான் உடனே போன் பண்ணி சொன்னேன்.. அவரு தான் இந்த ஹாஸ்பிட்டலுக்கு ஃபோன் செஞ்சு உங்களை அனுமதிக்க ஏற்பாடு செஞ்சாரு.. அதுமட்டும் இல்லை, அன்னைக்கே உங்களைச் சென்னைக்கு இரகசியமா கொண்டு வர தனிச் சார்ட்டர் ப்ளேனையும் ஏற்பாடு செஞ்சார்.. இது எல்லாத்தையும் அவர் செஞ்சது உங்களுக்காக இல்லை.. அவர் மனைவிக்காக, அதாவது உங்க பொண்ணு பொன்னிலா மேடத்துக்காக.." என்றதில் பொன்னிலாவின் அன்னையின் தேகம் நடுங்கியதில் அருகில் நின்றிருந்த இளங்குமரனின் மீது சாய்ந்தார்.

"உங்களையும் வைத்துக் கொண்டே இந்த விஷயத்தைச் சொல்லணும்னு அஷ்வத் சார் என்கிட்ட கேட்டுக்கிட்டாரும்மா.. அதனால் தான் சொன்னேன், ஆனால் உங்களுக்கு இது எவ்வளவு பெரிய அதிர்ச்சியைக் கொடுக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.. சாரிம்மா.."

நிற்காது கண்களில் இருந்து தாரைத் தாரையாக வழியும் விழி நீரைக் கூடத் துடைக்கத் தோன்றாது, சத்யாவின் கரத்தை எட்டி பற்றிய பாண்டியம்மாள்,

"அஷ்வத் தம்பியோட மனைவின்னு எம்பொண்ணைச் சொல்றீக, அப்படின்னா எம் பொண்ண அவிகத்தேன் கூட்டிக்கிட்டுப் போனாகளா தம்பி?" என்று வினவினார், இவன் கூறும் ஒரு சொல்லில் தான் தன் உயிரே இருக்கின்றது என்பது போல் உதடுகள் துடிக்க.

"ஆமாம்மா.. ஆனால் அவராக உங்க பொண்ணைக் கூட்டிட்டுப் போகலை, நானும் குமரனும் தான் அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தோம்.." என்றவனின் பதிலில் விருட்டென்று மைந்தனைத் திரும்பிப் பார்த்த பாண்டியம்மாளின் விழிகள் என்ன கூற விழைந்தது என்பது இளங்குமரனிற்கும் சத்யாவிற்கும் தெள்ளனப் புரியவே செய்தது.

"ம்மா.. என்னை மன்னிச்சிடும்மா.. நம்ம பொன்னி கல்யாணத்துக்கு அன்னிக்கு காலையில தற்கொலை செஞ்சுக்குற முடிவுக்கு வந்துப்புட்டாம்மா, அதேன், வேற வழித் தெரியாமத்தேன் நா அவள சத்யா சாருக்கிட்ட ஒப்படைச்சுப்புட்டேய்ன்.. இல்லைன்னா அவ இந்நேரம் செத்துச் சுண்ணாம்பா போயிருப்பாம்மா.."

மெல்லிய குரலில் அழுதுக் கரையும் மகனின் வார்த்தைகளிலும் அத்தனை உண்மைப் பொதிந்துக் கிடக்குன்றதே என்பதை அன்னையுள்ளம் புரிந்து கொள்ள இயலாதா, என்ன?

"சத்யா தம்பி, என் ஒடம்பெல்லாம் நடுங்குதுய்யா.. எங்கய்யா இருக்கா எம்பொண்ணு? ஆத்துல குதிச்சிட்டதா இவெய்ன் ப்ரெண்டுகளாம் சொன்னாகளே? அவ எப்புடி அஷ்வத் தம்பிக்கிட்ட போய்ச் சேர்ந்தா?"

"இல்லைங்க.. பொன்னிலா மேடம் ஆற்றில் எல்லாம் குதிக்கலை.. குமரன் சொன்ன மாதிரி தற்கொலை செய்யற அளவுக்கு மேடம் போயிட்டாங்கன்னு தெரிஞ்சதுமே இதெல்லாம் நாங்க போட்ட ப்ளான்.."

கூறிய சத்யா விலாவரியாக இளங்குமரனுடனும், கரிவாயனுடனும், குணசேகரனுடனும் இணைந்து தான் இட்டத் திட்டங்களையும், அதற்குச் சாணக்கியனாகப் பல மைல்களுக்கு அப்பால் இருந்தே ஒவ்வொரு காயையும் அழகாய் நகர்த்திய தாத்தா மேத்யூ வில்சனைப் பற்றியும் எடுத்துரைக்க, மீண்டும் கோமாவில் செல்லும் நிலைக்கே போனார் காத்தமுத்து என்றால், பாண்டியம்மாளின் முகம் திகைப்பில் வெளுத்துப் போயிருந்தது.

"நீங்க ரெண்டு பேருமே மூர்த்தியைப் பத்தித் தெரிஞ்சும் அவனுக்கு உங்க பொண்ணைக் கல்யாணம் செய்து கொடுக்க முன் வந்தீங்க.. ஆனால் அந்த ராஸ்கல் தான் உங்களைக் கொலை செய்யறதுக்கு அந்தக் கார்த்திக்குத் திட்டமே போட்டுக் கொடுத்திருக்கான்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா??"

இதற்கு மேலும் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான செய்தி இருக்க முடியுமா, காத்தமுத்துவிற்கும் அவரது மனைவிக்கும்?

"மூர்த்தியா?"

முதன் முறையாக வாயைத் திறந்தார் காத்தமுத்து.

"ஆமா சார்.. பொன்னிலா மேடம் சாகலைங்கிற விஷயத்தை மூர்த்தியும் கார்த்திக்கும் எப்படியோ கண்டு பிடிச்சிருக்கணும்... இல்லை, மேடம் தப்பி ஓட நீங்களே திட்டம் போட்டதா அந்த முட்டாளுங்க நினைச்சிருக்கணும்.. அதான் ஒவ்வொரு செயலிலும் அவனுங்களோட அறிவீலித்தனத்தை நிரூபிச்சிருக்காங்க.. அதோட விளைவு தான் உங்க மேல் நடந்த தாக்குதல்.. இன்னும் சொல்லப் போனா, இதுக்கெல்லாம் காரணகர்த்தா குமரனுங்கிற எண்ணம் அவனுங்களுக்கு.. இன்ஃபேக்ட் உங்களோடு சேர்த்து குமரனையும் அழிக்கிறது தான் அவனுங்க திட்டமே, ஆனால் கலவரத்தை உண்டு பண்ணிய அன்னைக்குக் குமரனுக்கு மதுரையில் வேலை இருந்ததால அவர் காத்தனூரில் இல்லாது போயிட்டார்.. அதுல அவனுங்களுக்குப் பெரிய ஏமாற்றம்... அதனால் தான் அந்தக் கோபத்தை எல்லாம் உங்க மேலக் காட்டிட்டாங்க..."

"இப்போ எம் பொண்ணு?"

பாண்டியம்மாளின் கேள்விக்கு அவரை நோக்கித் திரும்பிய இளங்குமரன்,

"ம்மா.. பொன்னிக்கும் அஷ்வத் சாருக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சும்மா.. அவ இப்போ சார் கூட அமெரிக்காவில் இருக்கா.." என, மகனின் கூற்றில் பெற்ற உள்ளம் மகளை எண்ணித் தவியாய்த் தவித்திருக்க, ஒவ்வொரு நாளும் அவளைப் பார்க்க விரும்பி ஆசை ஆசையாய் காத்துக் கொண்டிருக்க, இறந்ததாய் எண்ணியிருந்த மகளின் குரலை பல மாதங்களுக்குப் பிறகு இன்று கேட்டதில் உடைந்து போய்க் கதறினார் பெற்றவர்.

"மாப்பிள்ளத் தம்பி என்கிட்ட முன்னாடியே பேசிட்டாகப் பொன்னி.. நீயும் அவுகளும் கல்யாணங் கெட்டிக்கிட்டதாவும், ரெண்டு பேரும் ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கிறதாவும் சொன்னாகம்மா.. ஆனா என்னை உன்கிட்ட பேச மட்டும் கூடவே கூடாதுன்னு கண்டிப்பா சொல்லிப்புட்டாக.. ஒரு வேளை நா உன்கிட்ட பேசுறதை எவெய்னாவது பார்த்துப்புட்டாய்னா, பொறவு உங்க அப்பாருத்தேன் திட்டம் போட்டு உன்னை மாப்பிள்ளத் தம்பியோட அனுப்பிப்புட்டதா நினைச்சு, குடும்பத்தோட எங்களை எரிச்சுப் புடுவாய்ங்கன்னு பயந்து உன்னக் கூப்புடவே கூடாதுன்னு எங்கிட்ட சத்தியம்மே வாங்கிட்டாகப் பொன்னி.. அதேன் மனசு முழுசும் அம்புட்டு ஆசை இருந்தும் என்னால உங்கூடப் பேச முடியலை ஆத்தா.. சரி எங்களை விடு, நீ நல்லா இருக்கத் தானே?"

கணவனின் மார்பில் முகம் புதைந்திருந்த பொன்னிலா அன்னையின் கூற்றில் அவன் முகம் நோக்கி அண்ணாந்துப் பார்க்க, மனைவியின் உள்ளக் குமுறல்களை உணர்ந்தவனாய் அவளை அணைத்த வாக்கிலேயே படுக்கையில் அமரச் செய்த அஷ்வத், 'பேசு' என்பது போல் வாயைசைத்துச் சைகை செய்ய, வேறு எதுவும் பேசத் தோன்றாது,

"ம்மா.. நா.. நா.. கர்ப்பமா இருக்கேன்மா.. நேத்து ரவைத்தேன் நானும் இவுகளும் டாக்டர்கிட்ட போயிட்டு வந்தம்.. எட்டு வாரம்னு சொன்னாகம்மா.." என்றதில்,

அங்குத் தனது இருபத்தி ஒரு வயது குழந்தையை எண்ணி ஒரு அன்னையின் உள்ளம் அக்களிப்பால் துள்ளியது என்றால், இங்குத் தன் வயிற்றில் உதித்திருக்கும் பொக்கிஷத்தை நினைத்து இந்தச் சின்னவளின் தாயுள்ளம் பெருமையில் விம்மியது.

மேற்கொண்டு சில நிமிடங்கள் அன்னையிடம் உரையாடியவள் தம்பியையும் தங்கையையும் பற்றியும் விசாரித்தவளாய் தமையனிடம் பேச வேண்டும் என்று விண்ணப்பிக்க, அதுவரை பாண்டியம்மாளையே வைத்த கண் வாங்காது பார்த்திருந்த இளங்குமரன் சட்டென்று அலைபேசியை வாங்கியவனாய்,

"பொன்னி, எப்படிடா இருக்க?" என்றதில் அது வரை வெகு சிரமப்பட்டு அடக்கி வைத்திருந்த ஆதங்கம் பீறிட, வெடித்துக் கதறத் துவங்கினாள் அவனது செல்லத் தங்கை.

"ஏண்ணேய், நீ கூட எங்கிட்ட பேசவே இல்லையேண்ணேய்.. எம்புட்டு வாட்டி இவுகக்கிட்ட கேட்டுருப்பேய்ன் தெரியுமா? முடியவே முடியாதுன்னுட்டாக அண்ணேய்.. சத்யா அண்ணனைப் பாக்கும் போதெல்லாம் ஒம்முகந்தேன் எனக்குத் தோணும்ணேய்.. அப்ப எல்லாம் மனசும் கிடந்து அடிச்சுக்கும்ணேய்.. நா இங்கன கடந்து இம்புட்டு துடி துடிச்சிக்கிட்டு இருக்குறேய்ன், நீங்க அம்புட்டு பேரும் என்னை ஒதுக்கி வச்சுப்புட்டீகல்ல?"

"தெரியும் பொன்னி.. உன் மனசு எனக்கு நல்லாப் புரியுது.. ஆனால் அம்மா சொன்னதையுங் கேட்டல்ல, அதே காரணந்தேன்.. அதுமட்டுமில்லடா, நம்ம ஊட்டுக்கு பாலு ஊத்தறவனோட கூட்டுச் சேர்ந்துக்கிட்டு, நீ செத்துப்போனது ஒரு நாடங்கந்தேன்னு கண்டுக்கிட்ட சில சாதி வெறிப்பிடிச்ச களவாணிப் பயலுக பாலுல (பசும்பாலில்) விஷத்தக் கலந்து ஊத்திடலாமான்னுக் கூட, நீ போன மறுநாள் பேசிக்கிட்டதா நா கேள்விப்பட்டேய்ன்.. அதையும் அஷ்வத் சாருக்கிட்ட நா சொன்னேய்ன், அதேன் அவரு செத்த நாளைக்கு நாங்களும் உன்னத் தொடர்பு கொள்ளக் கூடாது, நீயும் எங்கக்கூடப் பேசக் கூடாதுன்னு கண்டிஷனா சொல்லிப்புட்டாக.. அப்பாருக்கு இம்புட்டு உதவி செஞ்சவக, ஒன்ன மகாராணிக்கணக்கா பார்த்துக்கிடறவக, அவிக வார்த்தைய எங்களால மீற முடியுமா, சொல்லு? அதுவும் அவிக நம்மக் குடும்பத்து நல்லதுக்காகத்தான அப்படிச் சொன்னாக.. இல்லைன்னா நீ எந்தக் காரணுத்துக்காக அந்த மூர்த்திப் பயல கல்யாணங் கெட்டிக்கச் சம்மதிச்சியோ அது உனக்குத் தெரியாமலேயே இங்கன நடந்துப்புடுமுல்ல? ஒருவேளை அந்த விஷயம் உங்காதுக்கு வந்துச்சுன்னா நீ தாங்குவியா??? அதேன் அஷ்வத் சாரு சொன்னப்படி எல்லாம் நாங்க மறுக்காத கேட்டுக்குட்டோம்.." என்றவன் காத்தமுத்துவிற்கு நடந்த தாக்குதலை மேலோட்டமாக விவரித்தவனாய்,

"பொன்னி, அப்பாரு இங்கனத்தேன் இருக்காக.. செத்த பேசுறியா?" என்றதில் நிலைத்தடுமாறத் துவங்கிய தேகத்தின் நடுக்கத்தைத் தாங்க முடியாதவளாய் அஷ்வத்தின் கரங்களை இறுக்கப் பற்றினாள் அவன் மனையாள்.

"என்ன நிலா?"

"அ.. அப்பாருக்கிட்ட எ.. என்ன பேசச் சொல்றாக அண்ணேய்.."

"சரி பேசு.."

கணவனின் அனுமதிப் பெற்றவளாய், "சரிண்ணேய், போனை அப்பாருக்கிட்ட குடு.." என்ற மறுக்கணமே, "பொன்னி.." என்ற காத்தமுத்துவின் தீனமான குரலில், வாழ்நாளில் முதன்முறை தந்தையின் பாசத்தைக் கண்டதில் பொன்னிலாவின் ஆன்மாக் கூடச் சிலிர்த்துப் போனது.

"என்ன மன்னிச்சிப்புடு தாயி.. நா எம்புட்டு பெரிய பாதகத்த உனக்குச் செய்ய இருந்தேய்னு சத்யா சார் எனக்கு எடுத்துச் சொல்லும் போதுத்தேன் புரிஞ்சுது.. அதுவும் உனக்கு மாப்பிள்ளையா நா தேர்ந்தெடுத்த அந்தப் படுபாவி மூர்த்திப் பயத்தேன் அம்புட்டுக்கும் காரணமுனுட்டுத் தெரிஞ்சப்போ, கார்த்திக் பய என்னைக் கத்தியால குத்தியத விட ரொம்பவே வலிச்சுதும்மா.. எப்பேற்பட்ட பொல்லா மிருகத்துக்கிட்ட நாம் பெத்த பொண்ணக் கொடுக்க இருந்தேய்ன்.. சாதிங்கிற பேர்ல எம்புட்டு பெரிய பாதகங்கள நாஞ்செஞ்சு இருக்கியேன்.. எம்புட்டு சின்னஞ்சிறுசுகளைப் பிரிச்சு நடைப் பொணமா அவிகள நடமாட விட்டுருக்யேன்.. அம்புட்டுக்கும் தண்டனைத்தேன் தாயி இப்போ நா அனுபவிக்கிறது.. பெத்தவய்ன் நா உன் நலத்தைப் பாக்கலை.. ஆனா எங்கிருந்தோ வந்த உன் வீட்டுகாரவிக உன்னை நரகத்துல இருந்து காப்பாத்திப்புட்டாக.. அது மாத்திரமில்ல தாயி, எனக்கு நடந்ததக் கேள்விப்பட்டு அவுக ரொம்பக் கோபப்பட்டதாகவும், எனக்கு இரகசியமா வைத்தியம் பார்க்க வச்சதாகவும் கேள்விப்பட்டு எனக்கு எப்புடி இருந்துச்சுத் தெரியுமா தாயி? நமக்குத் தீங்கு செய்யறவிகள தண்டிக்காத, அவிகளே வெக்கப்படுறளவுக்கு அவிகளுக்கு நல்லது செய்யணும்னு சொல்றவாக்குல, உன் வீட்டுகாரவிக என் உசிரக் காப்பாத்தி நல்லது செஞ்சுப்புட்டாகத் தாயி.. அன்னிக்குத்தேன் நா எம்புட்டு கொடூரமான ஒரு மிருகங்கணக்கா இந்தப் பூமியில வலம் வந்துக்கிட்டு இருக்கன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுச்சு.. நா செஞ்ச தப்புகளை நினைச்சு அன்னிக்கே நாண்டுகிட்டு செத்துப் போகணும்னு தோணுச்சு தாயி.."

பிறந்ததில் இருந்தே வெளிநாட்டுக் கலாச்சாரத்தில் வளர்ந்திருந்தாலும் மனிதாபிமானம் என்பது மனிதர்களாக இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் ஜனித்த அனைவருமே கொண்டிருக்க வேண்டிய நற்குணம் என்பதை, 'இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நன்னயம் செய்து விடல்..' என்று தன் தந்தைக்கு உணர்த்திய கணவனின் பிம்பம் கடவுளாகப் பொன்னிலாவின் இதயத்திற்குள் பல ஆயிரம் அடிகளாக உயர்ந்து எழுந்து நின்றது.

"நீ.. நீ.. நீயும் உன் வீ... வீட்டுகாரவிகளும் ந.. நல்லா இருக்கணும் தாயி.."

சட்டென மூச்சிறைக்கத் துவங்கிய காத்தமுத்துவின் குரலில் வெகுவாய் தோன்றிய வித்தியாசத்தைக் கண்டவள்,

"சரிப்பா, நா அண்ணேய்க்கிட்ட பேசணும், போனைக் கொடுக்குறீகளா?" எனவும், பேசியைத் தன் கையில் வாங்கிய இளங்குமரனிடம் தந்தையின் தடுமாற்றத்திற்குக் காரணம் கேட்க, என்னத்தான் இராஜ வைத்தியம் செய்து அவரது உயிரைக் காப்பாற்றி இருந்தாலும், கத்தியால் ஏகப்பட்ட இடங்களில் குத்துப்பட்டதில் காத்தமுத்துவின் உடல் முழுவதுமாய்ப் பாதிக்கப்பட்டு இருந்ததில், இயற்கை உபாதைகளைக் கழிப்பதற்குக் கூட அவர் மனைவியின் உதவியை எதிர்பார்க்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்ததைத் தெரிவித்த தமையனிடம் இதற்கு மேல் என்ன பேசுவது என்றே பொன்னிலாவிற்குத் தெரியவில்லை.

அவன் பேச பேச மனம் பதறியவளாக அமர்ந்திருக்கும் மனைவியின் மேனி அவ்வப்போது உதறல் எடுத்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்ட அஷ்வத், சட்டென்று அவளிடம் இருந்து அலைபேசியை வாங்கியவன்,

"குமரன், நான் சொன்னது போல இன்னும் கொஞ்ச நாளைக்கு நிலாவைப் பற்றி உங்க ஊரில் யாருக்கும் தெரிய வேண்டாம்.. மீதியை பிறகு பேசிக்குவோம்.. இப்போ வேண்டாம்..." என்றவனாய் அலைபேசியைத் துண்டிக்க, ஏனோ படபடத்துத் துடித்துக் கொண்டிருந்த இருதயமே நின்றுவிடுவது போன்று தோன்றியதில் ஸ்வாசமும் தடைப்பட, மீண்டும் மார்பினைத் தடவி கொண்ட பொன்னிலாவைக் கண்ட அஷ்வத், "ஆர் யூ ஓகே நிலா?" என்ற விநாடி கணவனின் மடியில் புதைந்தவளாய் அழுது கரைந்தாள் அவனவள்.

"ம்ப்ச், என்ன நிலா.. எதுக்குடி இப்படி அழற? அதான் உங்க அம்மா, அப்பா, அண்ணன் எல்லாருகிட்டேயும் பேசிட்ட இல்லை.. இனி என்ன?"

அஷ்வத் என்ன ஆறுதல் கூறியும் பொன்னிலா அழுகையை நிறுத்தினாள் இல்லை.

அவளின் வெற்று முதுகில் வருடியவனாய் தன்னவளை மடி தாங்கியிருக்க, இதற்கு மேலும் அழுவதற்குத் திராணியற்றவள் போல் பீறிட்டுக் கொண்டிருந்த பெரும் அழுகை தேம்பலாக மாறி, பின் விசும்பலாகக் கரைந்துப் போக, மெல்ல தலை நிமிர்ந்தவள் கணவனின் விழி பார்த்து,

"ஏங்க என்கிட்ட இம்புட்டு நாளும் இதை மறைச்சிப்புட்டீக?" என்றாள் அத்தனை தவிப்பை குரலில் சுமந்து.

"நிலா.. என்ன தான் உங்க அம்மாவும் அப்பாவும் உன்னை ஏத்துக்கிட்டாலும், உன் ஊரும் அதைச் சுற்றி இருக்கிற ஊர்களும் இன்னமும் அந்த ஜாதியைக் கட்டிக்கிட்டு தான் அழுதுட்டு இருக்குதுங்க.. இதுல உங்க அப்பாக்கிட்ட நிறைய மாற்றம் வந்ததுல அவரை அவங்களால ஏத்துக்க முடியலை.. அதே மாதிரி இப்ப கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடித்தான் குமரனை ஊர் தலைவரா உங்க ஊர் மக்கள் ஏத்துக்கிட்டாங்க.. அதனால் முதலில் குமரனுடைய செல்வாக்கு உயரட்டும், அப்புறம் உன்கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லலாம்னு இருந்தேன்...." என்றவனை விழி மூட மறந்துப் போனவளாய் கண்ணிமைகளை அகன்று விரித்துப் பார்த்திருந்தாள், அந்தப் பேதை.

"ம்ம்ம்.. இப்படிக் கண்ணை விரிச்சுப் பார்த்துட்டே இருந்த, அப்புறம் நீ ப்ரெக்னெண்டா இருக்கறதைக் கூடக் கண்டுக்காமல் திரும்பவும் என் ஆட்டத்தை ஆரம்பிச்சிடுவேன்.." என்ற கணவனின் சீண்டலில் முறுவலித்தவளாய், "ம்ம் சொல்லுங்க, இன்னும் என்னத்தைத்தேன் என்கிட்ட இருந்து மறைச்சிருக்கீக?" என்றாள்.

"காத்தனூருக்கு மட்டும் இல்லை, அதைச் சுற்றி இருக்கிற ஏழெட்டு ஊர்களுக்கும் உங்க அண்ணன் தான் ஊர் தலைவர்.. உப தலைவர் யாருத் தெரியுமா? குணசேகரன்.. இவங்களுக்கு உதவியா இருக்கப் போறது கரிவாயன்.. அவ்வளவு தான்... வேற எதுவும் இல்லை.."

பெருமிதம் பொங்க கணவனின் முகத்தையே பார்த்திருந்தவளின் எண்ணங்களில் திடுமென அந்த இரு பெயர்கள் உதித்ததில், "ஏங்க, அந்தக் கார்த்திக்கும் மூர்த்தியும்?" என்றதுமே அஷ்வத்தின் நெற்றியின் மத்தியில் முடிச்சு விழுந்ததில் பெண்ணவளுக்குப் புரிந்து போனது.

"அவனுங்களைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது நிலா.."

"பொய்ச் சொல்லாதீக.. சித்திரா பௌர்ணமி அன்னிக்கே அந்தக் கார்த்திக்கு பயலுக்கு நீங்க கொடுத்த அடியப் பாத்து எனக்கு அடிவயித்த அம்புட்டுக் கலக்கிப்புடுச்சு.. இப்ப இம்புட்டும் அவெய்னும் அந்தக் கூட்டுக்களவாணி மூர்த்திப் பயலும் சேர்ந்துத்தேன் பண்ணியிருக்காகன்னா, நீங்க அவிகள சும்மா விட்டுருப்பீகளா என்ன? அவிகளுக்கு ஒண்ணும் ஆகலையே?"

"ஏன், அம்மணிக்குச் சைல்ட்ஹுட் க்ரஷ் [childhood crush] மேலேயும், எக்ஸ் மாப்பிள்ளை மேலேயும் திடீர்னு இவ்வளவு அக்கறை?"

முதலில் அஷ்வத் கூறுவது பொன்னிலாவிற்குப் புரியவே இல்லை.

விநாடிகள் சில அவனது முகத்தையே பார்த்திருக்க, அதுவரை இளக்கம் இருந்த அவனது முகத்தில் சற்றே கடுமையைக் கண்டதில், பொறாமையில் அவன் பொறுமுகின்றான் என்பதைப் புரிந்துக் கொண்டவளாக அவனது கரத்தினைச் சுற்றி தன் இரு கைகளையும் கொண்டு வளைத்தவாறே அவனது தோளில் சாய்ந்துக் கொண்டாள்.

"ஆமா, அந்தக் கார்த்திக் பய மேலத்தேன் எனக்கு க்ரஷு.. கருமம் கருமம்.. அவெய்ன் மூஞ்சியைப் பாத்தாலே எனக்கு அம்புட்டுக் கோபம் வரும்.. இதுல அந்த மூர்த்திப் பயல நான் மறந்துப் போய் ரொம்ப நாளாச்சு.. இப்போ நீங்க பேசுனதுலத்தேன் எனக்கு அவெய்ன் நியாபகமே வந்துச்சு.. அவெய்ன் பேர திரும்பவும் கேக்குறதுல வராம நிக்குற வாமிட் கூட மறுபடியும் வந்துடும் போல இருக்கு.."

"அப்புறம் எதுக்கு இவ்வளவு அக்கறையா அவனுங்களைப் பற்றி விசாரிக்கிற?"

அஷ்வத்தின் குரலில் விரவியிருந்த கடுமையையும் சலிப்பையும் கண்டு அவனது பொறாமையில் கர்வம் கொண்டவளாய் குறு நகை ஒன்றை அதரங்களில் கொணர்ந்தவள், அவனது தோளில் தன் தாடையைப் பதித்தவாறே அவனது முகத்தை ஏறிட்டு நோக்கியவள்,

"இல்ல, ஊர் தலைவரா ஆகுற வயசெல்லாம் எங்க குமரன் அண்ணேய்க்குக் கிடையாது.. அது மாத்திரமல்ல, இது காத்தனூருக்கு மாத்திரம் சம்பந்தமானது இல்ல, சுத்துப்பட்டுல இருக்கிற அம்புட்டு ஊர்ல இருக்கிற பெரியவிகளும் இதுக்கு ஒத்துக்கிட்டாத்தேன் அண்ணேய் ஊர் தலைவரா ஆகியிருக்க முடியும்.. அதுல கார்த்திக்கும் மூர்த்தியும் இருக்கிற ஊர்களுந்தேன் அடங்கும்.. அப்படின்னா அந்தப் பொல்லாப்பயலுவ ரெண்டு பேரும் எப்படியும் எங்கண்ணேய்க்கு எதிர்ப்பு தெரிவிச்சிருப்பாய்ங்க, ஆனா அதையும் மீறி எங்கண்ணேய் ஊர் தலைவரா ஆகியிருக்காகன்னா, அதேன் கார்த்.." என்றவள் முடிக்கவில்லை,

மனையாளின் தாடையைத் தன் கரத்தால் பற்றித் தன் மார்பில் இருந்து அவளது முகத்தை அகற்றியவனாய்,

"நிலா.. இன்னைக்கு நம்ம வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத நாள்.. நம்மைப் பற்றி, நமக்குப் பிறக்கப் போற குழந்தையைப் பற்றி மட்டும் பேச வேண்டிய தருணம் இது.. இப்போ எதுக்கு அவனுங்களைப் பற்றிக் கேட்டு என் மூடை ஸ்பாயில் பண்ற?" என்று அழுத்தமாய்க் கூறியதில், அவனது வார்த்தைகளில் தெறித்த உஷ்ணமே பறை சாற்றியது, இதற்கு மேல் அவர்களைப் பற்றிப் பேசினால் நிச்சயமாக இவனால் தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள இயலாது என்று.

'அப்படின்னா அவிக ரெண்டு பேரும் என்ன ஆனாய்ங்க? குமரன் அண்ணனை ஊர் தலைவரா ஏத்துக்கிட கார்த்திக் பயலால கண்டிப்பா முடியாது? மூர்த்திய பத்திச் சொல்லவே வேணாம்.. அவெய்ன் அப்பாரு அந்தப் பொறையரசு அதுக்குமேல, ஆக இம்புட்டு சிக்கல் இருந்தும் அண்ணேய் தலைவரா ஆகியிருக்காகன்னா, அதுக்கு என்ன அர்த்தம்?'

சட்டெனத் தலைக் கவிழ்ந்த பொன்னிலாவின் மனத்திற்குள் கேள்விகள் படையெடுக்க, மனையாளின் விழிகள் தன்னைப் பார்க்க அச்சம் கொண்டது போல் தாழ்ந்திருந்ததில் அவள் முகத்தைத் தன்னை நோக்கி மீண்டும் நிமிர்த்தியவனாய்,

"நிலா.. நான் ஒரு பிஸ்னஸ் மேன்.. வெற்றியை மட்டுமே குறிக்கோளா வச்சிருக்கிற, நான் விரும்புகின்ற கணமே எனக்கு வேண்டியவங்களை என் வழிக்குக் கொண்டு வரும் காம்பெட்டிட்டிவ் அன்ட் மேனிப்புலேடிவ் பெர்ஸ்னாலிட்டீஸ் உடையவன் நான் [manipulative, competitive].. எனக்கு எல்லாத்தையும் வரவாகவும் செலவாகவும் மட்டுமே பார்க்கத் தெரியும்.. இதுக்கு இடையில் வருகின்ற, நான் செய்ய விரும்புகின்ற காரியங்களைத் தடை செய்கின்ற எல்லா விஷயத்தையும் நான் யோசிக்காமல் கழிச்சிட்டுப் போயிட்டே இருப்பேன்.. அதில் மனிதர்களும் அடக்கம், புரியுதா?" என்று கூறியவாறே கேசத்தை அழுந்த கோதியவனின் செய்கையும், அவனது பேச்சின் முகாந்திரமும் அஷ்வத்தின் இன்னொரு பக்கத்தைப் பொன்னிலாவின் பிடறியில் அறைந்து உணர்த்தியது.

இதற்கு மேலும் இந்த விவாதத்தை வளர்க்க விரும்பாது, 'சரி' என்பது போல் வேகவேகமாய்த் தலையாட்டியவளின் சிறு பிள்ளைத்தனத்தில் சட்டென்று தன்னுணர்வுகளை இழுத்துப் பிடித்தவனாய் கோபத்தைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்தவன் அவளைத் தன் நெஞ்சில் சாய்த்துக் கொண்டான்.

பொன்னிலாவின் உள்ளத்திற்குள் தன்னைப் பெற்றவர்களைப் பற்றிய எண்ணங்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தது என்றால், அஷ்வத்தின் மனதை அவர்கள் பெறப் போகும் மகவை சுற்றிய சிந்தனைகள் ஆட்கொண்டிருந்தன.

தனது தலையில் கன்னம் பதித்திருக்கும் கணவனின் இதய ஒலியைக் கேட்டவாறே மௌனமாய்ப் பொன்னிலா அமர்ந்திருந்திருக்க, நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் விளைந்திருக்கும் அந்த அமைதியை ரசிக்கத் துவங்கியவனாய் தானும் பேச்சற்று அமர்ந்திருந்த அஷ்வத்தின் மனம் ரம்மியத்திலும் திருப்தியிலும் மூழ்கிப் போயிருக்க,

சில்லென்று வீசிய தென்றல் காற்றின் ஓசையும், பால்கனியில் வளர்த்திருந்த செடி கொடிகளின் சலசலப்பு ஒலியும் மட்டுமே கேட்டுக் கொண்டிருந்ததில், அவைகளின் மெல்லிய சப்தத்தில் இலயித்தவாறே அமர்ந்திருந்த தம்பதியரின் உள்ளத்தில் பல விதமான எண்ணங்கள் அலைமோதிக் கொண்டிருந்தன.

மணித்துளிகள் சில கடக்க, அப்பொழுதும் பேசா மடந்தையாகத் தன் கழுத்தில் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கும் சிலுவைக் குறியை இறுக்கப் பற்றியவளாய் தன் நெஞ்சில் சாய்ந்திருப்பவளின் உள்ளத்துச் சஞ்சலத்தை அகற்ற விரும்பியவனாக அந்த நிசப்தத்தை உடைப்பது போல் மிருதுவான குரலில்,

"நிலா.. எப்பவுமே என்னுடைய இஸ்டின்க்ட்ஸ் [instincts], ஐ மீன் உள்ளுணர்வுகள் தப்பானதே இல்லை... அப்படின்னுப் பார்த்தால் எனக்கு என்னவோ நமக்குப் பெண் குழந்தை தான் பிறக்கும்னு தோணுது.." என்றதில், அதுவரை பெற்றோரையும் உடன் பிறந்தோரையும் மட்டுமே எண்ணிக் கொண்டிருந்தவளுக்குக் கணவனின் கூற்றில் பட்டென்று ஒரு சிலிர்ப்புத் தட்டியது.

முகத்தை அவனது மார்பில் இருந்து எடுக்காது விழிகளை மட்டும் உயர்த்தியவளாய் அவனை ஏறிட்டு நோக்கியவள் அப்பொழுதும் பதிலளிக்காது அமைதியாயிருக்க, ஆழ பெருமூச்செடுத்த அஷ்வத், "குழந்தைக்குப் பெயர் கூடச் செலக்ட் பண்ணிட்டேன்.." என்றதில் பொன்னிலாவின் அகன்ற விழிகள் வியப்பில் மேலும் அகல விரிந்தன.

"பேருக் கூடவா.. என்ன பேரு?"

"ஆல்யா வில்சன்.."

"என்னங்க பேரு அது?"

"ஆல்யான்னா வானம், சொர்க்கம்னு அர்த்தம்.. அது மட்டும் இல்ல நிலா, எனக்கு மூணுக் குழந்தைங்க வேணும்.."

"என்னது? மூணுக் குழந்தைங்களா?"

"யெஸ், பெண்ணோ ஆணோ எனக்கு மூணுக் குழந்தைங்க வேணும்.. அதுலேயும் மூணும் பெண்ணா இருந்தா, என்னை விடச் சந்தோஷப்படுறவன் வேற யாரும் இருக்க முடியாது.." என்றவனை ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சரியமாகப் பார்த்திருந்தாள் அவனது மனையாள்.

இந்தக் காலத்தில் இப்படியும் ஒருவனா?

"சரி, ஒரு குழந்தைக்குத்தேன் பேரு செலக்ட் பண்ணிருக்கீகளா, இல்லை மூணு பேத்துக்குமா?"

புன்முறுவலுடன் கேட்டவளின் கன்னத்தை வருடியவனாக, "மூணு பேருக்கும், But only girls names.." என்றான்.

"என்ன பேருங்க??"

முத்துப்பற்கள் விரிய அஷ்வத்தின் அகன்ற மார்பில் இருந்து தலையை எடுத்தவள் பேரார்வத்துடன் விளிம்ப,

"ஆல்யா, என்னுடைய முதல் குழந்தைக்கு.. தென், ஆதிரா ரெண்டாவது குழந்தைக்கு, மூன்றாவது குழந்தைக்கு அமயா.."

"எல்லாப் பேருக்கும் அர்த்தம் இருக்கா என்ன??"

"யெஸ், நான் ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி ஆல்யான்னா ஆகாயம், சொர்க்கம்.. ஆதிரான்னா மின்னல், அமயான்னா இரவு நேரத்தில் பொழியும் மழை.."

"ஆஹா, பிறக்குறது ஆண் குழந்தையா இருந்தா? அதுக்கு என்ன பேர் செலக்ட் பண்ணி வச்சிருக்கீக?"

"ம்ஹூம்.. எனக்கு என்னமோ இது கண்டிப்பா பெண் குழந்தையா தான் இருக்கும்னு தோணுது.."

"ஆனா நீங்க செலக்ட் பண்ணி வச்சிருக்கிற அம்புட்டு பேருமே ஆகாயம் சம்பந்தப்பட்டதா இருக்குதே.." என்றவள் சட்டென்று ஏதோ தோன்ற அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டாள்.

"ஏங்க, ரொம்ப நாளா நா உங்கக்கிட்ட ஒண்ணுக் கேட்கணும்னு நினைச்சுக்கிட்டே இருந்தேய்ன்.. உங்களுக்கு என்னைப் பிடிச்சதினால பொன்னிலாங்கிற பேரு பிடிச்சதா, இல்லை பொன்னிலாங்கிற பேரு பிடிச்சதால என்னைப் பிடிச்சதா?"

"உன்னை ஃபர்ஸ்ட் டைம் பார்க்கும் போது எனக்கு எப்படி டி உன் பேர் தெரியும்? பேரே தெரியாவிட்டாலும் நான் ரெண்டாவது தடவை உன்னைப் பார்க்க வந்தேனே? அப்படின்னா உன் கேள்விக்கு நீயே பதிலை சொல்லு.."

"சரி, பேரே தெரியாத என்ன பாக்க வந்தீகத்தேன், ஆனா அப்ப பம்பரம் விளையாண்டுக்கிட்டு இருக்கும் போது எங்கூட்டாளி பயலுவ எம்பேர சொல்லிப்புட்டானுகளே.. அதுக்குப் பொறவு சொல்லுங்க.."

"எப்பவும் ஆகாயத்தில் இருக்கிற எல்லாமே எனக்குப் பிடிக்கும், அதிலும் குறிப்பாக நிலா.... ஆனால் இந்தப் பொன்னிலாவைப் பார்த்ததும் வெள்ளை நிறத்துல இருக்கிற நிலாவை விட இந்தப் பொன்னிறத்தில் இருக்கிற நிலா இன்னும் அழகா இருக்காளேன்னு தோணுச்சு, அதான் இந்தப் பொன்னிலாவை ரொம்பப் பிடிச்சுப் போயிடுச்சு.." என்றவாறே வலிய உதடுகளால் தன் மெல்லிய அதரங்களை மென்மையாக ஒற்றியெடுத்த கணவனின் செய்கையில் பெண்ணவளின் தளிருடல் ஒரு முறை கிளர்ந்து அடங்கியது.

"ஓ, அதேன் லூனா பாப்பாவையும் உங்களுக்குப் புடிச்சுப்போச்சா?"

"உன்னைச் சந்தித்த மாதிரி தான் நிலா, எதிர்பாராதவிதமாக நான் குழந்தையையும் சந்திச்சேன்... அவளைப் பார்க்கும் போது அவள் பேரு லூனான்னு எனக்குத் தெரியாது.. ஆனா நாங்க இரண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்ட போது தான் அவள் பேரு லூனான்னு சொன்னா.."

"அப்போ இன்னும் அவள உங்களுக்கு ரொம்பப் புடிச்சிப் போயிருக்குமே?"

"யெஸ்.."

"அதேன் பாப்பாவுக்கு அந்தச் செயினை வாங்கியாந்தீகளா? ஆமா நானே கேட்கணும்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருந்தேய்ன்.. அந்தச் செயினை எப்போ வாங்கினீக? அதுவும் பாப்பாவோட பேருப் போட்டக்கணக்கா ஒரு அம்சமான டிசைன்ல?"

"நானே டிஸைன் பண்ணிய செயின் அது நிலா.."

"ரொம்ப அழகா இருந்துச்சுங்க.. ஆனா உங்க கையால டிஸைன் பண்ணியதுன்னு எங்கிட்ட செயின் எதுவுமே இல்லையே.."

"நிலா, எனக்கு இண்டியன் கேர்ள்ஸ்னாலே பிடிக்காதுன்னு உனக்குத் தெரியும், அதனால் தாலி அப்படிங்கிற சமாச்சாரம் எல்லாம் எனக்குச் சுத்தமாத் தெரியாது.. அதே மாதிரி எனக்கு உடனே கல்யாணம் பண்ணிக்கிற ஐடியாவும் இல்லை.. ஏதோ கிராண்ட்பாவுக்காகத் தான் அந்தச் சிந்தி.." என்றவன் சட்டென்று நிறுத்தி,

"கிராண்ட்பாவுக்கு ஸ்ட்ரோக் வந்ததுக்கு அப்புறம் தான் என் கல்யாணத்தைப் பற்றியே நான் முடிவு செய்தேன்.. அப்பொழுது என்னுடைய வெட்டிங் மோதிரங்களை நானே டிஸைன் பண்ணணும்னு ஒரு யோசனை தோணுச்சு.. ஆனால் நான் ஒரு இந்தியப் பெண்ணைக் கல்யாணம் செய்துப்பேன், அவளுக்கு என் கையால் இந்தியக் கலாச்சாரப்படி தாலிக் கட்டுவேன்னு நான் எதிர்ப்பார்க்கவே இல்லை.. இல்லைன்னா நிச்சயம் நம்ம கல்யாணத்துக்குத் தாலியை நானே டிஸைன் பண்ணிருப்பேன்.. பட், நானே டிசைன் பண்ணி இருந்தேன்னாக் கூட இவ்வளவு அழகா மீனாட்சியும் சொக்கநாதரும் இருக்கிற மாதிரி வடிவமைத்து இருப்பேனோ என்னவோ எனக்குத் தெரியலை.. அந்தளவுக்கு இந்தத் தாலியை அந்த ஜ்வல்லரி ஸ்டோரில் பார்த்ததுமே என் மனசுக்குப் பிடிச்சுப் போயிடுச்சு.." என்றவாறே பொன்னிலாவின் புடவை மாராப்பை விலக்கியவனாய் அவளின் கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மாங்கல்யத்தைத் தன் கரத்தில் ஏந்தினான்.

ஏற்கனவே கணவனது உயிரணு குலம் தழைக்கத் தன் வயிற்றில் முத்தாய் தரித்திருந்ததில் பொன்னிலாவின் மனம் பெருமையில் ததும்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது.

இதனில் அவன் தனக்கு வாங்கிய மாங்கல்யத்தைப் பற்றிக் கொடுத்த விளக்கத்தில் அவளது இருதயம் சந்தோசம் கலந்த இறுமாப்பில் மூழ்கத் துவங்கியது.

அவை அனைத்தையும் தோற்கடிப்பது போல் தனது நெஞ்சில் புரண்டிருந்த மாங்கல்யத்தை எடுத்தவனின் வலிய விரல்கள் மார்பினைத் தீண்டியதில் கர்வம் கொண்டிருந்த இதயமும், பெருமையில் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த மனமும் ஆழிப் பேரலையாய் பெண்ணவளின் உணர்ச்சி அலைகளைத் தூண்டியதில் சட்டென்று அவனது முகத்தைத் தன்னை நோக்கி இழுத்தவள் கணவனது கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டாள்.

அவளாக இறங்கி வந்து முதன்முறை கொடுத்த ஆத்மார்த்தமான முத்தம்.

அஷ்வத்தின் உயிர் அடி வரை சென்று அவனது உணர்வுகளை ஆட்டிப் படைத்ததில் ஆணவனின் காதலை அந்தச் சிறு இதழொற்றல் வெகுவாய்த் தட்டி எழுப்பியது.

தன்னவளின் காதல் சுமந்திருக்கும் விழிகளைத் தனது கண்களால் கவ்விக் கலக்கச் செய்தவன் விஷமத்தையும் குறும்பையும் தன் பார்வையில் படரச் செய்தவாறே உதடுகளை அழகாய் விரித்து,

"ஏன்டி, கன்னத்துக்கும் என் லிப்ஸுக்கும் என்ன ஒரு மைல் தூரமா இருக்கு?" என்றதில் அப்பொழுது தான் பொன்னிலாவிற்குத் தான் செய்த செய்கையின் விளைவு புரிந்தது.

சட்டென்று நாணம் தழுவ முகத்தைத் தாழ்த்தப் போனவளின் கன்னங்கள் இரண்டினையும் பற்றி நிமிர்த்தியவன்,

"ம்ம்ம்.. ஐ ஆம் ரெடி.." என்று விழிகளை மூடி அமர்ந்து கொள்ள, பேரழகனாய் தன் முன் அமர்ந்திருக்கும் கணவனின் ஆளுமையான உருவத்தையும், அடக்கப்பட்ட புன்சிரிப்புடன் அமர்ந்திருப்பவனின் செக்கச் சிவந்திருக்கும் உதடுகளையும் ஓர் விநாடி ரசித்துப் பார்த்தவள், நாணத்தையும் அச்சத்தையும் புறந்தள்ளியவளாக அவனது உதடுகளில் மென்மையிலும் மென்மையாகத் தன் அதரங்களைப் பதித்த வேளை, சொல்லி வைத்தார் போன்று தூவானம் பனியை ஒத்தக் குளிர்ச்சியுடன் சொட்டு சொட்டாகத் தூவத் துவங்கியது.

"ஆஹா, நமக்கும் மழைக்கும் ரொம்ப ராசின்னு நினைக்கிறேய்ன்.. பாப்பா வயித்துல இருக்கும் போது சளிப்பிடிச்சிக்கிட்டா கஷ்டமாகிப்புடும்... நா நம்ம ரூமுக்கு போறேம்பா.."

கத்தியவளாய் கணவனை விட்டு எழுந்தவள் தங்களின் படுக்கை அறையை நோக்கி ஓட, அதற்குள் இலேசாக நனைந்துவிட்டிருந்த கேசத்தைக் கோதியவனாய் ஆகாயத்தை அண்ணாந்துப் பார்த்த அஷ்வத்தும் மனையாளைத் தொடர்ந்து கண்ணாடி மாளிகையைக் கடந்து தங்களின் பள்ளி அறையை நோக்கி ஓட, அங்குப் பால்கனியில் பொன்னிலாவிற்காகச் செய்திருந்த உண்டி மழையில் கரைந்து கிண்ணத்தில் இருந்து வழிந்து நீரோடு கலந்து கொண்டிருந்தது.

*******************************************************************

அறைக்குள் நுழைந்த தன்னைப் பார்த்தவாறே புன்சிரிப்புடன் படுத்திருந்த மனைவியைக் கண்ட அஷ்வத்,

"பரவாயில்லை, அங்க கொடுத்தால் என்ன, இங்க கொடுத்தால் என்ன? கமான்.. ஐ ஆம் ரெடி.." என்றவாறே கட்டிலில் ஒரே தாவில் ஏறிப் படுத்தான்.

"அதெல்லாம் கிடையாது.. ஒரு வாட்டித்தேன் சான்ஸ் கிடைக்கும்.. அத மழைத் தடுத்துப்புடுச்சு, அதனால இன்னிக்கு கோட்டா [quota] அம்புட்டுத்தேன்.."

"ஏன்டி, என்னவோ தினமும் என்னைக் கிஸ் பண்ணிட்டே இருக்கிற மாதிரி கோட்டான்னு எல்லாம் பேசுற.. கமான், இதுக்கு மேல என்னால வெயிட் பண்ண முடியாது.. ஒழுங்கா கேட்டதைக் கொடுத்துடு, இல்லைன்னா, அப்படியே தூக்கிட்டுப் போய் மழையிலேயே வச்சு.." என்றவனை முடிக்கவிடவில்லை அவனது ஆசை மனையாள், சட்டென்று எக்கி அவனது வாயை இறுகப் பொத்த,

தன் இடது கண்ணைச் சிமிட்டியவனாய் மெள்ள அவளின் கரத்தை தன் உதடுகளின் மீதிருந்து அகற்றியவாறே, "கிஸ் பண்ணிடுவேன்னு சொன்னேன்டி.." என்றதில் நாணம் காரிகையைப் பிடுங்கித் திங்க துவங்கியது.

"இப்ப என்னத்தச் செய்யணும்னு சொல்றீக??"

அவளது செவிகளுக்கே எட்டாத மெல்லிய குரலில் வார்த்தைகளை உதிர்க்க, "க்ளாஸ் ஹவுஸில் விட்டதை இங்க தொடருன்னு சொல்றேன்.." என்றவனைக் கண்டவள் அவனது கண்களில் அநியாயத்திற்கு அதிகமாய் வழிந்து கொண்டிருக்கும் பிடிவாதத்தைக் கண்டு வேறு வழியின்றி முத்தமிடத் துவங்க,

மிருதுவாய்த் துவங்கப்பட்ட முத்தங்கள் விநாடிகள் சிலவற்றுக்குள்ளாகவே வன்மையாய் மாறிப் போனதில் காதலில் அசுரனான அஷ்வத்தே மூச்சுத் திணறும் அளவிற்குக் காமமும் காதலும் போட்டிப்போட இதழ் யுத்தத்தில் அவனை வென்று கொண்டிருந்த நேரம், திடுமென்று கேட்ட இடிச் சத்தத்தில் பெண்ணவளின் தளிர் மேனி தூக்கிவாரிப் போட்டது.

"ஆத்தி! மேலே இருக்குற இந்தக் கண்ணாடிய எடுத்துப்புடுங்கன்னு எம்புட்டு வாட்டிச் சொல்றேன், சொன்னா கேக்குறீகளா? இங்கனப் பாருங்க, என்னமோ எந்தலையிலேயே இந்த இடி விழுந்துடுப்புடற மாதிரி எம்புட்டு உரக்கச் சத்தம் கேக்குது.."

அலறியவாறே கணவனை விட்டு அகன்றவள் இரு காதுகளையும் அழுந்த பொத்தியவாறே கண்களையும் இறுக்கி மூடிக் கொண்டு படுத்திருக்க, ஸ்வாசமே தடைப்பட்டுவிடும் அளவிற்குத் தன் உதடுகளை இறுக்கச் சிறைப் பிடித்திருந்தவள் திடுமென விட்டு விலகியதில் அலுத்துக் கொண்டவனாய், "கண்ணாடியை மாற்றிவிட்டால் உனக்கு இடி மேல இருக்கிற பயம் போயிடுமா, என்ன?" என்று சீண்டியதில், அவனது கிண்டல் தொனியில் சட்டென விழிகளைத் திறந்துப் பார்த்தாள் அவனவள்.

"எனக்குப் பயம் போறதுக் கெடக்கட்டும், நீங்க இந்தக் கண்ணாடி ஷட்டரையாவது மூடுங்க.. எனக்கு மின்னல் அடிக்க அடிக்க ரொம்பப் பயமா இருக்கு.." என்றவாறே அவர்களின் கட்டிலிற்கு மேல் அஷ்வத் வடிவமைத்திருந்த வட்டவடிவமான கண்ணாடியை அண்ணாந்துப் பார்க்க, திடுமென்று கண்களைப் பறித்துக் கொள்வது போன்று பளீரென்று வெட்டி மறைந்த மின்னல் கொடியின் பிரகாசத்தைக் கண்டவளின் அதரங்கள் தாமாக முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தன.

அவளின் ஒவ்வொரு செய்கைகளையும் மோகத்துடன் இரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அஷ்வத்திற்கு இப்பொழுது அவளது உதடுகள் முனகத் துவங்கியதுமே புரிந்து போனது.

"நிலா, நான் ஏற்கனவே அப்படிச் சொல்லாதேன்னு சொல்லிருக்கேன்.. நீ கேட்க மாட்டேங்குற.."

"அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது.. எங்க ஊருல இருக்கிறவிக அம்புட்டு பேரும் இடி இடிக்கும் போது இப்படித்தேன் சொல்லுவாக.."

"உங்க ஊருல இருக்கிறவங்களைப் பத்தி எனக்குக் கவலை இல்லை.. ஆனால் எனக்கு நீ அப்படிச் சொல்றது பிடிக்கலை..."

வெகு அழுத்தமாய் உதிர்க்கும் கணவனின் உத்தரவினை கேட்டு சிறிதே புன் முறுவல் பூத்தவள் சரி என்று கூற வாய் திறக்க எத்தனித்த வேளையில், ஏறக்குறைய தலையிலேயே விழுந்து விடுவது போல் 'படீர்' என்ற பெருஞ்சத்தத்துடன் மிகப்பெரிய இடி ஒன்று இடித்ததில் அந்தக் கண்ணாடியே கிடுகிடுத்து அதிர்ந்தது.

திகைத்து அரண்டுப் போனவளாய் தன்னையும் அறியாது மீண்டும் முணுமுணுப்பவளைக் கண்ட அஷ்வத், "நிலா சொன்னாக் கேளுடி.." என்று சிறிது சத்தமாகவே கூற, அவனை அண்ணாந்துப் பார்த்தவாறே முடியாது என்பது போல் இடமிருந்து வலமாகத் தலையசைத்து மறுத்தவளாய் அப்பொழுதும் விடாது முணுமுணுத்துக் கொண்டே இருக்க, இதற்கு மேலும் என்னால் விட முடியாது என்று எண்ணியவனாய்,

"அந்த அர்ஜூனன் மகாபாரத்தில் வேணா பெரிய ஆளா இருந்திருக்கலாம்.. ஆனால் இங்க எல்லாமே இந்த அஷ்வத் தான்.. அஷ்வத்தாமன், The immortal [சிரஞ்சீவி].." என்றவாறே மனைவியின் முகத்தைத் தன்னை நோக்கி வெடுக்கென்று இழுத்தவன், முனகிக் கொண்டிருக்கும் அவள் உதடுகளை வன்மையாய்ச் சிறைப்பிடித்தான்.

நிமிடங்கள் பல கடந்தும் கர்ப்பிணி என்பதைக் கூட மறந்தவனாய் அவளைத் தன் முத்தங்களின் ஆளுகைக்குள் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்த அஷ்வத்தின் ஒரு கரம் கட்டிலிற்கு அருகில் இருக்கும் பட்டனைத் தட்ட, அறையின் விட்டத்தின் நடுவில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் கண்ணாடியை ஷட்டரானது மறைத்த நேரம், அவனது திண்மையான உடல் மனையாளின் பஞ்சு போன்ற மேனியின் மீது படர,

மென்மை மறந்து அங்கு வன்மை ஆட்கொள்ளப்பட்டதில் பெண்ணவளின் உதடுகள் மட்டும் அல்ல அவளின் கமல உடல் முழுவதுமே ஆடவனின் வலிமையான முத்தங்களுக்குள் சிறைப்பட்டுப் போன நேரம், பொன்னிலாவின் மெல்லிய அதரங்கள் மெள்ள மெள்ள, "அர்ஜூனா அர்ஜூனா அர்ஜூனா.." என்ற தனது முனகலை அடக்கியது..

அவளது இதயம், "அஷ்வத்தாமா, அஷ்வத்தாமா, அஷ்வத்தாமா.." என்ற தனது மந்திரத்தை மீண்டும் ஆர்ப்பாட்டமாய் உச்சரிக்க ஆரம்பித்தது.

Like how spinning top left a mark,
Hundreds of moon beneath..
Alike the whirling speed opened up the love..
My heart was hiding underneath..
Long thread unfastened, caused it to spin like a spear..
Which in turn, forced the crushing tyranny in me, to disappear..
The forever swirling tempo held my soul upright..
Made my feet still feel held down to the ground tight..
They say its not supernatural, but physics..
Yet spinning, swiveled my heart onto a magical epic.
Your tantalizing eyes make my soul whirling like a tornado..
Your drawling words swirling my fate alike a whirlwind..
You are my eternal!
Would you make my love immortal?
My heart is spinning!
My pride is falling!
You are mine!
You are just mine!

---Ashwath (The immortal)

நிலத்தில் பம்பரத்தின் நுனி வரைந்த ஓவியம் போல,
ஆயிரம் சந்திர கிரணங்கள் எனக்குக் கீழே உருவாகியதை உணர்ந்தேன்..
உன் விழிச்சுழல் வேகத்தில் விழித்ததடி என் காதலும், எங்கேயோ ஒளிந்திருந்த என் இதயமும்..
பம்பர சாட்டையாய் சுழற்றினாயே என் அழகே..
அழிந்தது என் அகந்தையும் உன் மேல் கொண்ட காதலினால்..
உன் விழி சுழலின் நாதத்தில் நேரானது என் ஜீவனுமே..
பூமியோடே வேரூன்றியதே என் கால்கள் தாம்..
இயற்பியலோ இயற்கை கடந்ததன்று என்றே இயம்புகின்றனர் இச்சுழற்சியை..
ஆனால் உன் காதல் சுழற்சி என் இதயத்தையே மந்திரக் காவியமாய்ச் சுழற்றுகின்றதே..
உன் ஊடுருவும் விழிகளினால் என் உயிர் சுழலுகிறதே சூறாவளியாய்..
உன் மெல்லிய பேச்சுகளுக்குத்தான் என்ன ஒரு வலிமை!!!
என் விதியினையும் மாற்றிப் போடுகிறதே சுழல்காற்றாய்..
நீயே என் நித்தியம்!
என் காதலை இறவாத புகழுடையதாய் மாற்ற வருவாயா கண்மணியே?
என் இதயத்தைச் சுழற்றுகிறாய்!
என் அகந்தையினை வீழ்த்துகிறாய்!
நீ என்னவள்!
எனக்கு மட்டுமே ஆனவள்!

- அஷ்வத்


******************************நிறைவுற்றது****************************

References:
You are bound to be one of the best parents in the world.. Congratulations on being pregnant and you are the most beautiful soul I've ever seen Ponnila - நீங்கள் உலகின் சிறந்த பெற்றோர்களில் ஒருவராக இருக்க வேண்டும்... கர்ப்பமாக இருப்பதற்கு வாழ்த்துக்கள் மற்றும் நான் பார்த்த மிக அழகான ஆத்மா நீ தான் பொன்னிலா..

Pregnancy is the only time in life when you'll fall in love with someone you haven't met - நீங்கள் அது வரை சந்தித்திராத ஒருவர் மீது அன்பு கொள்வதென்றால், அது கர்ப்பத்தில் இருக்கும் குழந்தையின் மீதாக மட்டுமே இருக்க முடியும்.

Cupid : In Roman mythology, Cupid is the son of Venus, the goddess of love and beauty. And he is known as the god of affection. Legend has it that Cupid shoots magical gold-tipped arrows at gods and humans alike. By piercing their heart with an arrow, he causes individuals to fall deeply in love.
ரோமர்களின் புராணங்களின் படி க்யூபிட் என்பவர், காதல் மற்றும் அழகின் கடவுளாக அறியப்படும் வீனஸின் புதல்வன் ஆவார். அவர் அன்பின் கடவுளாக அறியப்படுகிறார். புராணங்களின்படி க்யூபிட் தன் தங்கத்தாலான முனைகளையுடைய அம்பினை தெய்வங்கள் மீதும் மனிதர்கள் மீதும் எய்துவார் என்றும். அப்படிப் பட்ட அம்பினால் எய்யப்பட்டவர் ஆழமான காதலில் வயப்படுவார் என்றும் கூறப்படுகிறது.
 
Last edited:

JLine

Moderator
Staff member
ஃப்ரெண்ட்ஸ்,

*********************

இந்தக் கதைக்கு எபிலாக் கிடையாது.. இதுவே போதும்னு தோணுச்சு.. வழக்கமாகக் குழந்தைப் பிறந்ததற்குப் பிறகு அப்படின்னு கதைகள் முடியும், ஆனால் இங்க அஷ்வத்திற்கும் அவருடைய நிலாவிற்கும் என்ன குழந்தைப் பிறந்ததுன்னு நீங்களே உங்க கற்பனைக் குதிரையைத் தட்டிவிட்டு ஜமாய்த்துக் கொள்ளுங்கள்.. ஒரு குழந்தையாகவும் இருக்கலாம், twins or triplets ஆகவும் இருக்கலாம், எல்லாம் உங்கள் கற்பனைத்திறனைப் பொருத்ததே. ;-) மற்றபடி எனக்குத் தெரிஞ்ச கதையில் வரும் அனைத்துக் கதாப்பாத்திரங்களுக்கும் நியாயம் (சிந்தியா, வால்டர், கார்த்திக், மூர்த்தி = அநியாயம் LOL) செய்துவிட்டதாகவே நினைக்கின்றேன், அதாவது அவர்களைப் பற்றி நிறைவாகவே கொடுத்து விட்டதாக எனக்குத் தோன்றுகின்றது.. ஆகையால் இதுவே லூனாவின் இறுதி அத்தியாயம்.. :)

*************************************

ஏறக்குறைய 6 மாதங்களாக லூனாவுடன் பயணித்த வாசகத் தோழமைகள் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்.. அப்படின்னு ஒரு வாக்கியத்தில் சொல்லி முடிக்க இயலாது.. ஏனெனில் இப்படி ஒரு வரவேற்பை நான் நிச்சயமாக எதிர்பார்க்கலை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.. அதுவும் நந்தவனத்திற்குள் நுழைந்தாலே கவிதை மழை.. ரொம்ப ரொம்ப மனசுக்கு சந்தோஷமா இருக்கு ஃப்ரெண்ட்ஸ்.. 2018 - ல் ஆரம்பித்து, காதலா கர்வமா, மலரினும் மெல்லியவள், கணவனே கண்கண்ட எதிரி, குருக்ஷேத்திரம், உதயேந்திர வர்மன், இப்போ லூனான்னு 6 கதைகள் எழுதி முடித்துவிட்டேன்..

ஒரு வாசகி தான் சென்ற வருடம் நீங்க குழந்தைகளுக்கு எதிராக நடக்கும் வன்முறைகளைப் பற்றிக் கதை எழுதுங்களேன்னு சொன்னாங்க.. அப்ப தான் இந்தக் கதைக் கருவும் எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால் என்னுடைய பாணியில் தான் லூனாவைக் கொடுக்கணும்னு ரொம்பத் தீவிரமா இருந்தேன். அதே மாதிரி கொடுத்திருக்கின்றேன் என்றும் நம்புகின்றேன்.. முக நூலில் எனக்கு வந்த காமெண்டுகளை மிஞ்சிவிடும் அளவிற்கு நிறையப் புது வாசகர்கள் என்னிடம் லூனாவைப் பற்றி மெசெஞ்சரில் கருத்துக்களையும் பாராட்டுக்களையும் பகிர்ந்துக் கொண்டார்கள்.. அவர்களுக்கும் இங்கு எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.. அடுத்தக் கதை களம் என்ன என்று இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை.. எழுத ஆரம்பிக்கும் பொழுது டீஸருடன் வருகின்றேன், (2021 -ல்)



அதுவரை உங்களிடம் இருந்து விடை பெறுகின்றேன் ஃப்ரெண்ட்ஸ். CIAO

உங்கள்
ஜேபி
 
Last edited:

Joithiliya

New member
வெற்றிகரமாக, மகிழ்ச்சியாக கதை நிறைவுற்றது அருமை 👌👌👌👌😍😍😍😍♥♥♥♥, உங்கள் கதை பயணத்தில் பங்கு கொண்டதில் மகிழ்ச்சி, வாழ்த்துக்கள் சிஸ் 👏👏👏👏♥♥♥♥💐💐💐💐🌺🌺🌺🌺
 

Jovi

New member
ஃப்ரெண்ட்ஸ்,

*********************

இந்தக் கதைக்கு எபிலாக் கிடையாது.. இதுவே போதும்னு தோணுச்சு.. வழக்கமாகக் குழந்தைப் பிறந்ததற்குப் பிறகு அப்படின்னு கதைகள் முடியும், ஆனால் இங்க அஷ்வத்திற்கும் அவருடைய நிலாவிற்கும் என்ன குழந்தைப் பிறந்ததுன்னு நீங்களே உங்க கற்பனைக் குதிரையைத் தட்டிவிட்டு ஜமாய்த்துக் கொள்ளுங்கள்.. ஒரு குழந்தையாகவும் இருக்கலாம், twins or triplets ஆகவும் இருக்கலாம், எல்லாம் உங்கள் கற்பனைத்திறனைப் பொருத்ததே. ;-) மற்றபடி எனக்குத் தெரிஞ்ச கதையில் வரும் அனைத்துக் கதாப்பாத்திரங்களுக்கும் நியாயம் (சந்தியா, வால்டர், கார்த்திக், மூர்த்தி = அநியாயம் LOL) செய்துவிட்டதாகவே நினைக்கின்றேன், அதாவது அவர்களைப் பற்றி நிறைவாகவே கொடுத்து விட்டதாக எனக்குத் தோன்றுகின்றது.. ஆகையால் இதுவே லூனாவின் இறுதி அத்தியாயம்.. :)

*************************************

ஏறக்குறைய 6 மாதங்களாக லூனாவுடன் பயணித்த வாசகத் தோழமைகள் அனைவருக்கும் என் நன்றிகள்.. அப்படின்னு ஒரு வாக்கியத்தில் சொல்லி முடிக்க இயலாது.. ஏனெனில் இப்படி ஒரு வரவேற்பை நான் நிச்சயமாக எதிர்பார்க்கலை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.. அதுவும் நந்தவனத்திற்குள் நுழைந்தாலே கவிதை மழை.. ரொம்ப ரொம்ப மனசுக்கு சந்தோஷமா இருக்கு ஃப்ரெண்ட்ஸ்.. 2018 - ல் ஆரம்பித்து, காதலா கர்வமா, மலரினும் மெல்லியவள், கணவனே கண்கண்ட எதிரி, குருக்ஷேத்திரம், உதயேந்திர வர்மன், இப்போ லூனான்னு 6 கதைகள் எழுதி முடித்துவிட்டேன்..

ஒரு வாசகி தான் சென்ற வருடம் நீங்க குழந்தைகளுக்கு எதிராக நடக்கும் வன்முறைகளைப் பற்றிக் கதை எழுதுங்களேன்னு சொன்னாங்க.. அப்ப தான் இந்தக் கதைக் கருவும் எனக்குத் தோன்றியது. ஆனால் என்னுடைய பாணியில் தான் லூனாவைக் கொடுக்கணும்னு ரொம்பத் தீவிரமா இருந்தேன். அதே மாதிரி கொடுத்திருக்கின்றேன் என்றும் நம்புகின்றேன்.. முக நூலில் எனக்கு வந்த காமெண்டுகளை மிஞ்சிவிடும் அளவிற்கு நிறையப் புது வாசகர்கள் என்னிடம் லூனாவைப் பற்றி மெசெஞ்சரில் கருத்துக்களையும் பாராட்டுக்களையும் பகிர்ந்துக் கொண்டார்கள்.. அவர்களுக்கும் இங்கு எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.. அடுத்தக் கதை களம் என்ன என்று இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை.. எழுத ஆரம்பிக்கும் பொழுது டீஸருடன் வருகின்றேன், (2021 -ல்)



அதுவரை உங்களிடம் இருந்து விடை பெறுகின்றேன் ஃப்ரெண்ட்ஸ். CIAO

உங்கள்
ஜேபி
Lovely story
Nice ending
 

Shan

New member
Wow sema sema sema superb ending don't know how to express. Kalakkeeteenga special quotes ellame nalla irunthuchu. Waiting for next story. Also Gurukshethram.
 

selvipandiyan

New member
கதையின் அழகே தமிழின் வர்ணனையும் சங்ககால பாடல்களும் தான்!அசத்தல் நடை!ஜாதி வெறி பற்றி அழகா சொல்லிட்டிங்க.
 

Swapna

New member
JB
Superb...
As usual ur narration fantastic.. rombave enjoy senji padichen... A mix of all emotions.. Thanks for such a superb work..
 

Appu

Member
கதை ஆரம்பமானது முதலே நல்ல விறுவிறுப்பாக இருந்தது. இந்தியாவில் ஜாதி வெறி பிடித்த மனிதர்கள் இன்னும் உள்ளனர் என்று எடுத்துக் கூறி விட்டிர்கள் பிறகு அமெரிக்கா சட்ட திட்டம் குறித்து தெளிவான விளக்கியுள்ளது அருமை. குழந்தை மீது நடக்கும் பாலியல் வன்முறை என்பது உலகில் உள்ள அனைத்து நாடுகளிலும் உள்ளது அதை தெளிவாக எடுத்துக் கூறி விட்டிர்கள். அஸ்வத், பொன்னிலா வாழ்க்கையில் நடந்த காதல், கல்யாணம், கோபம், பகை , ஆசை,எல்லாவற்றையும் படிக்கும் போது ஒரு திரைப்படம் பார்த்தது போல் இருந்தது அருமையான மற்றும் அழகான அழமான பதிவு நன்றி சகோதரி வாழ்த்துக்கள் :love: :love: :love: 👌👌👌👍👍👍
 
asasa11
asasa11

Members online

Top